การศึกษาระดับปริมาณรังสีวินิจฉัยอ้างอิงสำหรับการถ่ายภาพรังสีเต้านมระบบดิจิทัล กลุ่มงานรังสีวิทยา โรงพยาบาลสุราษฎร์ธานี

บทคัดย่อ

ที่มา: การถ่ายภาพรังสีเต้านม สามารถค้นพบมะเร็งเต้านมในระยะเริ่มต้นตั้งแต่ยังไม่แสดงอาการ แต่เนื้อเยื่อเต้านมเป็นอวัยวะที่ไวต่อรังสี จึงต้องมีการใช้ปริมาณรังสีให้เหมาะสม โดยกำหนดค่าปริมาณรังสีวินิจฉัยอ้างอิงเพื่อเป็นแนวปฏิบัติให้เป็นไปตามมาตรฐานห้องปฏิบัติการรังสีวินิจฉัย

 วัตถุประสงค์: เพื่อหาค่าระดับปริมาณรังสีวินิจฉัยอ้างอิงสำหรับการถ่ายภาพรังสีเต้านมระบบดิจิทัล ของกลุ่มงานรังสีวิทยา โรงพยาบาลสุราษฎร์ธานี 

 วิธีการศึกษา: เป็นการศึกษาแบบย้อนหลัง โดยเก็บข้อมูลจากผู้มารับบริการ ที่กลุ่มงานรังสีวิทยา โรงพยาบาลสุราษฎร์ธานี ระหว่างวันที่ 1 เมษายน 2567 ถึง 31 กรกฎาคม 2567 กลุ่มตัวอย่างคัดเลือกแบบโควต้า จำนวน 50 รายต่อเดือน รวม 200 ราย ภาพรังสีเต้านม 800 ภาพ ข้อมูลที่เก็บได้แก่ อายุ ความหนาเต้านมที่ถูกกด แรงกดเต้านม ความต่างศักย์ไฟฟ้าสูงสุด ค่ากระแสเวลา ปริมาณรังสีดูดกลืนเฉลี่ยที่ต่อมน้ำนม ปริมาณรังสีที่ผิว ชนิดของเป้าหลอดและตัวกรองรังสี ท่าที่ใช้ถ่ายภาพรังสีเต้านม บันทึกข้อมูล และวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ

ผลการศึกษา: ผู้มารับบริการถ่ายภาพรังสีเต้านมระบบดิจิทัล มีอายุเฉลี่ย 52.25 ปี ความหนาเต้านมที่ถูกกด 51.38±7.19 มิลลิเมตร แรงกดเต้านม 68.14± 21.38 นิวตัน ค่าความต่างศักย์ไฟฟ้าสูงสุด 28.30±1.14 kVp ค่ากระแสเวลา 119.99±25.98 mAs ค่ามัธยฐานของปริมาณรังสีดูดกลืนเฉลี่ยที่เต้านมมีค่า 1.51 มิลลิเกรย์  

สรุปผลการศึกษา: ระดับปริมาณรังสีวินิจฉัยอ้างอิงสำหรับการถ่ายภาพรังสีเต้านมระบบดิจิทัล กลุ่มงานรังสีวิทยา โรงพยาบาลสุราษฎร์ธานี มีค่า 1.51 มิลลิเกรย์ ซึ่งอยู่ในเกณฑ์ที่เหมาะสม เนื่องจากระดับปริมาณรังสีวินิจฉัยอ้างอิงมีค่าต่ำกว่า NDRLs ของประเทศไทย และค่าปริมาณรังสีที่กำหนดโดยทบวงการพลังงานปรมาณูระหว่างประเทศ (IAEA) ซึ่งมีค่า 2.04 มิลลิเกรย์ และ 3.0 มิลลิเกรย์