ความคิดเห็นของนักท่องเที่ยวต่างประเทศต่อการพัฒนา กรุงเทพมหานครเป็นศูนย์กลางการท่องเที่ยว ตามเส้นทางรถไฟอนุภูมิภาคลุ่มแม่น้ําโขง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความคิดเห็นของนักท่องเที่ยวต่างประเทศต่อการพัฒนา กรุงเทพมหานครเป็นศูนย์กลางการท่องเที่ยวตามเส้นทางรถไฟอนุภูมิภาคลุ่มแม่น้ําโขง โดยใช้แบบสอบถาม เป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล นําผลที่ได้มาวิเคราะห์ทางสถิติ โดยหาค่าเฉลี่ย (C) ส่วนเบี่ยงเบน มาตรฐาน (S.D.) ผลการวิจัยพบว่า
นักท่องเที่ยวต่างประเทศมีความคิดเห็นต่อการพัฒนากรุงเทพมหานครเป็นศูนย์กลางการท่องเที่ยว ตามเส้นทางรถไฟอนุภูมิภาคลุ่มแม่น้ําโขงโดยรวมอยู่ในระดับมาก (X = 3.730) เมื่อพิจารณาในรายด้าน ต่างๆ แล้วพบว่า ด้านการส่วนประสมทางการตลาดการท่องเที่ยว มีค่าเฉลี่ยมากที่สุด (r = 3.791) รองลงมา คือ องค์ประกอบทรัพยากรท่องเที่ยว (X = 3.785) ธุรกิจท่องเที่ยว (r = 3.716) บริหารจัดการภาคเอกชน (I = 3.704) และการบริหารจัดการภาครัฐ (r = 3.656)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
การท่องเที่ยว, กรม. (2554). สรุปสถานการณ์นักท่องเที่ยว ปี 2548-2553. กรุงเทพมหานคร: กรมการท่องเที่ยว,
การท่องเที่ยว, กรม. (2554) Internal tourism in Bangkok <http://www.tourism.go.th> (9 ธันวาคม).
กุลวรา สุวรรณพิมล. (2552) หลักการมัคคุเทศก์. (พิมพ์ครั้งที่ 2), กรุงเทพมหานคร: สํานักพิมพ์แสงดาว กรุงเทพมหานคร,
สํานักยุทธศาสตร์และประเมินผล. (2552). แผนพัฒนากรุงเทพมหานคร ระยะ 12 ปี (พ.ศ. 2552-2563) กรุงเทพฯ มหานครแห่งความน่าอยู่อย่างยั่งยืน, กรุงเทพมหานคร: สํานักยุทธศาสตร์และประเมินผล กรุงเทพมหานคร.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548) อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวธุรกิจที่ไม่มีวันตายของประเทศไทย, กรุงเทพมหานคร: ซี.พี.บุ๊ค สแตนดาร์ด,
ปิลันธนา ชมพูพันธ์. (2551). การศึกษาศักยภาพการจัดการประชุมและนิทรรศการของจังหวัดเชียงใหม่, วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬา สํานักวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมบัติ กาญจนกิจ. (2544) นันทนาการและอุตสาหกรรมท่องเที่ยว, กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุวรรณชัย ฤทธิรักษ์ และมานิตย์ ศุทธสกุล. (2544). ปัจจัยที่มีผลกระทบต่ออุตสาหกรรมท่องเที่ยว, ในเอกสารการสอนชุดวิชาความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับอุตสาหกรรมท่องเที่ยว (หน่วยที่ 6), นนทบุรี: สํานักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
อรทัย วานิชดี. (2545). ธุรกิจทั่วไป. กรุงเทพฯ: ประสานมิตร.
Akom. (2554). ยุทธศาสตร์รถไฟลุ่มน้ําโขง ใต้เงื้อมมือจีน-ญี่ปุ่น, <http://www.vmekongmedia.Com> (8 ธันวาคม)
Bitner, J. and Booms, B. (1981). Marketing strategies and organizational structures for service firms. Chicago: American Marketing Association.
Carol, R., Jonathan, C., and Jessica, R. (2008). A Citizen's Guide to the Greater Mekong Subregion. Melbourne: Oxfam Australia November.
Maslow, A.H. Motivation and Personality. New York: Harper and Row, 1970.
Travel& Leisure. (2011). TOP 10 CITIES. <http://www.travelandleisure.com/worldsbest/2011/cities> (11 ธันวาคม)
Yamane, T. (1973). An Introductory analysis. Tokyo: Harper International Edition.
