การศึกษาความชุกและลักษณะทางคลินิกของผู้ป่วยจากการใช้กัญชาเปรียบเทียบระหว่างก่อนและหลังการประกาศให้มีการใช้กัญชาทางการแพทย์อย่างถูกกฎหมาย พ.ศ. 2562 ในโรงพยาบาลมหาวิทยาลัย

บทคัดย่อ

บทนำ : การใช้กัญชาเพื่อบรรเทาหรือรักษาโรคเริ่มต้นตั้งแต่หลายพันปีก่อน อย่างไรก็ตามในอดีตกัญชาถูกจัดให้เป็นยาเสพติดในหลายประเทศรวมถึงประเทศไทย ต่อมามีแนวโน้มการนำกลับมาใช้ทางการแพทย์มากขึ้นในหลายประเทศ เช่น เนเธอร์แลนด์ นิวซีแลนด์ สวิสเซอร์แลนด์และบางรัฐของสหรัฐอเมริกา และในปีพ.ศ. 2562 ประเทศไทยได้มีการแก้ไขพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษเพื่อให้สามารถใช้กัญชาทางการแพทย์ได้

วัตถุประสงค์ : เพื่อศึกษาแนวโน้มการเปลี่ยนแปลงของความซุกของผลกระทบทางสุขภาพจากการใช้กัญชา รวมถึงศึกษาลักษณะของผลกระทบทางสุขภาพ ช่องทางการสัมผัส อาการแสดง สาเหตุที่ใช้ และอัตราการนอนโรงพยาบาลที่พบในโรงพยาบาลศรีนครินทร์ คณะแพทยศาสตร์ หาวิทยาลัยขอนแก่น

วิธีดำเนินการวิจัย : การศึกษานี้เป็นการศึกษาเชิงพรรณนาแบบย้อนหลังโดยทำการเก็บข้อมูลด้วยการค้นหาเวชระเบียนและฐานข้อมูลทางห้องปฏิบัติการของผู้ป่วยที่มารักษาที่โรงพยาบาลศรีนครินทร์ ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2561 ถึงปีพ.ศ. 2562

ผลการวิจัย : หลังการเปลี่ยนแปลงกฎหมายพบว่าความชุกของผู้ป่วยเนื่องจากการใช้กัญชามากขึ้น โดยมีความชุกเท่ากับ 2.6 ต่อ 100,000 ประชากร และ 10.6 ต่อ 100,000 ประซากร ในปีพ.ศ. 2561 และ 2562 ตามลำดับ ช่องทางการใช้ที่พบมากที่สุดคือ น้ำมันกัญชาโดยหยดใต้ลิ้น อาการนำที่พบบ่อยที่สุดคือคลื่นไส้อาเจียนและพฤติกรรมเปลี่ยนแปลง สาเหตุที่ใช้กัญชามากที่สุดคือเพื่อผ่อนคลาย และพบว่ามีผู้ป่วยที่ต้องนอนโรงพยาบาลด้วยอาการข้างเคียงของกัญชามากขึ้น จาก 4 คนในปีพ.ศ. 2561 เป็น 15 คนในปีพ.ศ. 2562

สรุป : หลังจากแก้ไขพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษในปี 2562 มีผลกระทบทางสุขภาพและสุขภาพจิตจากการใช้กัญชามากขึ้น อย่างไรก็ตาม ควรมีการศึกษาเพื่อติดตามผลกระทบทางสุขภาพในระยะยาว