การพัฒนาดัชนีวัดการตัดสินใจสนับสนุนกีฬาอาชีพขององค์กรในประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การพัฒนาดัชนีการตัดสินใจสนับสนุนกีฬาอาชีพตามมุมมองผู้สนับสนุนขององค์กรในประเทศไทยเพื่อวัดความตั้งใจสนับสนุนกีฬาขององค์กรและสามารถนำไปใช้ในการประเมินการสนับสนุนด้วยดัชนีวัดที่ผู้วิจัยศึกษา การศึกษาครั้งนี้ใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างจากบัญชีรายชื่อองค์กรที่เป็นผู้สนับสนุนสโมสรกีฬาอาชีพ ผู้วิจัยทำการสุ่มตัวอย่างแบบง่าย จำนวน 500 ราย ได้รับแบบสอบถามที่ตอบสมบูรณ์กลับคืนมาจำนวน 424 ราย คิดเป็นร้อยละ 84.80 การพัฒนาดัชนีวัดการตัดสินใจสนับสนุนกีฬาอาชีพขององค์กรในประเทศไทยด้วยการวิเคราะห์ปัจจัย
ผลการวิจัยพบว่า การพัฒนาดัชนีวัดการตัดสินใจสนับสนุนกีฬาอาชีพได้ปัจจัยที่สามารถอธิบายความผันแปรของการตัดสินใจสนับสนุนกีฬาอาชีพได้ประกอบด้วย 4 ปัจจัย คือ การบอกต่อการสนับสนุนความรู้ด้านการสนับสนุน การสนับสนุนซ้ำ และความไว้เนื้อเชื่อใจ แต่ละปัจจัยสามารถอธิบายความผันแปรของการตัดสินใจสนับสนุนกีฬาอาชีพได้ร้อยละ 37.90 18.20 8.70 และ 6.84 ตามลำดับ และอธิบายความผันแปรของการตัดสินใจสนับสนุนกีฬาอาชีพสะสมได้ร้อยละ 71.65 ปัจจัยมีค่าพิสัยของค่า Eigenvalue อยู่ระหว่าง 1.163 – 6.444
สรุปผลการวิจัยครั้งนี้แสดงให้เห็นถึงแบบวัดการตัดสินใจสนับสนุนกีฬาอาชีพตามมุมมองผู้สนับสนุนขององค์กรในประเทศไทยมีความเชื่อมั่นและความเที่ยงตรง สามารถนำไปใช้งานได้จริงในการนำไปประเมินการตัดสินใจสนับสนุนขององค์กรธุรกิจที่ต้องการเป็นผู้สนับสนุนด้านกีฬา ซึ่งข้อเท็จจริงการสนับสนุนมีเหตุผลของการสนับสนุนหลากหลายเหตุจูงใจที่เป็นปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจสนับสนุนดังนั้น ผู้บริหารองค์กรที่เป็นผู้สนับสนุนสามารถนำเครื่องมือนี้เป็นองค์ประกอบในการตัดสินใจสนับสนุน ระบุถึงความคาดหวังของการสนับสนุนเพื่อให้ผู้รับการสนับสนุนพัฒนาข้อบกพร่องในการดำเนินงานภายในสโมสร ผู้รับการสนับสนุนต้องพัฒนาศักยภาพให้สูงขึ้น ให้ความสำคัญกับกับสิทธิประโยชน์ตามข้อตกลงในการสนับสนุน ซึ่งเครื่องมือจะช่วยให้การดำเนินงานด้านการสนับสนุนมีเกณฑ์วัดและตัดสินใจเพื่อการดำเนินดีขึ้น
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
Ajzen, I. (1991). The theory of planned behavior. Organization Behavior and Human Decision Processes, 50, 179-211.
Aomduan Sodmanee. (1997). Social pyschology. Bangkok: Behavioral Science Research Institute, Srinakharinwirot University Prasarnmit.
Bandura, A. (1986). Social foundations of thought and action: A social cognitive theory. New Jercy: Prentice-Hall.
Bartlett's, M. S. (1954). A note on the multiplying factors for various chi-square approximations. Journal of the Royal Statistical Society, 16(Series B), 296-298.
Bloemer, J., Ruyer, K. D., &Wetzels, M. (1999). Linking perceived service quality and service loyalty: A muti-dimentional perspective. European Journal of Marketing. 33, 1082-1106.
De Vaus, D. A. (1995). Surveys in social research. (4th ed.). Allen & Unwin Pty Ltd.
Duncan. T., R. (2002). IMC using advertising and promotion to build brands. Boston: McGraw-Hill/Irwin.
Ghazali, D. (2008). Measuring the validity and reliability of research instruments. Procedia - Social and Behavioral Sciences. Malaysia.
Gorsuch, R. L., (1983). Factor analysis. Hillsdale, NJ: Lawrence Erlbaum.
Howard, D. R. and Crompton, J. L. (2005). “Financing sport. Fitness Information (2nd ed.). Technology. United States of America.
Ivanauskiene, N., & Auruskevicien, V. 2009. Loyalty programs challenges in retail banking industry. Economics & Management, 14, 407-412.
Joseph F. Hair, Jr. (2010). Multivariate data analysis. (7th ed.). Pearson Hall.
Kaiser, H. F. (1974). An index of factorial simplicity. Psychometrika, 39, 31-36.
Kittipong Poonchop. (2013). Development of the perceived service quality scale: A state university sports center Mahidol University. Journal of Sports Science and Technology, 13(1), 89-112.
Lampai Soonchan. (2015). Administration for developing excellent artistic gymnastics as perceived by stakeholders. Academic Journal Institute of Physical Education. 7(1), 223-234.
Lawshe, C. H. (1975). A quantitative approach to content validity. Personal Psychology, 7(28); 563-575.
Lutz, R. J. (1991). Perspective in consumer behavior. (4th ed.). Englewood Cliffs, New Jersey: Prentice Hall.
Phapapen. (1983). Attitude: Measurement of change and hygiene behavior. Bangkok: Thaiwatthanapanit.
Rattana Siripanit. (1990). Principles of creating psychological and educational measurement exams. Bangkok: Charoan Karnpim.
Schiffman, L. G. and L. L. Kanuk. (2005). Consumer behavior. New Jersey: Prentice Hall, Inc.
Shank. (2009). “Sport marketing: A Strategic perspective”. (4thed.). Pearson International Edition. Prentice Hall.
Sandler, D.M. and D. Shani. (1989). Olypic sponsorship vs Ambush marketing: who gets the gold. Journal of Advertising Confernce Proceedings, 290.
Simon, H.A. (1976). Administrative behavior. (3rd ed.). New York: The Free Press.
Smith, A.C. T. (2008). Introduction to sport marketing. Sport Consumer.
Stobart, P. (1994). Brand power. London, UK: MacMillan.
Tabacnick B. G., and Fidell, L. S, (2007). Using multivariate statistics. (5th ed.). Pearson International Education.
Udom Sumankkool. (1981). Social pyschology. Changmai: Changmai Terchers College.
Wiratchai Nongluck. (1999). LISREL model, statistics for research. (3th ed.). Bangkok: Chulalongkorn University.
Zeithaml, V.A, L. Berry and A. Parasuraman. (1996). Delivery quality service: Balancing customer perception and expectations. New York: Free Press.
Zwick, W. R., and Velicer, W. F.(1986). Comparison of five rules for determining the number of components to retain. Psychological Bulletin, 99, 432-442.
