สุขภาพและสุขสมรรถนะในโรงเรียน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
สุขภาพเป็นสิ่งสําคัญและเป็นปัจจัยพื้นฐานที่จะส่งเสริมให้ผู้เรียน มีความพร้อมในการพัฒนาตนเอง เพื่อการศึกษาในระดับสูงขึ้น และเป็นทรัพยากรบุคคลในการพัฒนาประเทศที่มีประสิทธิภาพ สุขภาพ แบ่งได้เป็นสุขภาพทางกายและทางจิต ด้านสุขภาพทางกายนั้น ปัจจัยที่แสดงออกถึงการมีสุขภาพที่ดี คือ สมรรถภาพทางกาย ซึ่งแยกเป็น 2 ประเภทได้แก่สมรรถภาพทางกายที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพคือสุขสมรรถนะ และสมรรถภาพทางกายที่เกี่ยวข้องกับทักษะกลไกหรือการเล่นกีฬาคือทักษะสมรรถนะ สุขสมรรถนะเป็น สมรรถภาพทางกายที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพ เป็นตัวบ่งชี้ถึงการมีสุขภาพดีของแต่ละคน ส่วนทักษะสมรรถนะ จะเกี่ยวข้องกับการเล่นกีฬาหรือการออกกําลังกายที่ใช้กลไกการเคลื่อนไหวมากและซับซ้อนขึ้น
การมีสุขภาพและสมรรถภาพทางกายที่ดี จึงเป็นสิ่งจําเป็นสําหรับผู้เรียนเป็นอย่างมาก และถูก กําหนดว่าเป็นส่วนสําคัญของพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ และหลักสูตรแกนกลาง ของกระทรวง ศึกษาธิการทั้งยังสอดคล้องกับหลักสุขบัญญัติแห่งชาติ 10 ประการ ของกระทรวงสาธารณสุข ดังนั้นผู้สอน ที่รับผิดชอบการจัดการเรียนการสอนในกลุ่มสาระการเรียนรู้ สุขศึกษา พลศึกษา จึงจําเป็นต้องเข้าใจและ ส่งเสริมให้นักเรียนดูแลสุขภาพด้านต่างๆ ควบคู่กับสุขสมรรถนะได้อย่างถูกต้องตรงตามจุดมุ่งหมายหลัก ของตัวชี้วัดสาระแกนกลางกลุ่มสาระการเรียนรู้ โดยใช้กิจกรรมทั้งภายในและภายนอกห้องเรียน และสร้าง ความเข้าใจกับผู้เกี่ยวข้องถึงประโยชน์ในการการส่งเสริมสุขภาพและสุขสมรรถนะที่ผู้เรียนจะได้รับ
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
กัลยา กิจบุญชู, แนวทางการส่งเสริมการออกกําลังกายในโรงเรียน, กองออกกําลังกายเพื่อสุขภาพกรมอนามัย. กระทรวงสาธารณสุข คณะกรรมการสุขศึกษา. (2542).
สุขบัญญัติแห่งชาติ พ.ศ. 2541. พิมพ์ครั้งที่ 3. กองสุขศึกษา สํานักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข กระทรวงสาธารณสุข. นนทบุรี: โรงพิมพ์กองสุขศึกษา ถาวรินทร รักษ์บํารุง. (2544).
ผลการฝึกออกกําลังกายด้วยความเข้มข้น ระยะเวลาและความบ่อยที่แตกต่างกันต่อสมรรถภาพทางกาย. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยบูรพา นฤพนธ์ วงศ์จตุรภัทร และจิรกรณ์ ศิริประเสริฐ. (2543).
ผลการฝึกหะฐะโยคะที่มีต่อภาวะความเครียดต่อร่างกายและจิตใจ. วารสารศึกษาปริทัศน์, 15(3): 79 -92 กันยายน-ธันวาคม.
ประทุม ม่วงมี. (2527). รากฐานทางสรีรวิทยา. กรุงเทพฯ : สํานักพิมพ์บูรพาสาส์น.
สํานักงานกองทุนสร้างเสริมสุขภาพ (สสส), (2548). แบบทดสอบสมรรถภาพทางกายที่สัมพันธ์สําหรับสุขภาพของเด็กไทยอายุ 7-18 ปี, นนทบุรี: โรงพิมพ์ พี เอส พริ้นท์,
สํานักพัฒนาการพลศึกษา สุขภาพและนันทนาการ. (2539), การทดสอบและประเมินผลสมรรถภาพทางกาย. กรมพลศึกษา, โรงพิมพ์การศาสนา. กรมการศาสนา, 2539.
สํานักงานพัฒนาการกีฬาและนันทนาการ. (2551). เกณฑ์มาตรฐานสมรรถภาพทางกายของนักเรียนระดับประถมศึกษาอายุ 7-12 ปี. พิมพ์ครั้งที่ 2. กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา: โรงพิมพ์ชุมชนสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สํานักงานพัฒนาการกีฬาและนันทนาการ. (2551). เกณฑ์มาตรฐานสมรรถภาพทางกายของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา 13-18 ปี. พิมพ์ครั้งที่ 2. กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา: โรงพิมพ์ชุมชนสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สํานักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2551). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลางกลุ่มสาระการ เรียนรู้สุขศึกษาและพลศึกษา ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช ๒๕๕๑ สํานักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ.
Baechel, T.R and Earle, R.W. (2008). Essentials of Strength Training and Conditioning (3 rded). Hong Kong: Human Kinetics.
Swain, D.P.,& Leutholtz, B.C. (2007). A case study approach to the ACSM guidelines (2nd ed). Champaign, IL: Human Kinetics.
WHO. (1986). Ottawa Charter for Health Promotion. Geneva. Wilmore, J.K., Costill, D.L., & Kenney L.W. (2008). Physiology of Sport and Exercise (4th ed). Hong Kong: Human Kinetics.
