ปัจจัยที่สัมพันธ์ต่อความสําเร็จ ของนักกีฬายกน้ําหนักทีมชาติไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับความสําคัญของปัจจัยที่สัมพันธ์ต่อความสําเร็จ ของนักกีฬายกน้ําหนักทีมชาติไทย ในการได้รับเหรียญรางวัลและความภาคภูมิใจ 2) เพื่อศึกษาความ สัมพันธ์ระหว่างปัจจัยต่างๆ กับความสําเร็จของนักกีฬายกน้ําหนักทีมชาติไทย ในการได้รับเหรียญรางวัล และความภาคภูมิใจ 3) เพื่อสร้างสมการพยากรณ์ความสําเร็จของนักกีฬายกน้ําหนักทีมชาติไทย ในการ ได้รับเหรียญรางวัล และความภาคภูมิใจ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย เป็นผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับกีฬา ยกน้ําหนัก ได้แก่ ผู้บริหารกีฬา การกีฬาแห่งประเทศไทย โอลิมปิกแห่งประเทศไทย สมาคมยกน้ําหนักฯ และสโมสรสมาชิก ผู้จัดการทีม ผู้ฝึกสอนกีฬา และนักกีฬายกน้ําหนัก จํานวน 450 คน เครื่องมือที่ใช้ใน การวิจัย ประกอบด้วย แบบสัมภาษณ์เชิงลึก และแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปร โดยใช้ การหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ (Pearson's Product Moment Correlation Coefficient) การ วิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ (Multiple Regression Analysis) โดยการคัดเลือกกลุ่มตัวแปรด้วยวิธี Blockwise selection แบบขั้นตอน Stepwise เพื่อพยากรณ์ความสําเร็จของนักกีฬายกน้ําหนักทีมชาติไทย
ผลการวิจัยพบว่า 1) ปัจจัยที่สัมพันธ์ต่อความสําเร็จของนักกีฬายกน้ําหนักทีมชาติไทยมีความสําคัญ อยู่ในระดับมากทุกด้านเรียงลําดับดังนี้ ด้านการค้นหาและคัดเลือกนักกีฬา ด้านการพัฒนาศักยภาพของ นักกีฬา ด้านการแข่งขันการวิเคราะห์และการประเมินผล ด้านการบริหารจัดการของสมาคมกีฬา และด้าน การสนับสนุนและการส่งเสริม 2) ปัจจัยทั้ง 5 ด้าน มีความสัมพันธ์สูงต่อความสําเร็จของนักกีฬายกน้ําหนัก ทีมชาติไทยในการได้รับเหรียญรางวัล และความภาคภูมิใจ และปัจจัยด้านการพัฒนาศักยภาพของนักกีฬา มีความสัมพันธ์กันสูงกับด้านการแข่งขัน การวิเคราะห์และการประเมินผล ด้านการค้นหาและคัดเลือก นักกีฬา และด้านการบริหารจัดการของสมาคมกีฬา 3) สมการพยากรณ์ความสําเร็จของนักกีฬายกน้ําหนัก ทีมชาติไทย แบ่งออกเป็น 2 ลักษณะคือ การได้รับเหรียญรางวัล และการได้รับความภาคภูมิใจ (1) สมการ พยากรณ์ความสําเร็จของนักกีฬายกน้ําหนักทีมชาติไทย ในการได้รับเหรียญรางวัล สามารถพยากรณ์ความ
สําเร็จได้ ร้อยละ 61.80 และมี 7 ปัจจัยย่อย ของปัจจัยทั้ง 5 ด้าน ที่มีค่าพยากรณ์สูงสุดอย่างมีนัยสําคัญที่ ระดับ .05 เป็นปัจจัยที่ส่งผลทางบวก จํานวน 6 ตัว ได้แก่ สมาคมฯ มีวิสัยทัศน์ที่ดีในการบริหารจัดการ การค้นหาและคัดเลือกนักกีฬาจากสโมสรสมาชิก ได้คัดเลือกนักกีฬาจากผลการแข่งขัน สมาคมฯ ได้เป็น เจ้าภาพจัดการแข่งขันยกน้ําหนักระดับนานาชาติ การเชิดชูเกียรติแก่นักกีฬา การพัฒนาศักยภาพนักกีฬา มีการเก็บตัวและฝึกซ้อมอย่างต่อเนื่อง ปัจจัยที่ส่งผลทางลบ จํานวน 1 ตัว ได้แก่ การจัดให้มีนักวิทยาศาสตร์ การกีฬา นักโภชนาการ นักกายภาพบําบัด และแพทย์ประจําทีมร่วมปฏิบัติงาน (2) สมการพยากรณ์ความ สําเร็จของนักกีฬายกน้ําหนักทีมชาติไทย ในการได้รับความภาคภูมิใจ สามารถพยากรณ์ความสําเร็จได้ ร้อยละ 76.10 และมี 12 ปัจจัยย่อย ของปัจจัยทั้ง 5 ด้าน ที่มีค่าพยากรณ์สูงสุดอย่างมีนัยสําคัญที่ระดับ .05 เป็นปัจจัยที่ส่งผลทางบวก จํานวน 8 ตัว ได้แก่ สมาคมฯ มีวิสัยทัศน์ที่ดีในการบริหารจัดการ การ ค้นหาและคัดเลือกนักกีฬาที่มีโครงสร้างร่างกายเหมาะสมสุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์ การพัฒนาบุคลากรกีฬา ยกน้ําหนัก การประเมินศักยภาพนักกีฬาตนเองและคู่แข่งขัน การค้นหาและคัดเลือกนักกีฬาผู้ที่มี สมรรถภาพทางจิตดี สมาคมฯ ดําเนินงานตามพันธกิจ การส่งทีมนักกีฬาชาย-หญิง เข้าร่วมการแข่งขัน ระดับนานาชาติ การเชิดชูเกียรติแก่นักกีฬา ปัจจัยที่ส่งผลทางลบ จํานวน 4 ตัว ได้แก่ การนําหลัก ธรรมมาภิบาลมาบริหารจัดการ การป้องกันการบาดเจ็บทางการกีฬา การสร้างภาพลักษณ์และกระแสนิยม การส่งผู้ตัดสินไปปฏิบัติหน้าที่ในการแข่งขันระดับนานาชาติ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2550). แผนพัฒนาการกีฬาแห่งชาติ ฉบับที่ 4 พ.ศ. 2550-2554 (พ.ศ. 2550-2554). กรุงเทพฯ : การกีฬาแห่งประเทศไทย
กรมพลศึกษา. (2537) คู่มือการฝึกกีฬายกน้ําหนัก กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
กรรวี บุญชัย. (2548). วิชาการวัดและประเมินผลทางพลศึกษาขั้นสูง กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
คนหัวหมาก. (6 มิถุนายน 2555). “โครงการดีเพื่อวงการกีฬาไทย 1 กีฬา 1 รัฐวิสาหกิจ” วารสารกีฬา48 (6) : 28-31.
งานวิเทศสัมพันธ์ (4 เมษายน 2554). “องค์กรกีฬาแบบใหม่” วารสารกีฬา, 45 (4) : 63-71.
จารุวัฒน์ สัตยานุรักษ์. (2537) กีฬายกน้ําหนัก, เชียงใหม่: วิทยาลัยพลศึกษาจังหวัดเชียงใหม่.
ชัยสิทธ์ ภาวิลาส มงคล ใจดี และวรรณิภา แก้วยศ. (2549). ศูนย์แมวมองเยาวชนที่มีความสามารถพิเศษทางกีฬา กกท. สารวิทยาศาสตร์การกีฬา.
ชัยสิทธิ์ ภาวิลาส เฉลิม ชัยวัชราภรณ์ และสุวัตร สิทธิหล่อ. (2550), วิทยาศาสตร์การกีฬาสําหรับกีฬาเซปักตะกร้อ, การอบรมผู้ฝึกสอนกีฬาเซปักตะกร้อ (B-Licence) ครั้งที่ 2. สถาบันพัฒนากีฬาตะกร้ออาซีพนานาชาติ.
ชัยสิทธิ์ ภาวิลาส และคนอื่นๆ (2541). การเตรียมความสมบูรณ์ทางกายของนักกีฬาดาวรุ่ง (มวยสากลยกน้ําหนัก และกรีฑา-วิ่งระยะสั้น) มุ่งเอเชี่ยนเกมส์ ปี 2541 รายงานการวิจัย กรุงเทพฯ.
ชูศักดิ์ พัฒนะมนตรี และคนอื่นๆ (2547), การศึกษาระดับของความผ่อนคลายของนักกีฬายกน้ําหนักหญิงทีมชาติไทยทั้งทางร่างกายและจิตใจ. รายงานการวิจัย. กรุงเทพฯ : การกีฬาแห่งประเทศไทย.
ถนอมวงศ์ กฤษณ์เพ็ชร์ และคนอื่นๆ. (2552). การศึกษาปัจจัยความสําเร็จของชนิดกีฬาที่เป็นความหวังของประเทศไทย. กรุงเทพฯ : การกีฬาแห่งประเทศไทย.
ธีระศักดิ์ อาภาวัฒนาสกุล. (2552). หลักวิทยาศาสตร์ในการฝึกกีฬา. กรุงเทพฯ : สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธานินทร์ ศิลป์จารุ (2551). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS. (พิมพ์ครั้งที่ 9) กรุงเทพฯ : เอส.อาร์.พริ้นติ้งแมสโปรดักส์.
นฤพนธ์ วงค์จตุรภัทร. (เมษายน 2554). “พ่อแม่ช่วยลูกให้เล่นเก่งขึ้นได้อย่างไร มุมมองทางจิตวิทยาการกีฬา” สารวิทยาศาสตร์การกีฬา ปีที่ 12 (ฉบับที่ 130) : 5-6.
บุรวัลย์ ผลมั่ง ปนิก อวิรุทธการ และศมจรส มงคําเลิศ. (2549). การวิเคราะห์โครงสร้างของร่างกายและความเร็วในการยกบาร์เบลของนักยกน้ําหนักหญิงแบบ 2 มิติ, ฝ่ายวิทยาศาสตร์การกีฬาการกีฬา แห่งประเทศไทย.
พิชิต เมืองนาโพธิ์ และเชิดศักดิ์ แก้วแกมดา. (2543). ความสัมพันธ์ระหว่างความวิตกกังวลกับระดับการแสดงความสามารถในการแข่งขันของนักกีฬาเซปักตะกร้อหญิงโรงเรียนกีฬา จังหวัดสุพรรณบุรี. รายงานการวิจัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ องครักษ์, นครนายก : ม.ป.ป)
พงศธร ศรีทับทิม. (2552). บทบาทหน้าที่ของผู้ปกครองต่อความสําเร็จในกีฬาเทนนิสของเยาวชนวารสารจิตวิทยาการกีฬา : 3.
มงคล แฝงสาเคน. (2541). คู่มือวิทยาศาสตร์การกีฬา, กรุงเทพฯ : โสภณการพิมพ์.
รัชนี ขวัญบุญจัน และคนอื่นๆ. (2551). การศึกษาความต้องการการใช้วิทยาศาสตร์การกีฬาเพื่อพัฒนาศักยภาพสู่ความเป็นเลิศของนักกีฬาทีมชาติประจําปี 2550. รายงานการวิจัย, กรุงเทพฯ : การกีฬาแห่งประเทศไทย,
รุ่งชัย ชวนไชยกุล. (ตุลาคม 2555). “ความสามารถทางกายที่สําคัญในกีฬาแต่ละประเภท” สารวิทยาศาสตร์การกีฬา. 13 (147) : 4-5.
ศิริวรรณ เสรีรัตน์ และคนอื่นๆ (2539), องค์การและการจัดการ (Organization and anagement) ฉบับมาตรฐาน. กรุงเทพฯ : บริษัทดวงกมลสมัยจํากัด.
ศิลปชัย สุวรรณธาดา. (2552), การศึกษาปัจจัยความสําเร็จของกีฬาเทนนิสที่เป็นความหวังของประเทศไทย : รายงานการวิจัย. กรุงเทพฯ : การกีฬาแห่งประเทศไทย
สมาคมยกน้ําหนักสมัครเล่นแห่งประเทศไทย. (2547). แผนยุทธศาสตร์การพัฒนาสมาคมยกน้ําหนักสมัครเล่นแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2548-2552.
สมาคมยกน้ําหนักสมัครเล่นแห่งประเทศไทย. (2554). แผนยุทธศาสตร์กีฬายกน้ําหนัก พ.ศ. 2555-2559.
โสภณ อรุณรัตน์ และ ชาญชัย โพธิ์คลัง. (2534), การฝึกโดยการใช้น้ําหนัก, กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์,
สืบสาย บุญวีรบุตร. (1 มกราคม 2555). “จิตวิทยาการกีฬาสู่ความเป็นเลิศ” วารสารกีฬา, 48(1): 74-79
สนธยา สีละมาด. (2547). หลักการฝึกกีฬาสําหรับผู้ฝึกสอนกีฬา, กรุงเทพฯ : สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
สุปราณี ขวัญบุญจันทร์. (2545), จิตวิทยาการกีฬา. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
สุวรี ศิวะแพทย์. (2549), จิตวิทยาทั่วไป, กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์
อาทิตย์ พวงมะลิ และคนอื่นๆ. (2551). การศึกษาวิจัยการวิเคราะห์ทางชีวกลศาสตร์ของเทคนิคในการยกน้ําหนักและประสิทธิภาพการทํางานของกล้ามเนื้อแกนกลางลําตัวของนักกีฬาหญิงทีมชาติไทยรายงานการวิจัย. กรุงเทพฯ : การกีฬาแห่งประเทศไทย
อุษา นาคใหม่. (2540), เอกสารประกอบการสอนวิชา มศ 35236 แบดมินตัน. สุพรรณบุรี : วิทยาลัยพลศึกษาจังหวัดสุพรรณบุรี.
อภิญญา ดัชถุยาวัตร นฤพนธ์ วงค์จตุรภัทร และวรรณ์ทนา พรหมสวย (มกราคม-มิถุนายน 555) “ผลของสารหลอกที่มีต่อความคาดหวัง และความสามารถในการยกน้ําหนัก” 9(1) : 1
Ajan, T. & Baroga, L. (1988). Weightlifting Fitness for all Sports. Budapest : Interantional Weightlifting Federation.
Armstong and Neil. (2007). Pediatric Exercise Physiology : The young athletes. Elsevier. Limited, Children's health and exercise research centre, UK.
Ansoff, I. (1965). Corporate Strategy. London: McGraw-Hill.
Atkinson, J. W. (1964). An introduction to motivation. Princeton : D. Van Nostrand. Burgess, R. Talent Identification [Online]. Faccioni Speed and Condition Consultancy, 2000. Available from : www.faccioni.com/ Reviews / talented.htm [12 July 2005]
Bloom, B.S. (1985). Developing talent in young people. New York: Ballentine.
Boisseau and Other. (2007). Protein requirements in male adolescent soccer players, European Journal of Applied Physiology, 100(1), 27-33
Boyle, S. (2007). "Impact of Changes in Organizational Structure on Selected Key Performance Indicators for Cultural Organizations” International Journal of Cultural Policy. 13(3): 319-334.
Bridges, F.J. and Roquemore, L.L. (2001). Management for Athletic / Sport Administration. (3rd ed.). United States of America : ESM Books.
Baechle R. Thomas and Earle W. Roger. (2000). (2nd ed.) Essentials of Strength Training and Conditioning. National Strength and Conditioning Association : Human.
Cashman, R. (2005). The Bitter-Sweet Awakening. The Legacy of the Sydney 2000 Olympic Games. Sydney : walla walla press.
Chelladurai, P. (2005). Managing Organizations for Sport and Physical Activity : A Systems Perspective (2nd ed.). Scottsdale, A.Z. Holcomb Hathaway.
Durand-Bush, N., Salmela, J.H., and Green-Demers, I. (2001). The Ottawa mental skills assessment tools (OMSAT-3), The Sport Psychologist, 15, 1-19.
Dalgleish, J. and Dolley, S. (2001). The Health and Fitness Handbook. Edinburgh, Scotland : Pearson Education.
Ericsson, K.A, Krampe, R. Th., Tesch-Romer, C., (1993). “The role of deliberate practice in the acquisition of expert performance,” Psychological Review, 100(3), 363-406.
Ericsson, Krampe and Tesch-Romer. 1993 Cited in Cote, J. (1999). Gibson, J.L. (2006). Organizations : Bahavior, Structure, Processes (12th ed.). Chicago.
Richard D. Irwin Gratton, C. and Preuss, H. (2008). "Maximising Olympic Impacts by Building Up Legacies." International Journal of the History of Sport, 25(4): 1922-1938.
Harwood, C. (2004). Foundation of Sport and Exercise Psychology : 114.
Hill, G.M. (1993). "Remove from Marked Records Youth Sport Participation Baseball Players” Sociology of Sport Journal : 107-14.
Hernandez, R.A. (2002). Managing Sport Organizations. United States : Human Kinetics.
Johnson, M.B., (2006). "Climbing to the top : Uncovering the processes that facilitate and Inhibit attaining excellence," Ph.D. Dissertation, The Florida State University.
Ketelhohn, W. (1998). What is a key success factor? European Management Journal 16(3) 33-340
Porter, M.E. (1990). Competitive Advantage : Creating and Sustaining Superior Performance New York: Free Press.
Weiner, B. (1981). Psychology of Motor Behavior and Sport. Illinois : Human Kinetics Publishers.
