ความคาดหวังและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวไทย ต่อการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ อําเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
อําเภอปายจังหวัด จังหวัดแม่ฮ่องสอน เป็นพื้นที่ที่มีชื่อเสียงมากในด้านการท่องเที่ยวในปัจจุบัน มีสภาพพื้นที่ทางธรรมชาติที่งดงาม จึงทําให้มีจํานวนนักท่องเที่ยวเดินทางท่องเที่ยว ในแต่ละปีเป็น จํานวนมาก จึงทําให้เกิดความเสื่อมโทรมทางธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ดังนั้นแนวคิด 7 Greens จึงถูก กําหนดขึ้นโดย การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย ตามองค์ประกอบต่าง ๆ ที่เป็นปัจจัยทางการท่องเที่ยวของ ผู้เกี่ยวข้องภาคส่วนต่างๆ ดังนี้ Green Heart, Green Logistics, Green Attraction, Green Community Green Community, Green Activity, Green Service และ Green Plus เพื่อใช้ใน การจัดการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์
วัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความคาดหวังและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่มีต่อการ ท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ในพื้นที่อําเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน และเพื่อเปรียบเทียบความคาดหวังและความ พึงพอใจ ระหว่างเพศ และอายุ ของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่มีต่อการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ในพื้นที่อําเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน
วิธีดําเนินการวิจัย กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยเป็นนักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางมาท่องเที่ยว ณ อําเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน จํานวน 400 คนที่มาจากการสุ่มโดยบังเอิญ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย เป็นแบบสอบถามที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น และนําผลที่ได้มาวิเคราะห์ทางสถิติ วิเคราะห์โดยแจกแจงความถี่ หาค่า ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์ด้วย สถิติค่าที่วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว
ผลการวิจัย
- ความคาดหวังของนักท่องเที่ยวที่มีต่อการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ในพื้นที่อําเภอปาย จังหวัด แม่ฮ่องสอนอยู่ในระดับมาก ส่วนความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวที่มีต่อการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ในพื้นที่ อําเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอนอยู่ในระดับปานกลาง
- ผลการเปรียบเทียบความคาดหวังของนักท่องเที่ยวที่มีต่อการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ในพื้นที่ อําเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน พบว่านักท่องเที่ยวเพศชายและเพศหญิงมีความคาดหวังด้านชุมชนสีเขียว อย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับนัยสําคัญ 0.05
- ผลการเปรียบเทียบความคาดหวังของนักท่องเที่ยวที่มีต่อการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ในพื้นที่อําเภอ ปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน พบว่านักท่องเที่ยวที่มีช่วงอายุแตกต่างกัน มีความคาดหวังแตกต่างกันในด้าน ชุมชนสีเขียว และมีความพึงพอใจแตกต่างกันทุกด้านอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับนัยสําคัญ 0.05
สรุปผลการวิจัย นักท่องเที่ยวที่เดินทางเข้ามาท่องเที่ยวยังพื้นที่การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ อําเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอนนั้น มีความคาดหวังค่อนข้างมากแต่ทว่ามีความพึงพอใจในระดับปานกลาง ดังนั้น หน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรมีการจัดการโดยใช้ 7 Green Concepts เพื่อก่อให้เกิดการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ ในพื้นที่อําเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
กรรวี กันเงิน. (2550), ความคาดหวังและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่มีต่อการพัฒนาสถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดกาญจนบุรี, วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนศึกษา ภาควิชาพื้นฐานทางการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
เกรียงเทพ วีระนันทนาพันธ์. (2546). ความคาดหวังและพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวเยอรมันต่อบริการด้านข้อมูลของมัคคุเทศก์ชาวไทย. ขอนแก่น: คณะมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
กาญจนา แก้วเทพ. (2547). สื่อสารมวลชน: ทฤษฎีและแนวทางการศึกษา, กรุงเทพมหานคร: สํานักพิมพ์เลิฟ แอนด์ สิฟ.
การท่องเที่ยว,กรม (2553). สถิตินักท่องเที่ยว. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: http://www.tourism.go.th/2010/th/statistic/index.php [2553, กรกฎาคม 13]
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2552). การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน: กระบวนทัศน์การส่งเสริมและการพัฒนาการท่องเที่ยวยุคใหม่. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา http://www.etatjournal.com/upload/282/69%20Sustainabli tourism new%20paradigm.pdf [2554, กุมภาพันธ์ 21].
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2550). สรุปการดําเนินงานโครงการปฏิญญารักษาสิ่งแวดล้อมเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร. (ม.ป.ท.).
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2550), รายงานประจําปี 2550. กรุงเทพมหานคร: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2538). นโยบายและแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ปี พ.ศ. 2538 - 2539. กรุงเทพมหานคร: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
คณิต ดวงหัสดี. (2537), สุขภาพจิตกับความพึงพอใจในงานของข้าราชการตํารวจชั้น ประทวนในเขตเมืองและเขตชนบท ของจังหวัดขอนแก่น, วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, สาขาวิชาจิตวิทยาการศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ซิษณุกร พรภาณุวิชญ์, (2540), ความคาดหวังของประชาชนที่มีต่อบทบาทการจัดการทรัพยากรธรรมชาติในท้องถิ่นขององค์การบริหารส่วนตาบล: กรณีศึกษาจังหวัดแพร่, วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาสิ่งแวดล้อม บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล.
ทิพาพร โพธิ์ศรี. (2550), ศึกษาความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวไทย ในการใช้บริการการท่องเที่ยว แบบเช้าไป-เย็นกลับ ของการรถไฟแห่งประเทศไทย. รายงานการค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬา สํานักวิทยาศาสตร์การกีฬา, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิคม จารุมณี. (2544), การท่องเที่ยวและการจัดการอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว, พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: (ม.ป.ท.).
นวลจันทร์ เพิ่มพูนรัตนกุล. (2540), ความคาดหวังของผู้เรียนต่อโครงการยกระดับความรู้พื้นฐานสําหรับคนผู้ใหญ่บ้านและผู้นาท้องถิ่น ในจังหวัดสุพรรณบุรี, วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์วิชาการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
ประเทิน มหาขันธ์. (2521), การศึกษากับการกระทําผิดกฎหมายของเยาวชน. วิทยานิพนธ์ปริญญา ดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนคริทรวิโรฒ.
ประสาร มาลากุล ณ อยุธยา. (2523), ค่านิยมและความคาดหวังของเยาวชนไทย. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปรายตา พรหมเสน, (2552). ความต้องการและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวต่อองค์ประกอบผลิตภัณฑ์การท่องเที่ยว อําเภอวังน้ําเขียว จังหวัดนครราชสีมา, วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปรีชา ธรรมา และถาวร เกิดเกียรติพงษ์. (2516), พฤติกรรมของเด็กไทยวัยรุ่นที่ขัดกับสังคม. กรุงเทพฯ: สถาบันระหว่างชาติสําหรับการค้นคว้าเรื่องเด็ก เอกสารวิจัยฉบับที่ 15.
พงศ์ธวัช ศรีจํานอง. (2553). ความคาดหวังและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยว ที่มีต่อกิจกรรมท่องเที่ยวเชิงอาสาสมัคร. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการวางแผนและการจัดการการท่องเที่ยวเพื่ออนุรักษ์สิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พัชรี วรกวิน. (2522), จิตวิทยาสังคม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สถานสงเคราะห์หญิงปากเกร็ด.
พัชรา ลาภลือชัย. (2546). ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชายไทยต่อการจัดการท่องเที่ยวตลาดน้ําดําเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี และตลาดน้ําท่าคา จังหวัดสมุทรสงคราม, วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ไพบูลย์ เทวรักษ์ และ สิริวรรค์ อัศวกุล. (2527), จิตวิทยา: ศึกษาพฤติกรรมภายนอกและภายใน. กรุงเทพมหานคร: ศรีมงคลการพิมพ์.
ภานุพงศ์ ภัทรเชาว์. (2549), การศึกษาทัศนคติของนักท่องเที่ยวที่มีต่อกิจกรรมนันทนาการ ณ เมืองพัทยา จ. ชลบุรี, วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภิญโญ สาธร. (2541). การบริหารงานบุคคล, กรุงเทพมหานคร: วัฒนาพานิช.
ยศ สันตสมบัติ. (2547). โครงการพัฒนาความรู้และศึกษานโยบายการจัดการทรัพยากรชีวภาพในประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: การท่องเที่ยวเชิงนิเวศ.
ยุทธ ไกยวรรณ์ และ กุสุมา ผลาพรม. (2553). พื้นฐานการวิจัย. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์สื่อเสริมกรุงเทพ.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2542). ความพึงพอใจ. กรุงเทพมหานคร: สํานักพิมพ์นานมีบุ๊ค.
ลิขิต กาญจนภรณ์. (2531), จิตวิทยาพื้นฐานพฤติกรรมมนุษย์, นครปฐม: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์.
วรรณา วงษ์วานิช. (2546), ภูมิศาสตร์การท่องเที่ยว, พิมพ์ครั้งที่ 2, กรุงเทพมหานคร:มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วิรุฬ พรรณเทวี. (2542). ความพึงพอใจของประชาชนต่อการให้บริการของหน่วยงานกระทรวงมหาดไทยในอําเภอเมือง จังหวัดแม่ฮ่องสอน, วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, สาขาวิชาส่งเสริมการเกษตร คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
วัลลภ ปิยะมโนธรรม. (2536) เทคนิคการรักษาโรคประสาทด้วยตนเอง, พิมพ์ครั้งที่ 4 กรุงเทพมหานคร: บพิธการพิมพ์.
ศรุต ชํานาญธรรม. (2552). ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวต่อการท่องเที่ยว สยามพาร์คซิตี้สวนสนุกไทย. รายงานการค้นคว้าอิสระ วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศรัณย์ สิงห์ทน. (2539), ความรู้ ทัศนคติและการมีส่วนร่วมของผู้บริหาร ในการเผยแพร่แนวความคิดเรื่องการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์, วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศิริพร ตันติพูลวินัย. (2538), การพัฒนาตน พัฒนาคุณภาพงาน. รามาธิบดีพยาบาลสาร.
สงวน สุทธิเลิศอรุณ, จารัส ด้วงสุวรรณ และฐิติพงษ์ ธรรมานุสรณ์. (2522), จิตวิทยาสังคม. พิมพ์ครั้งที่ 2. นนทบุรี: ชัยศิริการพิมพ์.
ส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม, กรม (2553). โครงการจัดทําฐานข้อมูลส่งเสริมสิ่งแวดล้อมแหล่งท่องเที่ยวและการมีส่วนร่วมของประชาชนพื้นที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน ประจําปีงบประมาณ 2552. กรุงเทพมหานคร: (ม.ป.ท.),
สมลักษณ์ เพชรช่วย. (2540), ความคาดหวังในการเรียนการศึกษาสายสามัญ วิธีเรียนทางไกลของผู้ใช้แรงงานในโรงงานอุตสาหกรรม จังหวัดระยอง, วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สิริวรรณ เอื้อประเสริฐ. (2552). ความคาดหวังและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวจีนที่เดินทางมาท่องเที่ยวประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สิทธิ์ ธีรสรณ์. (2552). แนวคิดพื้นฐานทางการวิจัย, กรุงเทพมหานคร: สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมบัติ กาญจนกิจ. (2553). การบริหารจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนตามแนวพระราชดําริเศรษฐกิจพอเพียง, วารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและสุขภาพ. 11(2) : 1-21.
โสรีซ์ โพธิ์แก้ว (2527), ความสดใสของชีวิต, กรุงเทพฯ : สํานักพิมพ์ สายน้ํา.
Applewhite, C. 1. (1997). Organizational behavior. New York: Prentice-Hall.
Barnard, C. I. (1998). The functions of the executive. Cambridge: Harvard University Press.
Bandura A. (1997). The anatomy of stages of change [Editorial). American Journal of Health Promotion.
Bass, J. (1977) The psychology of rollo may: A study in existential theory and psychotherapy San Francisco.
Bess, B. M. (1997). Does the transactional-transformational leadership paradigm transcend organizational and national boundaries?. United State of America: Psychologist.
Boo E. (1991). Tourism and the Environment: ptfalls and liabilities of eco-tourism development. WTO News 9:2-4.
Buhalis, B. (2000). Marketing the competitive destination of the future. Tourism Management 21: 97-116.
Ceballos-Lascurain H., (1991). Tourism, eco-tourism and protected areas In Kusler, Eco-tourism and Resource Conservation, Vol 1. Eco-tourism and resource conservation project.
Choi, T.Y. and Chu, R. (2001) Determinants of Hotel guests's satiafaction and repeat patronage in the Hongkong Hotel industry. International Journal of Hospitality Management.
Fang, M. (2008). Measuring tourist satisfaction by attribute and motivation: The case of a nature-based resort. [Online]. Available from: http://jvm.sagepub.com/content/14/1/41.abstract [2011, July 10]
Fluker, M.R. and Lindsay W.T. (2000). Need Motivation and Expectations of a Commercial Whitewater Rafting Experiences. Journal of Travel Research 38 (May).
Finn, and Jeremy D. Expectation and Educational Environment. Journal of teacher Education. Vol 42, No.3 (Summer,1972):387-410.
Funk and Wagnalls. (1963). Functional and Conflict theories of Educational Stratification. American Sociological Review. 36 (December).
Good, C. V. (1973). Dictionary of education. 30 ed. New York: McGraw-Hill.
Getzels, J. W., James, M. and Ronall, F. C. (1964). Educational Administration as a Social Process. New York: Harper and Row.
Hurlock, E. B. (1973). Adolescence Development. U.S.A.: Mc Graw hill. fourth edition.
Hornby, A. F. (2000). Advance learner's dictionary. 6' ed. London: Oxford University Press.
Kaiser, C. and Helber L.E. (1978). Tourism planning and development. Boston: CBI Pub.
Katz, E., Blumler, J. G., and Gurevitch, M. (1983). Utilization of mass communications by the individual. London: Sage.
Lewin & Others. (1944). Constructs in Field Theory. Social Science Paperbacks: Indiana University.
Maslow, A. H. (1970). Motivation and personality. New York: Harper & Row Publishers.
McQuail, D. (1994). Mass communication theory: An introduction. 310 ed. London: Sage.
Morse, N. C. (1953). Satisfactions in the white collar Job. New York: Arnopress.
Quirk, R. (1987). Longman dictionary of contemporary English. 2nd ed. London, England, Richard Clay Ltd.
Rothwell, Geoffrey Scott. (2004). The Routes of Bermudian Society: The theming of Bermudian Society as a Tourist Destination. University of Maryland Collage.
Reeeder, William W. (1971). Partial Theory from the 25 Years Research Program on Oirective Factor is Belives and Social Action. New York : Minigraph.
Rowe, Smith and Borien. (2002). Travel and Tourism. Cambridge University Press, Cambridge. United Nations Development Programme.
Russell, B. (1956). Logic and knowledge : Essays.
Schermehorn, J. (1984). Management for Productivity. New York: John Wiley & Sons.
Strauss, G. and Sayless, R. L. (1960). Personal: The human problem of management. New York: Prentice-hall.
The Ecotourism Society. (1991). The Ecotourism Society's Definition. The Ecotourism Society. Newsletter, 1.
Vroom, V. H. (1990). Manage people not personnel: Motivation and performance appraisal. Boston: Harvard Business School Press.
Vroom, V. H. (1964). Work and motivation. New York: John Wiley & Sons.
Western, D. 1993. Defining ecotourism. pp. 7-11. in Within Ecotourism: a guide for planners and managers ed. by K. Lindberg and D. E. Hawkins. The Ecotourism Society: North Bennington, Vermont. The Commonwealth Department of Tourism.
Wolman, B. B. (1973). Dictionary of behavioral science. 1st ed. New York: Van Norstrand.
