รูปแบบกลยุทธ์การตลาดเพื่อการสร้างสรรค์สินค้าของที่ระลึกสำหรับการท่องเที่ยวไทย ในมุมมองนักท่องเที่ยวต่างชาติอาเซียน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์การวิจัยเพื่อศึกษา 1) ระดับกลยุทธ์การตลาดเพื่อการสร้างสรรค์สินค้าของที่ระลึกสำหรับการท่องเที่ยวไทย 2) รูปแบบกลยุทธ์การตลาดเพื่อการสร้างสรรค์สินค้าของที่ระลึกสำหรับการท่องเที่ยวไทย และ 3) พัฒนารูปแบบกลยุทธ์การตลาดเพื่อการสร้างสรรค์สินค้าของที่ระลึกสำหรับการท่องเที่ยวไทยในมุมมองนักท่องเที่ยวต่างชาติอาเซียน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถาม โดยเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างนักท่องเที่ยวต่างชาติอาเซียน จำนวนทั้งสิ้น 883 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้เทคนิคโมเดลสมการโครงสร้าง
ผลการศึกษาพบว่า กลยุทธ์การตลาดเชิงสร้างสรรค์สินค้าของที่ระลึกเพื่อการท่องเที่ยวไทยที่นำไปปฏิบัติใช้ในระดับมาก ( =3.94) โดยกลยุทธ์ที่นำไปใช้มากได้แก่ด้านอัตลักษณ์ ภาพลักษณ์ ราคาและโปรโมชั่น และบรรยากาศ ตามลำดับ ผลการพัฒนารูปแบบกลยุทธ์การตลาดเชิงสร้างสรรค์สินค้าที่ระลึกเพื่อการท่องเที่ยวไทยพบว่ามีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ โดยความสัมพันธ์เชิงสาเหตุพบว่า การรับรู้แหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญ การจำหน่ายสินค้าของที่ระลึก สื่อที่เปิดรับ และประเภท-ชนิดของสินค้าของที่ระลึกเพื่อการท่องเที่ยวไทย ต่างมีความสัมพันธ์เชิงสาเหตุต่อกลยุทธ์การตลาดเชิงสร้างสรรค์สินค้าของที่ระลึกเพื่อการท่องเที่ยวไทยที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ 0.05 ตลอดจนรูปแบบที่พัฒนาขึ้น มีความสามารถในการพยากรณ์ดีและยอมรับถึงร้อยละ 88.6
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
Byrne, B. M. (2001). Structural equation modeling with AMOS: Basic concepts, applications, and programming. Hahwah, New Jersey: Lawrence Erlbaum Associates.
Chalongsri Pimolsompong. (2012). Tourism Industry. Bangkok: Kasetsart University, Publishing.
Chanthat Wanthanom. (2009). Tourism Industry. Bangkok.
Chujai Khuharattanachai. (2003). Introduction to statistics. Department of Applied Statistics, Mahanakorn University of Technology.
Cochran, W. G. (2007). Sampling techniques. New York: John Wiley & Sons.
Cronbach, L. J. (2003). Essential of psychology testing. New York: Harper & Row.
Hoogland, J. J., & Boomsma, A. (1998). Robustness studies in covariance structure modeling: An overview and a meta-analysis. Sociological Methods and Research, 26, 329-367
Information Center Royal Academy. (2013). Dictionary of Royal Academy 2009. Retrieved from http://rirs3.royin.go.th/word25/word-25-a0.asp
Kelloway, E. K. (1998). Using LISREL for structural equation modeling. New Jersey: Sage Publication.
Kline, P. (2002). An easy guide to factor analysis. London, New York: Routledge.
Montri Piriyakul. (2010). Partial Least Square Path Modeling PLS Path Modeling.
Academic Conference on Statistics and Applied Statistics 11th, 2010. Chiang Mai.
Nonglak Wiratchchai. (2008). (LISREL): Analytical statistics for research in social science
and behavioral science. Bangkok. Chulalongkorn University, Publishing.
Pathanapong Charernchai. (2011). Behavior of Thai tourism toward hands craft souvenir in Udon Thani. Mahasarakham. Mahasarakham University.
Pensri Charernvanit, Boonlert Leksomboon, and Sureerat Techataweenwan. (2013). Development of tourism souvenir market in Northeastern Thailand. Khon Kaen University.
Saris, W. E. & Strenkhors, L. H. (1984). Causal modeling non experimental research: An introduction to the lisrel approach. Dissertation Abstract International. 47(7), 2261-A.
Silván, M. (1999). A model of adaptation to a distributed learning environment. Department of Education, University of Jyväskylä.
Suchart Prasittirathasin. (2008). Multivariate Analysis Techniques for Research Social Science and Behavioral Sciences. Bangkok: Leaingcheing Publishing.
Suttichai Panyaroj. (2013). Creative tourism. Journal of TPA News, 119(7), 43-44.
Suvimol Tirakanan. (2007). Research methodology in social sciences: Practical guideline. Bangkok: Chulalongkorn Printing.
Thailand Development Research Institute. (2012). Complete report for education project master plan for tourism development in Thailand. Bangkok: Thailand. Bangkok: Office of the permanent secretary.
Tourism Authority of Thailand. (2014). Charm of the civilization of the south-east cultural route. Bangkok: Office of Tourism Authority of Thailand.
Tourism Economy and Sports Division. (2017). Statistics of the tourism that enter Thailand in December 2018. Ministry of Tourism and Sports.
Wearne, N. & Morrison, A. (1996). Hospitality Marketing. Oxford: Butterworth, Heinemann Ltd.
Wanna Wongwanij. (2012). Tourism Geography. Bangkok: Thammasat Printing House.
Yamane, T. (1973). Statistic: An Introductory Analysis. New York: Harper & Row.
