การพัฒนาตัวชี้วัดความเป็นเลิศของสถาบันการพลศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อพัฒนาองค์ประกอบและตัวชี้วัดของความเป็นเลิศของสถาบัน การพลศึกษา จากบุคคลที่มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรง และ 2. เพื่อศึกษาระดับขององค์ประกอบและตัวชี้วัด ของความเป็นเลิศของสถาบันการพลศึกษาที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยได้แก่ อาจารย์ใน สังกัดสถาบันการพลศึกษา รวมจํานวน 557 คน กลุ่มเป้าหมายในการสัมภาษณ์เชิงลึกและการสนทนากลุ่ม คือ ผู้เชี่ยวชาญด้านการพลศึกษา รวมจํานวน 15 คน เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามแนบมาตรส่วนประมาณค่า 5 ระดับ และการสัมภาษณ์เชิงลึก การสนทนากลุ่ม ดําเนินการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยเทคนิคการวิเคราะห์ องค์ประกอบเชิงยืนยันอันดับที่สอง ด้วยโปรแกรม : (SREL. และเทคนิคการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา
ผลการวิเคราะห์ข้อมูลพบว่า 1. องค์ประกอบและตัวชี้วัดของความเป็นเลิศของสถาบันการพลศึกษา มีความกลมกลืนกับข้อมูลเชิงประจักษ์ โดยพิจารณาจากดัชนีความกลมกลืนคือ Chi-Square = 981.68, df = 491, p-value = 0.00000: Chi-Squarefdf = 1.99; RMSEA = 0.048; RM3 - 0.033; CFI-0.99 AGIF = 0.91; GFI = 0.93, CN = 202.02 โดยมี 7 ตัวชี้วัดหลัก ได้แก่ (1) การนําองค์การ (2) การ วางแผนกลยุทธ์ (3) การมุ่งเน้นผู้เรียน และผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย (4) การคิด การวิเคราะห์ และการจัดการ ความรู้ (5) การมุ่งเน้นบุคลากร (6) การร,งเน้นกระบวนการ และ (7) ผลลัพธ์ และ 2. ความเป็นเลิศของ สถาบันการพลศึกษา อยู่ในระดับมาก มีคะแนนเฉลี่ยเท่ากับ 3.69 เมื่อพิจารณาเป็นรายตัวชี้วัด พบว่า ตัวชี้วัดผลลัพธ์ มีค่าสูงสุด และตัวชี้วัดการมุ่งเน้นกระบวนการ มีค่าต่ําสุด สําหรับการตรวจสอบการ กระจายของข้อมูลความเป็นเลิศของสถาบันการพลศึกษา
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
จรัส สุวรรณเวลา. (2551). ความเป็นอิสระของมหาวิทยาลัยไทย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พสุ เดชะรินทร์. (2549). รายงานผลการศึกษาพัฒนารูปแบบเบื้องต้นของหน่วยงานภาครัฐ : องค์กรที่มีขีดสมรรถนะสูง. คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย,
วิชัย ตันศิริ. (2550). อุดมการณ์ทางการศึกษา : ทฤษฎีและภาคปฏิบัติ, พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุพานี สฤษฎ์วานิช. (2544). การบริหารเชิงกลยุทธ์แนวคิดและทฤษฎี, กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สํานักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2552). เกณฑ์คุณภาพการศึกษาเพื่อการดําเนินการที่เป็นเลิศ 2552-2553. กรุงเทพมหานคร: ภาพพิมพ์.
สํานักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2553), ยุทธศาสตร์อุดมศึกษาไทยในการเตรียมความพร้อมสู่การเป็นประชาคมอาเซียนในปี พ.ศ. 2558. กรุงเทพมหานคร: บางกอกบล็อก.
สถาบันการพลศึกษา. (2554). การทบทวนและกําหนดวิสัยทัศน์ พันธกิจ และประเด็นยุทธศาสตร์สถาบันการพลศึกษา พ.ศ. 2556-2560, เอกสารประกอบ 5.1.1. เอกสารประกอบการประชุมจัดทํายุทธศาสตร์ สถาบันการพลศึกษา พ.ศ. 2556-2560.
สถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งชาติ, (2553). โครงการรางวัลคุณภาพแห่งชาติ, กรุงเทพมหานคร.
EFQM. (2012). The EFQM Excellence Modet. Retrieved July 30, 2012, from http://www.efqm.org/en/Home/TheEFQMExcellencevlodel/tabid/132/Default.asp
Nanus, B. (1992). Visionary Leadership. Santrancisco : ossey-Bass. QS Stars. (2012). QS Stars methodology. Retrieved July 30,2012, from http://www.topuniversities.com/gsstars, http://content.qs.com/qs/Methodologyv4.pdf
Wayne K. Hoy and Cecil G. Miskel. (2005). Educational Administration: Theory, Research and Practice. 7th ed. New York: McGraw-Hill.
