การระบาดโรคโควิดกับประเภทของผู้รับบริการที่ห้องฉุกเฉินโรงพยาบาลวชิระภูเก็ต

บทคัดย่อ

         ที่มา: การแพร่ระบาดโรคโควิดส่งผลต่อการท่องเที่ยวจังหวัดภูเก็ตเกิดปัญหาประชากรว่างงานขาดรายได้และย้ายถิ่นฐาน การวิจัยนี้ต้องการศึกษาเปรียบเทียบจำนวนและประเภทต่างๆของผู้รับบริการก่อนการระบาดและช่วงที่มีการระบาดของโรคโควิด เพื่อเป็นแนวทางในการวางแผนเพิ่มประสิทธิภาพการดูแลผู้ป่วยและป้องกันการแพร่กระจายของเชื้อโควิดสู่บุคคลากรทางการแพทย์ในห้องฉุกเฉินและวางแผนการใช้ทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัด

          วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาผลกระทบจากการแพร่ระบาดโรคโควิดต่อประเภทของผู้รับบริการห้องฉุกเฉินโรงพยาบาลวชิระภูเก็ต

          วิธีการศึกษา: การวิจัยเป็นแบบเชิงพรรณนา โดยเก็บข้อมูลย้อนหลัง คือผู้รับบริการที่ห้องฉุกเฉินที่ได้รับการบันทึกข้อมูลครบถ้วน 2 ช่วงเวลาคือ 1 มกราคม ถึง 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 และ 1 มกราคมถึง 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 ใช้การวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติแบบร้อยละและเปรียบเทียบข้อมูลโดยใช้          Chi-square test (P<0.05)

          ผลการศึกษา: ช่วงระบาดโรคโควิดจำนวนผู้ป่วยลดลงร้อยละ 34.27 อายุเฉลี่ยของผู้ป่วยเพิ่มขึ้นจาก 37 เป็น 39 ปี กลุ่มเด็กอายุ 0-15ปี ลดลงจากร้อยละ 14.2 เป็น 12.2 และผู้ป่วยอายุมากกว่า 15 ปี เพิ่มขึ้นจากร้อยละ 85.5 เป็น 87.8 จำนวนผู้ป่วยระดับความรุนแรงวิกฤติฉุกเฉิน, ฉุกเฉิน, เร่งด่วน และไม่ฉุกเฉินเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (3.8%, 5.3%, 288%, 20.1% P<0.05 ) เว้นแต่ผู้ป่วยระดับฉุกเฉินไม่รุนแรงที่ลดลงจากร้อยละ 46.9 เป็น 42.0 ผู้ป่วยระดับไม่เร่งด่วน ประเภทอุบัติเหตุและประเภทรับบริการอื่นๆ ลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (42%, 34%, 0.7%, P< 0.01) แต่ประเภทฉุกเฉินและประเภทตรวจโรคทั่วไปเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (38.9%, 26.4%, P<0.01)

          สรุป: ช่วงระบาดโรคโควิดส่งผลให้จำนวนผู้รับบริการโดยเฉพาะผู้ป่วยเด็ก ผู้ป่วยฉุกเฉินไม่รุนแรง ผู้ป่วยอุบัติเหตุและรับบริการอื่นๆลดลงอย่างมีนัยสำคัญ แต่ระดับความรุนแรงฉุกเฉินวิกฤติ ฉุกเฉินรุนแรงมาก ฉุกเฉินเร่งด่วนและไม่ฉุกเฉินเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ