การส่งเสริมการท่องเที่ยวสำหรับผู้สูงอายุชาวญี่ปุ่นในตลาดท่องเที่ยวไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการส่งเสริมการเดินทางท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวผู้สูงอายุ ชาวญี่ปุ่นให้เดินทางมาท่องเที่ยวยังประเทศไทย กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วย 1) นักท่องเที่ยวผู้สูงอายุชาว ญี่ปุ่นที่มีอายุตั้งแต่ 55 ปีขึ้นไป ที่เดินทางเข้ามาท่องเที่ยวในประเทศไทย จํานวน 400 คน วิเคราะห์ข้อมูล ด้วยการแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เปรียบเทียบส่วนประสมทาง การตลาดด้านบริการ (Marketing Mix) และ 2) นักธุรกิจท่องเที่ยวไทยที่มีความชํานาญด้านการให้บริการ นักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่น จํานวน 12 ราย ใช้การสัมภาษณ์ถึงมีโครงสร้าง ผลการวิจัยพบว่า นักท่องเที่ยว ผู้สูงอายุชาวญี่ปุ่นที่มีอายุตั้งแต่ 55 ปีขึ้นไป ส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง มีอายุระหว่าง 55 - 65 ปี ส่วนใหญ่ เกษียณอายุ มีรายได้ประมาณ 2,500,000 - 5,000,000 เยน/ปี หรือประมาณ 750,000 - 1,500,000 บาท/ปี มีแหล่งที่มาของรายได้จากธุรกิจส่วนตัว มีระดับการศึกษาระดับปริญญาตรี มีลักษณะการเดินทางท่องเที่ยว ต่างประเทศโดยจัดการเดินทางเอง ส่วนใหญ่เดินทางมาท่องเที่ยวประเทศไทย 2 - 5 ครั้ง พํานักใน ประเทศไทย 11 - 20 วัน ส่วนใหญ่จะเดินทางท่องเที่ยวในเอเซีย รู้ข้อมูลการท่องเที่ยวของประเทศไทย จากการเล่าปากต่อปาก ตัดสินใจเดินทางมาท่องเที่ยวโดยพิจารณาจากความปลอดภัย ส่วนใหญ่ใช้จ่ายใน การเดินทางไปกับแหล่งท่องเที่ยว พึงพอใจกับการเดินทางมาท่องเที่ยวยังประเทศไทยอยู่ในระดับดี มีความ ประสงค์จะเดินทางมาท่องเที่ยวยังประเทศไทยและ/หรือแนะนําเพื่อนให้มาอีกแน่นอน นักท่องเที่ยวชาว ญี่ปุ่นส่วนใหญ่ให้ระดับความสําคัญต่อส่วนประสมทางการตลาดอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านกระบวนการให้บริการ ด้านสิ่งแวดล้อมทางกายภาพ และด้านราคา อยู่ในระดับมากที่สุด ส่วน ด้านพนักงาน ด้านการส่งเสริมการตลาด ด้านผลิตภัณฑ์หรือบริการ และด้านช่องทางการจัดจําหน่าย อยู่ ในระดับมากตามลําดับ ผลการเปรียบเทียบปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดด้านบริการระหว่างเพศและ อายุ พบว่ามีระดับความคิดเห็นไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ผลการวิจัยชี้ให้เห็น ว่าการส่งเสริมการท่องเที่ยวให้นักท่องเที่ยวผู้สูงอายุชาวญี่ปุ่นตัดสินใจเดินทางมาท่องเที่ยวในประเทศไทย จะต้องอาศัยความร่วมมือหน่วยงานที่เกี่ยวข้องทุกภาคส่วน โดยรูปแบบ การท่องเที่ยวที่เหมาะสม ได้แก่การท่องเที่ยวเพื่อการบําเพ็ญประโยชน์ การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม การท่องเที่ยวเพื่อกีฬากอล์ฟ และการ ท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
นิศา ชัชกุล. (2550), อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว กรุงเทพมหานคร: สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548) อุตสาหกรรมท่องเที่ยว กรุงเทพมหานคร: เพรส แอนด์ ดีไซน์ จํากัด.
ปัญตา เกตุเรืองโรจน์. (2553), จับตาการท่องเที่ยวไทยหลังวิกฤติเศราฐกิจโลก. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา :
http://www.bangkokbiznews.com/home/detail/politics/openion/jangsibia/20100322/106309/จับตาการท่องเที่ยวไทยหลังวิกฤติเศรษฐกิจโลก.htm [2555, สิงหาคม 16]
มนสิชา อินทจักร. (2550), การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในประเทศไทยสําหรับนักท่องเที่ยวสูงอายุชาวญี่ปุ่น. วารสารวิชาการอิเล็กทรอนิกส์การท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 2552(1), 1-10.
ราณี อิสิชัยกุล. (2553). การส่งเสริมการท่องเที่ยวผู้สูงอายุจากทวีปยุโรปสู่ประเทศไทย. วารสารการ บริการและการท่องเที่ยวไทย, 5(1), 49 - 66.
ลัดดาวัลย์ เพชรโรจน์ และ อัจฉรา ชํานิประศาสน์. (2547). ระเบียบวิธีการวิจัย กรุงเทพมหานคร: พิมพ์ดีการพิมพ์ จํากัด.
สถาบันวิจัยและให้คําปรึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. (2545). แนวทางการส่งเสริมและพัฒนาการท่องเที่ยวพํานักระยะยาว : กรณีศึกษาเฉพาะนักท่องเที่ยวอายุ 50 ปีขึ้นไปที่เดินทางมาเพื่อการพักผ่อน (รายงานผลการวิจัย), กรุงเทพฯ : ผู้แต่ง.
สมยศ วัฒนากมลชัย และเยาวลักษณ์ ยิ้มอ่อน. (2554). นักท่องเที่ยวสูงอายุ : กลุ่มเป้าหมายที่มีศักยภาพสําหรับธุรกิจการท่องเที่ยว, วารสารปัญญาภิวัฒน์, 2(1), 95-103.
สมบัติ กาญจนกิจ. (2544), นันทนาการและอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว กรุงเทพมหานคร: ทํามาดี จํากัด.
สุดธิดา เปลี่ยนคารมย์. (2555). “โอกาส” ใน “วิกฤติ” จากสังคมผู้สูงอายุ. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา :
http://www.oknation.net/blog/print.php?id=104233 [2555, สิงหาคม 16].
อาภรณ์ ชีวะเกรียงไกร. (2555). เกษียณอย่างมีคุณค่า แบบอย่างคนญี่ปุ่น. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา :
http://www.moneymartthai.com/daily/index.php?cat dd5c07036f2975ffabce568b6511d3bc&know id=223 [2555, สิงหาคม 16]
แผนการตลาดการท่องเที่ยวปี 2555. (2554). กรุงเทพฯ : การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
สถานการณ์ตลาดนักท่องเที่ยวต่างประเทศเดินทางเข้าประเทศไทย ปี 2554 และแนวโน้มปี 2555 (2555). กรุงเทพฯ : การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
สถานการณ์นักท่องเที่ยวญี่ปุ่นปี 2554. (2555). กรุงเทพฯ : การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
อรลักษณ์ ชิดเชี่ยว. (2550). การพัฒนาประเทศไทยให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวผู้้สูงอายุ. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, สงขลา.
Amadeus. (2011). Publication Future Traveller Tribes 2020. Madrid : Author.
Hongsranagon, P. (2005). Advisory Facilities for Long-stay Japanese Senior Travellers in Chiangmai. MANUSYA :The Journal of Humanities, 8(2), 58-66.
Hongsranagon, P. (2006). Japanese Senior Tourists-An Untapped Potential in Thailand's Tourism Industry. The Journal of Behavioral Science, 1(1), 55-61.
International Tourist Arrivals to Thailand 1987-2011. (2012). Bangkok : Department of Tourism.
Report of Longstay in Japan. (2011). Bangkok : Tourism Authority of Thailand.
The World Factbook : Japan. CIA [online]. Available from : https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/ja.html [2012, July 5]
JTB Report 2011. (2011). Tokyo : Japan Tourism Marketing Co.
Kotler, P. (2001). Principles of Marketing. 9th Edition. N.J.: Prentice Hall.
Watkins, L. (2008). Japanese Travel Culture : An Investigation of the Links Between Early Japanese Pilgrimage and Modern Japanese Travel Behaviour. New Zealand Journal of Asian Studies, 10(2), 93-110.
Yamane, T. (1967). Statistic and Introduction Analysis. 2nd ed. New York : Harper and Row.
