ประสิทธิผลและความปลอดภัยของการลดความไวต่อยาแอสไพริน ในผู้ป่วยที่ต้องได้รับการขยาย หลอดเลือดหัวใจด้วยบอลลูนและการใส่ขดลวด โรงพยาบาลสุราษฎร์ธานี

บทคัดย่อ

ที่มา : ผู้ป่วยที่มีประวัติแพ้ยาแอสไพริน หรือยากลุ่มต้านการอักเสบที่ไม่ใช่สเตียรอยด์ และจำเป็นต้องใช้ยาแอสไพริน ในผู้ป่วยที่สวนหลอดเลือดหัวใจทางหลอดเลือดแดงและการใช้บอลลูนขยายหลอดเลือดหัวใจ ตามแนวทางการรักษาของเวชปฏิบัติการดูแลรักษาผู้ป่วยภาวะหัวใจขาดเลือดเฉียบพลัน การใช้กระบวนการลดความไวต่อยาแอสไพริน ซึ่งเป็นกระบวนการในการลดปฏิกิริยาทางภูมิคุ้มกันของร่างกายทำให้ผู้ป่วยกลับมาใช้ยาแอสไพริน ได้อีกครั้ง

วัตถุประสงค์ : เพื่อศึกษาประสิทธิผลและความปลอดภัยของการลดความไวต่อยาแอสไพริน ในผู้ป่วยที่ต้องได้รับการขยายหลอดเลือดหัวใจด้วยบอลลูนและการใส่ขดลวด โรงพยาบาลสุราษฎร์ธานี

วิธีการศึกษา : การวิจัยครั้งนี้เป็นงานวิจัยเชิงพรรณนา โดยเก็บข้อมูลย้อนหลังจากเวชระเบียนของผู้ป่วยที่ต้องได้รับการขยายหลอดเลือดหัวใจด้วยบอลลูนและการใส่ขดลวด มีประวัติแพ้ยาแอสไพริน หรือยา
กลุ่มต้านการอักเสบที่ไม่ใช่สเตียรอยด์ และเข้ากระบวนการลดความไวต่อยาแอสไพริน ในโรงพยาบาลสุราษฎร์ธานี ระหว่างวันที่ 16 พฤศจิกายน 2565 ถึง 31 พฤษภาคม 2567 วิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ

ผลการศึกษา : ผู้ป่วยที่มีประวัติแพ้ยาแอสไพริน หรือยากลุ่มต้านการอักเสบที่ไม่ใช่สเตียรอยด์  จำนวน 10 ราย ได้เข้ากระบวนการลดความไวต่อยาแอสไพริน โดยประสบความสำเร็จ 9 ราย (ร้อยละ 90) และไม่ประสบความสำเร็จ 1 ราย (ร้อยละ 10) ในรายที่ไม่ประสบความสำเร็จเกิดอาการภาวะบวมของเนื้อเยื่อใต้ชั้นผิวหนังที่ไม่รุนแรง   

สรุป : กระบวนการลดความไวต่อยาแอสไพริน ที่ศึกษามีประสิทธิผลและความปลอดภัยในขณะทำกระบวนการ และไม่มีเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์จากการแพ้ยาภายหลัง