การศึกษาผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ด้วยเทคโนโลยีสารสนเทศ วิชาการทดสอบสมรรถภาพทางกาย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่องการศึกษาผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ด้วยเทคโนโลยีสารสนเทศ วิชาการทดสอบสมรรถภาพ ทางกาย เรื่องการทดสอบสมรรถภาพทางกายและเครื่องมือที่ใช้ในการทดสอบสมรรถภาพทางกาย โดยใช้ บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อศึกษาผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้โดยใช้สื่อบทเรียน คอมพิวเตอร์ช่วยสอน รายวิชาการทดสอบสมรรถภาพทางกาย เรื่องการทดสอบสมรรถภาพทางกายและ เครื่องมือที่ใช้ในการทดสอบสมรรถภาพทางกาย ของนักศึกษาคณะวิทยาศาสตร์การกีฬาและสุขภาพ 2) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ระหว่างนักศึกษากลุ่มที่ใช้สื่อบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน รายวิชาการทดสอบสมรรถภาพทางกาย เรื่องการทดสอบสมรรถภาพทางกายและเครื่องมือที่ใช้ในการ ทดสอบสมรรถภาพทางกาย และกลุ่มที่ไม่ใช้สื่อ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เป็นนักศึกษาระดับ ปริญญาตรีชั้นปีที่ 2 โปรแกรมวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬา คณะวิทยาศาสตร์การกีฬาและสุขภาพ จํานวน 26 คน โดยการสุ่มอย่างง่าย ใช้วิธีจับฉลาก แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง2 กลุ่ม คือ กลุ่มที่เรียนโดยใช้สื่อบทเรียน คอมพิวเตอร์ช่วยสอนและกลุ่มที่เรียนโดยไม่ใช้สื่อบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยมี 3 อย่าง คือ 1) บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน 2) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน วิชาการทดสอบ สมรรถภาพทางกาย 3) แบบประเมินความพึงพอใจของนักศึกษาต่อบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน สถิติที่ ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ คะแนนเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที (t- test)
ผลการวิจัยพบว่า
- ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรู้วิชาการทดสอบสมรรถภาพทางกาย เรื่องการทดสอบสมรรถภาพทาง กายและเครื่องมือที่ใช้ในการทดสอบสมรรถภาพทางกาย ของนักศึกษากลุ่มที่เรียนโดยใช้สื่อบทเรียน คอมพิวเตอร์ช่วยสอน หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .05
- ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรู้วิชาการทดสอบสมรรถภาพทางกาย เรื่องการทดสอบสมรรถภาพทาง กายและเครื่องมือที่ใช้ในการทดสอบสมรรถภาพทางกาย ของนักศึกษากลุ่มที่เรียนโดยไม่ใช้สื่อบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .05
- ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรู้วิชาการทดสอบสมรรถภาพทางกาย เรื่องการทดสอบสมรรถภาพทาง กายและเครื่องมือที่ใช้ในการทดสอบสมรรถภาพทางกาย ของนักศึกษากลุ่มที่เรียนโดยใช้สื่อบทเรียน คอมพิวเตอร์ช่วยสอน สูงกว่ากลุ่มที่เรียนโดยไม่ใช้สื่อบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน อย่างมีนัยสําคัญทาง สถิติที่ระดับ .05
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
กรมวิชาการ. (2544), ความรู้เกี่ยวกับสื่อมัลติมีเดียเพื่อการศึกษา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
กิดานันท์ มลิทอง. (2536), เทคโนโลยีการศึกษาร่วมสมัย. กรุงเทพฯ: เอดิสัน เพรส.
เกิดานันท์ มลิทอง. (2539), อธิบายศัพท์คอมพิวเตอร์อินเทอร์เน็ตมัลติมีเดีย กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
คณิตา นิจจรัลกุล. (2543), ผลงานวิจัยการเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์โดยใช้สื่อการสอนประเภทบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนและบทเรียนโปรแกรม. [ออนไลน์]. สืบค้นได้จาก : http://dc.pn.psu.ac.th/dcms/search.nsp [7 เมษายน 2549]
ครรชิต มาลัยวงค์. (2534), “เทคโนโลยีใหม่ในงานการศึกษา” วารสารสุโขทัยธรรมาธิราช. 4(5): 13-16.
ครรชิต มาลัยวงค์. (2540). ทัศนะไอที. กรุงเทพฯ: กองบริการสื่อสารสารสนเทศ ศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติ.
จันทนา บุณยาภรณ์. (2539), การพัฒนาบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนซ่อมเสริมวิชาวิทยาศาสตร์สําหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. [ออนไลน์]. สืบค้นได้จาก : http://edu.swu.ac.th/edtech/database1/content/mcomtentcom/contentcom39.htm [9 มิถุนายน 2549]
จิรดา บุญอารยะกุล. (2542). การนําเสนอลักษณธของบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนบนเครือข่ายอินเทอร์เน็ต. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชนัฏตา สินธนพงศ์. (2546). การสร้างและหาประสิทธิภาพบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนระบบมัลติมีเดีย เรื่องสัญลักษณ์งานเชื่อมในโรงงานอุตสาหกรรมตามมาตรฐาน AWS. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรอุตสาหกรรมมหาบัณฑิต สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
ถนอมพร ตันติพิพัฒน์. (2541). คอมพิวเตอร์ช่วยสอน. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ถนอมพร เลาหจัสแสง. (2541). คอมพิวเตอร์ช่วยสอน, กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิพย์มณฑา สดชื่น (2544). การพัฒนาหนังสืออิเล็กทรอนิกส์เรื่องการถ่ายภาพเบื้องต้น. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
บุญเกื้อ ควรหาเวช. (2530), นวัตกรรมการศึกษา. กรุงเทพฯ: เจริญวิทย์การพิมพ์.
บุญเกื้อ ควรหาเวช. (2543) นวัตกรรมการศึกษา, กรุงเทพฯ: เอสอาร์ พริ้นติ้ง.
บุญชม ศรีสะอาด. (2535), การวิจัยเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาสน์.
บุญเลิศ ทัดดอกไม้. (2539). การพัฒนาบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนชุดวิชา การถ่ายภาพเบื้องต้น. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒประสานมิตร.
ปิยนุช พรมศิลา. (2547). การพัฒนาบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนผ่านเครือข่ายอินเตอร์เน็ต วิชาเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการเรียนรู้ เรื่องระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์, วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง.
พรเทพ เมืองแมน. (2544). การออกแบบและพัฒนา CAI Multimedia ด้วย Authoware. กรุงเทพฯ : ซีเอ็ดยูเคชั่น.
พิเชฐ ดุรงคเวโรจน์. (2543). “นโยบายและยุทธศาสตร์การพัฒนาเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการศึกษาของประเทศไทย” ไอที ปริทัศน์, 8(7): 7.
ภัททิรา เหลืองวิลาศ. (2547). สร้างสื่อการเรียนการสอน CAI ด้วยMacromedia Authoware 7. กรุงเทพฯ: สวัสดีไอที.
รุ่งโรจน์ แก้วอุไร. หลักการออกแบบบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนตามแนวคิดของกาเย่. [ออนไลน์]. สืบค้นได้จาก : http//dit.dru.ac.th/home/023/cai/01.htm [8 เมษายน 2549]
เรวัต อู่ทอง. (2540), การพัฒนาบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนเรื่องสื่อวัสดุกราฟิกเพื่อใช้ประกอบการสอนวิชาเทคโนโลยีการศึกษาเบื้องต้น, วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ล้วน สายยศ และอังคณา สายยศ. (2539), เทคนิคการวัดผลการเรียนรู้, กรุงเทพฯ: ชมรมเด็ก.
วุฒิชัย ประสารลอย. (2543), นวัตกรรมเพื่อการศึกษา. กรุงเทพฯ : วี.เจ.พริ้นติ้ง.
ศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติ, คอมพิวเตอร์ช่วยสอน. [ออนไลน์]. สืบค้นได้จาก : http://www.nectec.or.th/courseware/cai/001.html[7 เมษายน 2549]
สถิต จันทร์ศรี. (2547). “ข้อตระหนักการสอนโดยเน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลางรูปแบบการสอนพลศึกษาที่เปลี่ยนแปร” วารสารวิชาการ, 7(3): 30.
สมพร ขุมทอง. (2538), การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนโดยใช้คอมพิวเตอร์ช่วยสอนแบบแตกกิ่งและไฮเปอร์เท็กซ์กับนักเรียนที่มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนต่างกัน, วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒประสานมิตร.
สานิตย์ กายาผาด. (2539) รูปแบบของไฮเปอร์เท็กซ์ที่มีผลต่อประสิทธิภาพทางการเรียนรู้ของผู้เรียนที่มีระดับความสามารถทางการเรียนแตกต่าง. วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒประสานมิตร.
สุวิทย์ มูลคํา และอรทัย มูลคํา. (2546). วิธีจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาความคิด, กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
อรุณี กันชัย. (2546). การออกแบบการเรียนการสอนเรื่อง ระบบเครือข่ายอินเตอร์เน็ตเบื้องต้น สําหรับนักศึกษาโปรแกรมวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬา. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยบูรพา.
อัมพร ไกรเพชร. (2544). การออกแบบการเรียนการสอนเรื่อง ระบบเครือข่ายอินเตอร์เน็ตเบื้องต้นสําหรับนักศึกษาโปรแกรมวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬา, วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยบูรพา.
อุทุมพร จามรมาน. (ม.ป.ป.). การวัดและประเมินการเรียนการสอนระดับอุดมศึกษา. กรุงเทพฯ: ฟันนี่พับบลิชชิง.
Bucher, Charles A. (1979). Foundations of Physical Education. St. Louis : the C.V. Mosby. CO.
