ผลของการฝึกที่ความเข้มข้นสูงแบบหนักสลับเบาที่มีต่อน้ําหนักตัว และสมรรถภาพทาบกายของนักกีฬามวยปล้ํา

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบความสําเร็จในการลดน้ําหนักและสมรรถภาพทางกาย โดยการฝึกตามโปรแกรมปกติร่วมกับการปั่นจักรยานอินเทอร์วาลกับการฝึกตามโปรแกรมปกติ กลุ่มตัวอย่างในวิจัยครั้งนี้เป็นนักกีฬา มวยปล้ํา อายุระหว่าง 18-22 ปี จํานวน 18 คน เพศชาย จํานวน 11 คน และเพศหญิงจํานวน 7 คน แบ่งกลุ่มโดยการสุ่มตัวอย่างแบบง่ายใช้วิธีการจับฉลาก 2 กลุ่ม เพื่อเข้า กลุ่มทดลอง จํานวน 9 คน ฝึกตามโปรแกรมปกติร่วมกับการปั่นจักรยานแบบอินเทอร์วาลความหนักอยู่ที่ ร้อยละ 80-90 ของอัตราการเต้นหัวใจสูงสุดเป็นเวลา 8 วินาที ควบคุมรอบที่ 120-130 รอบต่อนาที พัก 12 วินาที ควบคุมรอบที่ 40 รอบต่อนาที รวม 20 นาที นาน 8 สัปดาห์ๆละ 3 วัน และกลุ่มควบคุม จํานวน 9 คน ฝึกตามโปรแกรมปกติ ตัวแปรที่ศึกษาคือ น้ําหนักตัว สัดส่วนของร่างกาย และสมรรถภาพ ทางกาย ได้แก่ ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขา ความสามารถในการใช้ออกซิเจนสูงสุด และสมรรถภาพ เชิงแอนแอโรบิก วิเคราะห์ค่าสถิติพื้นฐาน หาค่าเฉลี่ย (X) และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (SD) ของกลุ่ม ตัวอย่าง เปรียบเทียบค่าเฉลี่ยของตัวแปรตามก่อนการฝึกและหลังการฝึกกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง โดย ใช้สถิติ Dependent t-test และเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างค่าเฉลี่ยของตัวแปรตามระหว่างกลุ่ม ควบคุมกับกลุ่มทดลองโดยใช้สถิติ Independent t-test ค่านัยสําคัญทางสถิติกําหนดไว้ที่ระดับ .05

ผลการวิจัยพบว่า ความสําเร็จในการลดน้ําหนัก ภายหลังการฝึก 8 สัปดาห์ พบว่า น้ําหนักตัว (จาก 64.8:16.0 เป็น 62.4i15.1) และดัชนีมวลกาย (จาก 23.815.3 เป็น 23.0+5.0) ของกลุ่มทดลอง ลดลง อย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนเปอร์เซ็นต์ไขมัน มวลไขมัน และมวลร่างกายที่ปราศจากไขมัน ของกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ก่อนและหลังการฝึก 8 สัปดาห์ พบว่า ไม่แตกต่างอย่างมีนัยสําคัญทาง สถิติที่ระดับ .05 สมรรถภาพทางกาย ภายหลังการฝึก 8 สัปดาห์ พบว่า ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขา (จาก 143.8+38.1 เป็น 188.5:54.1) ความสามารถในการใช้ออกซิเจนสูงสุด (จาก 40.215.9 เป็น 45.26.7) และสมรรถภาพการไม่ใช้ออกซิเจน (จาก 6.8+0.9 เป็น 7.3+0.9) ของกลุ่มทดลอง เพิ่มขึ้น อย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนพลังงานสูงสุดแบบไม่ใช้ออกซิเจนของกลุ่มทดลองและกลุ่ม ควบคุม ก่อนและหลังการฝึก 8 สัปดาห์ พบว่า ไม่แตกต่างอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .05 สรุปผลการวิจัย การฝึกการปั่นจักรยานแบบอินเทอร์วาลที่มีความเข้มข้นสูงแบบหนักสลับเบา สามารถควบคุมและลดน้ําหนักได้โดยไม่ส่งผลกระทบกับสมรรถภาพทางกาย และส่งผลให้ความแข็งแรง ของกล้ามเนื้อขา ความสามารถในการใช้ออกซิเจนสูงสุด และสมรรถภาพการไม่ใช้ออกซิเจนเพิ่มขึ้น