ผลการฝึกด้วยน้ําหนักของร่างกายและด้วยยางยืดที่มีต่อ ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขาในผู้สูงอายุ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลการฝึกด้วยน้ําหนักของร่างกายและด้วยยางยืดที่มีต่อ ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขาในผู้สูงอายุ กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้สูงอายุบ้านบางแค 2 กรุงเทพมหานคร (ไม่มี โรคประจําตัว คือ ไม่มีโรคหัวใจ, โรคเบาหวาน, หัวเข่าไม่ผิดรูป) ได้มาโดยการสุ่มแบบหลายขั้นตอน โดยขั้น แรกใช้วิธีการสุ่มแบบเฉพาะเจาะจง ได้กลุ่มตัวอย่าง จํานวน 30 คน จากนั้นนําคะแนนความแข็งแรงของ กล้ามเนื้อขาที่ได้มาเป็นเกณฑ์ในการแบ่งกลุ่ม เพื่อให้กลุ่มตัวอย่างทั้ง 3 มีความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขา ใกล้เคียงกัน หลังจากนั้นทําการจับฉลากเพื่อแบ่งว่ากลุ่มใดเป็นกลุ่มทดลองที่1 (ฝึกด้วยน้ําหนักของ ร่างกาย) กลุ่มทดลองที่ 2 ฝึกด้วยยางยืด และ กลุ่มควบคุม จากนั้นนําผลที่ได้มาวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ วิเคราะห์ความแปรปรวน การทดลองแบบวัดซ้ํา (One-way Analysis of Variance with Repeated) โดยมีค่านัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยพบว่า
- ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขา ของกลุ่มที่ ฝึกด้วยน้ําหนักของร่างกาย ช่วงก่อนการฝึก หลังการ ฝึกสัปดาห์ที่ 4 และหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .05
- ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขา ของกลุ่มที่ฝึกด้วยยางยืด ในช่วงก่อนการฝึก หลังการฝึกสัปดาห์ ที่ 4 และหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .05
- ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขา ของกลุ่มควบคุม ช่วงก่อนการฝึก หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 และ สัปดาห์ที่ 8 ไม่มีความแตกต่างกัน
- ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขา ระหว่างกลุ่มที่ฝึกด้วยน้ําหนักของร่างกาย กลุ่มฝึกยางยืด และ กลุ่มควบคุม ในช่วงก่อนการฝึก ไม่แตกต่างกัน และหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 กลุ่มฝึกด้วยน้ําหนักของ ร่างกายไม่มีความแตกต่างกับกลุ่มฝึกด้วยยางยืด แต่กลุ่มฝึกด้วยน้ําหนักของร่างกายและฝึกด้วยยางยืดแตก ต่างกับกลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .05 หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 กลุ่มที่ฝึกด้วยน้ําหนัก ของร่างกาย กลุ่มฝึกยางยืด
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
กัญกมล บัวแก้ว. (2549). การศึกษาครั้งนี้ทําการศึกษาผลการฝึกด้วยยางยืดและผลการฝึกด้วยน้ําหนักที่มีต่อความแข็งแรงกล้ามเนื้อ. ปริญญานิพนธ์ วท.ม. (วิทยาศาสตร์ การกีฬา), กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
เจริญ กระบวนรัตน์. (2540). ยางยืดพิชิตโรค. กรุงเทพ: บริษัทแกรนสปอร์ต กรุ๊ป จํากัด.
เจริญ กระบวนรัตน์. (2548). การฝึกความแข็งแรงกล้ามเนื้อ กรุงเทพฯ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
นิตยา สุภาวนันท์. (2541). การศึกษาสภาพแวดล้อมที่เสี่ยงต่อการเกิดอุบัติเหตุหกล้มของผู้สูงอายุ. วารสารพยาบาลศาสตร์.
บรรลุ ศิริพานิช. (2541). หลักการออกกําลังกายเพื่อสุขภาพสําหรับผู้สูงอายุ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: หมอชาวบ้าน.
ศิริรัตน์ หิรัญรัตน์. (2535), การฝึกความสมบูรณ์ทางกาย กีฬาเวชศาสตร์พื้นฐาน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหิดล.
สนธยา สีละมาด. (2547). หลักการฝึกกีฬาสําหรับผู้ฝึกสอนกีฬา กรุงเทพฯ: สํานักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สิทธิชัย จิตพันธ์กุล. (2542). หลักสําคัญของเวชศาสตร์ผู้สู้สูงอายุ กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Amheim, Daniel D. & Prentice, William E. (1993). 8 th ed. Principle of Athletic Training. United States of America.
Ballard; et al. (2004). The effect of 15 of exercise on balance, Leg Strength and Redaction in Falls in 40 women aged 65 to 89 year. (online). Available: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/enterz/query.fcgi?MD=Disply&DB=Pubmed
Higbie, Elizabeth Johnson. (1995). "Effects of Concentric and Eccentric Isokinetic Heavy-Resistance Training on Quadriceps Muscle Strength; Cross-Sectional area and Neural Activation in Woman (Muscle hypertrophy, magnetic resonance imaging). University of Georgia. Dissertation Abstracts International. 29 (2): 162A.
Joseph B Myers.; et al.(2005). “On-the-Field Resistance-Tubing Exercises for Throwers: An Electromyographic Analysis.” Retrieved October 12, 2005, from http:// www.pubmedcentral.nih.gov/articlerender.fcgi?artid=1088340&rendertype=abstract.
