การวิเคราะห์ปัจจัยเชิงยืนยันของฟิตเนสเซ็นเตอร์ที่มีประสิทธิผลในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์หลักคือ วิเคราะห์ปัจจัยการบริหารจัดการฟิตเนสเซ็นเตอร์ที่มีประสิทธิผลในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ตามรูปแบบการสร้างคุณค่าความสามารถในการแข่งขัน กลุ่มตัวอย่าง คือ สมาชิกฟิตเนสเซ็นเตอร์ จำนวน 660 คน จาก 37 สาขา เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม ซึ่งพัฒนาจากงานวิจัยของ ดิฏฐชัย จันทร์คุณา (2556) และ Shilbury & Moore (2006) สถิติที่ใช้ คือ การวิเคราะห์ปัจจัยเชิงยืนยัน แบบกำหนดปัจจัย ด้วยโปรแกรมเอ็มพลัส ผลการวิจัย พบว่า รูปแบบปัจจัยของฟิตเนสเซ็นเตอร์ที่มีประสิทธิผลในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล มีความเหมาะสมปานกลาง (ดัชนีความเหมาะสมเท่ากับ 0.860) ค่าสัมประสิทธิ์น้ำหนักปัจจัยของ 8 ปัจจัย ได้แก่ กลยุทธ์การตลาด (0.972) พฤติกรรมผู้บริโภค (0.897) การบริหารงานบุคคล (0.895) ลูกค้าสัมพันธ์ (0.881) การบริการและผลิตภัณฑ์ (0.871) การพัฒนาองค์กร (0.847) เส้นทางอาชีพ (0.837) และ การวางแผนและจัดองค์กร (0.820) มาตรฐานผู้ฝึกสอนมีความสำคัญมากสำหรับการจัดการฟิตเนสเซ็นเตอร์ที่มีประสิทธิผล
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). แผนพัฒนาการกีฬาแห่งชาติ ฉบับที่ 6 (พ.ศ.2560-2564). กรุงเทพฯ : นิวไทยมิตรการพิมพ์.
เกียรติรัตน์ วารินศิริรักษ์ และสุวัลลี แก้วโลก. (2556). การตลาดของศูนย์ออกกำลังกาย (ฟิตเนสเซ็นเตอร์) ในประเทศไทย. วารสารสมาคมการจัดการกีฬาแห่งประเทศไทย, 3(2), 31-39.
จิราภา พึ่งบางกรวย. (2550 ก). ส่วนประสมตลาดที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจใช้บริการฟิตเนสเซ็นเตอร์ ในกรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
จิราภา พึ่งบางกรวย. (2550 ข). กลยุทธ์การตลาดของฟิตเนสเซ็นเตอร์ในประเทศไทย. วารสารศรีปทุมปริทัศน์, 7(2), 26-37.
ดิฏฐชัย จันทร์คุณา. (2556). การนำรูปแบบการสร้างคุณค่าความสามารถในการแข่งขันมาใช้เพื่อพัฒนาประสิทธิผลองค์กรกีฬาในประเทศไทย. กรุงเทพฯ : วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจดุษฎีบัณฑิต สาขาการจัดการการกีฬา, บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม.
ดิฏฐชัย จันทร์คุณา. (2560 ก). การจัดการเพื่อประสิทธิผลองค์กรกีฬา (Management for Sport Organizational Effectiveness). กรุงเทพฯ : อัดสำเนา.
ดิฏฐชัย จันทร์คุณา. (2560 ข). แผนการบริหารจัดการธุรกิจ (Business Management Plan) PeakPoint Gym. กรุงเทพฯ : อัดสำเนา.
นคพรรณ สุวรรณหงษ์. (2551). ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจเลือกใช้ฟิตเนสเซ็นเตอร์ ของผู้บริโภคในเขตกรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บดินทร์ เจริญประดับกุล และ ภักดี มานะหิรัญเวท. (2559). ปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมการเลือกใช้บริการของลูกค้าในเขตกรุงเทพฯ กรณีศึกษาผู้ใช้บริการสถานออกกำลังกาย ฟิตเนส เฟิรส์ท. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยรังสิต.
วิตะ บุษดี และอัคร อัครจิรายุ. (2556). การตลาดฟิตเนสกับกิจกรรมลดความอ้วน. วารสารสมาคมการจัดการกีฬาแห่งประเทศไทย, 3(2), 1-9.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560 ก). แผนยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี (พ.ศ.2560-2579). กรุงเทพฯ : บริษัท สหมิตรพริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560 ข). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ.2560-2564). กรุงเทพฯ : บริษัท สหมิตรพริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด.
Athanasopoulou, P., Oikonomou, K., Douvis, J., Kriemadis, A. & Alexopoulos, P. (2011). Analysing Consumer Behavior in Fitness Centers. Proceedings of the 19th Conference of the European Association for Sport Management, Madrid, Spain, 7th-10th September 2011, p.122-124.
Bangkokbiznews. (2559). เทรนด์เฮลธ์ตี้หนุนฟิตเนสบูม. สืบค้นเมื่อ 20 ตุลาคม 2559, จาก http://www.bangkokbiznews.com/news/detail/734269.
Marketeer. (2559). Fitness Club เกมร้อนระอุที่มาพร้อมกระแสสุขภาพของคนไทย. สืบค้นเมื่อ 10 ตุลาคม 2559, จาก http://marketeer.co.th/archives/60264.
Muthén, B. (1989). Factor Structure in Groups Selected on Observed Scores. British Journal of Mathematical and Statistical Psychology, 42(3), 81-90.
Omer Celik. (2016). Relationship between Service Marketing Mix and Customer Satisfaction in Commercial Fitness Centers in Bangkok Metropolis. Bangkok : Master Thesis of Science in Sports Science, Faculty of Sports Science, Chulalongkorn University.
Papadimitriou, D. & Taylor, R. (2000). Organizational Effectiveness of Hellenic National Sports Organizations: A Multiple Constituency Approach. Sport Management Review, 3(2), 23-46.
Positionmag. (2559). 7 เหตุผลที่ทำให้ธุรกิจออกกำลังกายมีโอกาสมหาศาล. สืบค้นเมื่อ 20 ธันวาคม 2559, จาก http://www.positionmag.com/1101434.
Positionmag. (2560). ตลาดฟิตเนส มูลค่าหมื่นล้านบูมจัด แบรนด์นอก-แบรนด์ไทย เร่งเปิดสาขา. สืบค้นเมื่อ 14 กุมภาพันธ์ 2560, จาก http://positioningmag.com/1101261.
Quinn, R. E. & Rohrbaugh, J. (1981). A Competing Values Approach to Organizational Effectiveness. Public Productivity Review, 5(2), 122-140.
Quinn, R. E. & Rohrbaugh, J. (1983). A Spatial Model of Effectiveness Criteria: Towards A Competing Values Approach to Organizational Analysis. Management Science, 29(5), 363-377.
Shilbury, D. & Moore, K. A. (2006). A Study of Organizational Effectiveness for National Olympic Sporting Organizations. Nonprofit and Voluntary Sector Quarterly, 35(1), 5-38.
Trail, G. & Chelladurai, P. (2000). Perceptions of Goals and Processes on Intercollegiate Athletics: A Case Study. Journal of Sport Management, 2(3), 154-178.
Wolfe, R. & Putler, D. (2002). How Tight are the Ties that Bind Stakeholder Groups?. Organization Science, 13(2), 64-80.
Yente Yu, ณัฐวัฒน์ ดนัยดุษฎีกุล, กำพล โรจน์จรัสไพศาล. (2554). แผนธุรกิจ S-Fitness Center. กรุงเทพฯ : วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Yildiz, S. M. (2011). An Importance-Performance Analysis of Fitness Center Service Quality: Empirical Results from Fitness Centers in Turkey. African Journal of Business Management, 5(16), 7031-7041.
