ความชุกและปัจจัยที่มีผลต่อการกินยาในผู้ป่วยจิตเวชเด็กและวัยรุ่น โรงพยาบาลสุราษฎร์ธานี

บทคัดย่อ

ที่มา: โรงพยาบาลสุราษฎร์ธานี มีผู้ป่วยเข้ารับบริการที่แผนกจิตเวชเด็กและวัยรุ่นเดือนละประมาณ 250 ราย โดยได้รับการรักษาด้วยการปรับพฤติกรรมและการกินยา การกินยาสม่ำเสมอส่งผลให้อาการของผู้ป่วยดีขึ้น แต่จากข้อมูลเบื้องต้นพบว่าผู้ป่วยส่วนใหญ่ยังกินยาไม่สม่ำเสมอซึ่งมีหลายปัจจัยที่เกี่ยวข้อง ทำให้ผลการรักษาไม่ดีเท่าที่ควร

วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาความชุกและปัจจัยที่มีผลต่อการกินยาในผู้ป่วยจิตเวชเด็กและวัยรุ่นในโรงพยาบาล
สุราษฎร์ธานี

วิธีการศึกษา: ศึกษาเชิงวิเคราะห์แบบตัดขวาง (Cross-sectional analytical study) รวบรวมข้อมูลกลุ่มตัวอย่างจำนวน 230 คน ที่เข้ารับการรักษาแบบผู้ป่วยนอกที่แผนกจิตเวชเด็กและวัยรุ่น โรงพยาบาล
สุราษฎร์ธานี ในช่วงเดือนพฤษภาคม-กรกฎาคม 2568

ผลการศึกษา: จากการศึกษากลุ่มตัวอย่าง 235 คน แต่มีกลุ่มตัวอย่างตอบแบบสอบถามไม่ครบตามที่กำหนด จึงเหลือกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 230 คน เป็นเพศชาย 157 คน (ร้อยละ 68.26) เพศหญิง 73 คน (ร้อยละ 31.74) อายุเฉลี่ย 10.35 ± 3.1 ปี  กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่ มีผลการเรียนเกรดเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 2.01-2.50 (ร้อยละ 34.78) ศึกษาระดับชั้นประถมศึกษา (ร้อยละ 69.57) ไม่มีประวัติการใช้เหล้า บุหรี่ สารเสพติด (ร้อยละ 92.61)  และวินิจฉัยโรคสมาธิสั้น ร้อยละ 67.83 กลุ่มตัวอย่างกินยาสม่ำเสมอร้อยละ 40 เมื่อวิเคราะห์พหุตัวแปร พบว่า กลุ่มเด็กเล็กที่ยังไม่มีเกรด กินยาสม่ำเสมอ 21 เท่า (AOR 21.069, 95%CI 1.566–283.364) เทียบกับกลุ่มที่เกรดเฉลี่ย 3.51-4.00 ผู้ป่วยระดับชั้นมัธยมศึกษา กินยาสม่ำเสมอ 1021 เท่า (AOR 1021.379, 95%CI 17.534–59496.0) เทียบกับกลุ่มที่ไม่ได้ศึกษา กลุ่มที่มีโรคร่วมทางจิตเวช กินยาสม่ำเสมอ 3 เท่า (AOR 3.983, 95%CI 1.164–13.629) เทียบกับกลุ่มที่ไม่มีโรคร่วมทางจิตเวช กลุ่มที่กินยามากกว่า 3 ครั้งต่อวัน กินยาสม่ำเสมอ 0.027 เท่า (AOR 0.027, 95%CI 0.000 - 0.850) เทียบกับกลุ่มที่กินยา 1 ครั้งต่อวัน

สรุป: ปัจจัยที่มีอิทธิพลในการทำนายการกินยาสม่ำเสมอ ได้แก่ ผลการเรียน ระดับชั้นเรียน การมีโรคร่วมทางจิตเวช และความถี่ในการกินยา