รูปแบบสารสนเทศเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม โดยการมีส่วนร่วมของชุมชนลุ่มน้ําโขง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาบริบททางวัฒนธรรม ประเพณี วิถีชีวิต เพื่อการ ท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมและ (2) ความต้องการใช้รูปแบบสารสนเทศในการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา คือนักท่องเที่ยวชาวไทยและต่างประเทศที่มาท่องเที่ยวในอําเภอเชียงของ จํานวน 110 คน และกลุ่มผู้มีส่วนได้ส่วนเสียกับการท่องเที่ยวในพื้นที่จํานวน 15 คน เครื่องมือที่ใช้ใน การศึกษา คือแบบสอบถาม และการสนทนากลุ่ม ข้อมูลที่รวบรวมได้ทั้งหมดจากแบบสอบถามวิเคราะห์ ด้วยสถิติพรรณนาในรูปของ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ข้อมูลจากการสนทนากลุ่มใช้ วิธีวิเคราะห์เนื้อหาและสรุปความเรียง
ผลการศึกษา พบว่า อําเภอเชียงของมีศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยว ที่สามารถนํามาพัฒนาเป็น แหล่งท่องเที่ยวที่มีคุณภาพเพื่อเป็นการรองรับนักท่องเที่ยวได้ ตามแนวคิด ความพร้อมด้านการท่องเที่ยว (3A's) (1) สิ่งดึงดูดใจทางการท่องเที่ยว (2) เส้นทางคมนาคมเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยว (3) สิ่งอํานวย ความสะดวกในแหล่งท่องเที่ยว เช่น เส้นทางสองฝั่งแม่น้ําโขง คอนผีหลง ผาพระ บ่อน้ําร้อน หาดหินงาม น้ําตกห้วยเม็ง และแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่มีความสําคัญ เช่น หมู่บ้านไทลื้อ งานจุลกฐินไทลื้อ วัดพระแก้ว วัดหลวง พิธีบวงสรวงเจ้าพ่อปลาบึก ประเพณีกินข้าวใหม่ม้ง สําหรับ ความต้องรูปแบบสาร สนเทศเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ที่เหมาะสมนั้น คือ “แผนที่” แสดงถึงรายละเอียดการ ท่องเที่ยวในอําเภอเชียงของ และ “ศูนย์บริการข้อมูลแบบเบ็ดเสร็จ” เพื่อรวบรวมข้อมูลที่ครบถ้วนสามารถ ตอบสนองความต้องการของนักท่องเที่ยว โดยกําหนดเส้นทางการท่องเที่ยว ที่พัก ร้านอาหาร และ งบประมาณได้ตามต้องการ ตามลําดับ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2553). สรุปสถานการณ์นักท่องเที่ยวระหว่าง ประเทศ ปี 2548 - 2553. สืบค้นเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ 2553, จาก http://tourism.go.th/2010/upload/news/files/สรุปสถานการณ์นักท่องเที่ยวระหว่างประเทศ
เกศฉราภรณ์ สัตยาชัย. (2546). ความพึงพอใจของประชาชนที่มีต่อการให้บริการแบบจุดเดียวเบ็ดเสร็จ (One Stop Service) ของสํานักงานเขต กรุงเทพมหานคร, ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ตุ้ย ชุมสาย, ม.ล.และญิบพันธ์ พรหมโยธี. (2527), ปฐมบทแห่งชีวิตการท่องเที่ยว, กรุงเทพฯ : ไทยวัฒนาพานิช.
ฤทธิชัย เตชะมหัทธันท์. (2548), สารสนเทศการท่องเที่ยว, สารนิเทศ, 12,(1-2), หน้า 28-29.
ธนกฤต สังข์เฉย. (2550), อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวและการบริการ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
นิคม จารุมณ. (2544), การท่องเที่ยวและการจัดการอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว, กรุงเทพฯ: โอ.เอส. พริ้นติ้งเฮาส.
บุญหลิบ พานิชชาติและคณะ. (2544). ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับอุตสาหกรรมท่องเที่ยว, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.นนทบุรี.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การจัดการท่องเที่ยวและอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว, กรุงเทพฯ: เพรส แอนด์ ดีไซน์,
ประพัทธ์ชัย ไชยนอก. (2553). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม: กรณีศึกษาบ้านด่านซ้าย อําเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชายุทธศาสตร์การพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย.
ภรณ์ทิพย์ สุพร สุพรรษา รากรักษ์ และ ปริวรรต สมนึก. (2556). แนวทางการจัดตั้งศูนย์บริการข้อมูลการท่องเที่ยวแบบครบวงจรของจังหวัดนครพนม. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์,4 (1), 67-89.
มนัส สุวรรณ และคณะ. (2541) โครงการศึกษาแนวทางการบริหารและการจัดการท่องเที่ยวในพื้นที่รับผิดชอบขององค์การบริหารส่วนตําบล (อบต.) และสภาตําบล (สต.). เสนอต่อการท่องเที่ยว แห่งประเทศไทย โดยโครงการศึกษาวิจัยการจัดการมนุษย์กับสิ่งแวดล้อมบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และสถาบันดํารงราชานุภาพ สํานักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย.
วลัยพร ริ้วตระกูลไพบูลย์. (2551). พฤติกรรมการท่องเที่ยวภายในประเทศของนักศึกษามหาวิทยาลัยเอกชนในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารการบริการและการท่องเที่ยว, 3(1), 27-29.
วันรักษ์ มิ่งมณีนาคิน. (2531) การพัฒนาชนบทไทย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศิริลักษณ์ โรจนกิจอํานวย, ปีเตอร์ รักธรรม, ลัดดาวัลย์ แก้วกิติพงษ์. (2553). การจัดกลุ่มความก้าวหน้าธุรกิจอิเล็กทรอนิกส์ของ การท่องเที่ยวไทย (Thai E-tourism business progression classification) ศูนย์วิจัยธุรกิจ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์,
สุวรรณชัย ฤทธิรักษ์ และมานิตย์ ศุทธสกุล. (2544). ปัจจัยที่มีผลกระทบต่ออุตสาหกรรมท่องเที่ยว. ในเอกสารการสอนชุดวิชาความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับอุตสาหกรรมท่องเที่ยว หน่วยที่ 6 นนทบุรี สํานักพิมพ์หาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
