ประสิทธิผลการประยุกต์ใช้ระบบสัญญาณเตือน (modified early warning score: MEWS) ในการเฝ้าระวังผู้ป่วยก่อนเข้าสู่ภาวะวิกฤต งานผู้ป่วยใน โรงพยาบาลสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา

บทคัดย่อ

          วัตถุประสงค์: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา เพื่อศึกษาประสิทธิผลของการนำแนวทางการใช้ระบบสัญญาณเตือนก่อนที่ผู้ป่วยจะเกิดภาวะวิกฤต (MEWS) มาใช้ เป็นเครื่องมือดักจับความผิดปกติของผู้ป่วยการประเมินซ้ำ การติดตามอาการอย่างใกล้ชิด ตลอดจนให้การพยาบาลเพื่อบรรเทาอาการให้ทุเลาลง

          วิธีการศึกษา: กลุ่มตัวอย่างคือเวชระเบียนผู้ป่วยในที่ได้รับการประเมินด้วยระบบสัญญาณเตือนที่อาจมีโรคแทรกซ้อนที่อาจส่งผลให้มีความรุนแรงของโรคเพิ่มขึ้น รวมถึงผู้ป่วยที่มีอาการทรุดลง เสียชีวิต หรือได้รับการส่งต่อโรงพยาบาลระดับตติยภูมิโดยไม่ได้วางแผน ตามระยะเวลาที่กำหนดระหว่างเดือนมกราคม พ.ศ. 2562 ถึงเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2562 จำนวน 330 ฉบับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพรรณนา ได้แก่ จำนวน ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน

          ผลการศึกษา: ผลการนำแนวทางการใช้สัญญาณเตือนก่อนที่ผู้ป่วยจะเกิดภาวะวิกฤต (MEWS) สำหรับพยาบาลวิชาชีพในการเฝ้าระวังผู้ป่วยที่เข้ารับการรักษาในหอผู้ป่วย พบว่า มีการบันทึกค่าองค์ประกอบทางสรีระตามระบบสัญญาณเตือนทั้ง 6 องค์ประกอบในเวชระเบียน ได้แก่ ความดันโลหิต อัตราการเต้นของหัวใจ อัตราการหายใจ อุณหภูมิกาย ออกซิเจนในร่างกายวัดที่ปลายนิ้ว และระดับความรู้สึกตัวร้อยละ 100.0 มีการเฝ้าระวังค่าคะแนนระดับ 1 มากสุดร้อยละ 71.8 ผู้ป่วยทุกรายได้รับการพยาบาลตามเกณฑ์ระดับคะแนนที่กำหนด และได้รับการติดตามอาการภายหลังให้การพยาบาลร้อยละ 100.0 กลุ่มผู้ป่วยที่มีระดับคะแนน 1, 2 มีการรอดชีวิตสูงสุดร้อยละ 85.5 และส่วนใหญ่มีจำนวนวันนอน 1 วัน ร้อยละ 29.4

          สรุป: จากผลการวิจัยดังกล่าว การส่งเสริมให้มีการใช้ระบบสัญญาณเตือนในการเฝ้าระวังอาการผู้ป่วยก่อนเข้าสู่ภาวะวิกฤตช่วยให้พยาบาลตัดสินใจ วางแผนการดูแล และปรึกษาทีมที่มีประสิทธิภาพ ส่งผลให้ผู้ป่วยได้รับการดูแลทันท่วงที ผู้ป่วยปลอดภัยโอกาสการเกิดภาวะแทรกซ้อนลดลง