การเสริมสร้างพลังอำนาจในตนเองของผู้นำนักศึกษา: แนวทางการพัฒนาด้วยกิจกรรมนอกหลักสูตร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในศตวรรษที่ 21 ส่งผลให้การจัดการศึกษาของสถาบันการศึกษาในระดับอุดมศึกษาเกิดการปรับเปลี่ยนกิจกรรมนอกหลักสูตรเป็นกิจกรรมอยู่นอกขอบเขตของหลักสูตรปกติ ที่จัดโดยผู้เรียน และเพื่อผู้เรียนทุกคน กิจกรรมนอกหลักสูตรเป็นกิจกรรมที่ช่วยให้ผู้เรียนในศตวรรษที่ 21 ได้รับการฝึกทักษะด้วยตนเอง เกิดการเรียนรู้จากการลงมือทำเป็นทีม ใช้ทักษะของผู้นำและผู้ตามของทีม แล้วมาไตร่ตรองร่วมกันว่าเราได้เรียนอะไรจากสิ่งที่ทำเป็นทีม ซึ่งเป็นทักษะศตวรรษที่ 21 ที่ผู้เรียนควรได้รับการพัฒนาบทความวิชาการ “การเสริมสร้างพลังอำนาจในตนเองของผู้นำนักศึกษา:แนวทางการพัฒนาด้วยกิจกรรมนอกหลักสูตร” นี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอกิจกรรมการเสริมสร้างพลังอำนาจในตนเองสำหรับคณะกรรมการสโมสรนักศึกษาโดยใช้เกมตามแนวคิดการเสริมสร้างพลังอำนาจในตนเองของKinlaw (1995) ซึ่งเป็นการพัฒนาผู้นำนักศึกษาโดยใช้กิจกรรมนอกหลักสูตรกลุ่มเป้าหมายเป็นกลุ่มผู้นำนักศึกษาของสถาบัน กิจกรรมทั้งหมดมีจำนวน 15 เกม ระยะเวลา 20 ชั่วโมง แต่ละเกมได้อธิบายให้เห็นถึงวิธีการเล่น วัตถุประสงค์ และทักษะต่างๆ ที่ผู้เรียนศตวรรษที่ 21 จะได้รับการพัฒนา
การสร้างพลังอำนาจในตนเอง เป็นกระบวนการที่ทำให้ผู้เข้าร่วมกระบวนการสามารถมองเห็นถึงสมรรถนะ ความสามารถตนเองในการที่จะดำเนินกิจกรรมต่างๆ ให้เกิดความสำเร็จ ได้ถูกนำมาใช้เป็นแนวทางหนึ่งสำหรับการเตรียมผู้เรียนในศตวรรษที่ 21 ให้พร้อมสำหรับการปรับเปลี่ยนจากเดิมที่มีหน้าที่เพียงการท่องจำความรู้จากผู้สอน มาเป็นผู้เรียนที่มีความกระตือรือร้น เรียนรู้ด้วยตนเองและทีมโดยลงมือกระทำ
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2552). อนาคตกำหนดได้ จากประสบการณ์ชีวิตของ ดร.แดน – ดร.เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. กรุงเทพฯ: ซัคเซสมีเดีย จำกัด.
จินตนา สุจจานันท์. (2556). การศึกษาและการพัฒนาชุมชนในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
ถนอมพร เลาหจรัสแสง.ม.ป.ป. การเรียนรู้ในยุคสมัยหน้า: ตอนรูปแบบและทฤษฎี การเรียนรู้อนาคต.[ออนไลน์] วันที่ทำการสืบค้น 10 กุมภาพันธ์ 2560 สืบค้นจาก http://thanompo.edu.cmu.ac.th/load/journal/next-enerationlearning.pdf.
ทิศนา แขมมณี. (2547). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2553). หลักสูตรและการสอน ตามกรอบ TQF ระดับบัณฑิตศึกษา. มหาวิทยาลัยทักษิณ. [ออนไลน์] วันที่ทำการสืบค้น 18 ธันวาคม 2561 สืบค้นจาก www.tsu.ac.th.
วิจารณ์ พานิช. (2555). การบรรยาย เรื่องการผลิตบัณฑิตในศตวรรษที่ 21วันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2555 ณ ห้องสุรนารี สุรสัมมนาคารมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี. วารสารเทคโนโลยีสุรนารี SuranareeJournal of Social Science. 2(ธันวาคม 2556), 130-152.
สมหวัง พิธิยานุวัฒน์. (2553). บทบาทของสภานักศึกษากับการประกันคุณภาพการศึกษาของสถาบันอุดมศึกษา. สัมมนาสภานักศึกษาสัมพันธ์ ภาคีเครือข่ายอุดมศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง. 20 -21 กรกฎาคม 2553 ณ ห้องประชุมสุวัจน์ ลิปตพัลลภ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). สรุปสาระสำคัญแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 12 พ.ศ. 2560–2564. [ออนไลน์] วันที่ทำการสืบค้น 5 กุมภาพันธ์ 2560 สืบค้นจาก http://www.nesdb.go.th/download/plan12
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. 2551. พระราชบัญญัติสถาบันอุดมศึกษาเอกชน พ.ศ. 2546 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2550. [ออนไลน์] วันที่ทำการสืบค้น 15 สิงหาคม 2560 สืบค้นจาก http://www.mua.go.th/users/he-commission /doc/law/private50.pdf.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2557). กรอบคุณวุฒิแห่งชาติ (National Qualifications Framework, Thai NQF). กรุงเทพฯ: บริษัทพริกหวานกราฟฟิก จำกัด.
สำเนาว์ ขจรศิลป์. (2542). มิติใหม่ของกิจการนักศึกษา 2: การพัฒนานักศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต.
Lefrancois, G. R. (2000). Psychology for teaching. 10th ed. Australia: Wadsworth.
Kinlaw, R. H. (1995). The practice of empowerment. Hampshire: Grower.
