การพัฒนาแบบวัดความมีวินัยในตนเองของนักเรียนโรงเรียนกีฬา สังกัดสถาบันการพลศึกษา กระทราวงการท่องเที่ยวและกีฬา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้ เป็นการพัฒนาแบบวัดความมีวินัยในตนเองของนักเรียนโรงเรียนกีฬา สังกัดสถาบัน การพลศึกษา กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาโดยหาคุณภาพของเครื่องมือ หาเกณฑ์ปกติ และสร้างคู่มือ การใช้ ใช้กลุ่มตัวอย่างจํานวน 500 คน จากนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ปีการศึกษา 2556 สถาบัน การพลศึกษา กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา ที่มาจากวิธีการสุ่มอย่างง่ายจากนักเรียน
ผลการศึกษาพบว่า
ความตรงตามเนื้อหาโดยผู้เชี่ยวชาญพิจารณาความสอดคล้องระหว่างแบบวัดกับพฤติกรรมบ่งชี้ใน แต่ละด้าน มีค่าดัชนีความสอดคล้องตั้งแต่ 0.60 ถึง 1.00 ความตรงสภาพของแบบวัด โดยใช้วิธีการ คํานวณค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน ระหว่างคะแนนจากแบบวัดกับคะแนนเฉลี่ยที่ครูประเมิน จากแบบประเมินพฤติกรรม ซึ่งพบว่า สัมพันธ์กันอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ความตรงตาม โครงสร้างตามเกณฑ์มาตรฐานและการวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบน มาตรฐาน เกณฑ์ปกติของแบบวัดมีคะแนน T ปกติ ตั้งแต่ T27.26 ถึง T70.34
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2543). หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2542. กรุงเทพฯ: คุรุสภาลาดพร้าว,
จริญญา เฉลาประโคน. (2545). การพัฒนาแบบประเมินจริยธรรมรับผิดชอบสําหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการวัดและประเมินผลการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
จันทรา พวงยอด. (2543). การพัฒนาความรับผิดชอบของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนพุทธจักรวิทยาโดยใช้กิจกรรมและเทคนิคการประเมินตามสภาพจริง, ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาการวิจัยและสถิติทางการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ชวาล แพรัตกุล. (2520), เทคนิคการเขียนข้อสอบ. กรุงเทพฯ : สํานักทดสอบวิทยาลัยวิชาการประสานมิตร.
ชูศรี วงษ์รัตนะ, (2550). เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 10), นนทบุรี: ไทเนรมิตกิจอินเตอร์โปรเกรสซิป.
ดุสิต อุทิศพงษ์. (2547). การพัฒนาแบบวัดความรับผิดชอบต่อสังคม สําหรับนักศึกษาคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวัดและประเมินผลการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ดวงเดือน พันธุมนาวิน. (2521), จิตวิทยาการปลูกฝังวินัยแห่งตน. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยพฤติกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒประสานมิตร.
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2550). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS (พิมพ์ครั้งที่ 7), กรุงเทพฯ วี อินเตอร์ พริ้น.
บรรชา มุสิกานนท์. (2549). การพัฒนาแบบวัดคุณลักษณะใฝ่รู้ใฝ่เรียน สําหรับนักเรียนช่วงชั้นที่ 2 ของโรงเรียนสังกัดสํานักงานเขตบางบอน กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิจัยและประเมินผลการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี.
บุญชม ศรีสะอาด. (2520). การวัดผลและประเมินผลการศึกษา มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.มหาสารคาม.
ประนอม สุขนาคะ. (2545). การเปรียบเทียบความเข้าใจในการอ่าน ความสามารถในการเขียนและความรับผิดชอบของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่ได้รับการสอนแบบมุ่งประสบการณ์ภาษากับการสอน ตามคู่มือครู, ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาจิตวิทยาการแนะแนว บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร.
เปรมพิชญา รักราวี. (2548). การพัฒนาเครื่องมือวัดคุณธรรม 4 ประการตามพระบรมราโชวาทของรัชกาลที่ 9 สําหรับเด็กและเยาวชนในศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชน เขต 9 จังหวัดสงขลา ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยทักษิณ.
พรชัย หนูแก้ว. (2550), สถิตินอนพาราเมตริก, กาญจนบุรี: คอมพิวเตอร์,
พรรณี ช. เจนจิต. (2545), จิตวิทยาการเรียนการสอน (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: เมธีทิป.
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช. (2543). คําพ่อสอน. ประมวลพระบรมราโชวาท และพระราชดํารัสเกี่ยวกับเด็ก และเยาวชน. กรุงเทพฯ: มูลนิธิโตโยต้าประเทศไทย และมูลนิธิพระดาบส.
พัฒนาวดี อนุสรเทวินทร์. (2544). การใช้กลุ่มสัมพันธ์เพื่อพัฒนาความรับผิดชอบของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนลุมพุก (วันครู 2503) อําเภอคําเขื่อนแก้ว จังหวัดยโสธร.วิทยานิพนธ์ปริญญา การศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหาสารคาม,
พิตร ทองชั้น (2547). การวัดทางด้านจิตพิสัย EQ. vs H.Q. วารสารวงการครู 38.
ภัทราพร เกษสังข์. (2549). การวิจัยทางการศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย.
รัตนาภรณ์ พลชา. (2544), ผลของการใช้โปรแกรมพัฒนาพฤติกรรมความขยันหมั่นเพียรความรับผิดชอบและความมีวินัยในการเรียน โดยใช้ตัวแบบบุคคลจริงให้กับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียน ภูกระดึงวิทยาคม. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาจิตวิทยาการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ล้วน สายยศ, อังคณา สายยศ. (2540 ก) สถิติวิจัยทางการวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 3),กรุงเทพฯ: สุรีวิยาสาส์น.
ล้วน สายยศ, อังคณา สายยศ. (2540 ข), เทคนิคการวัดผลการเรียนรู้ (พิมพ์ครั้งที่ 2), กรุงเทพฯ: ชมรมเด็ก.
วิยะดา เหล่มตระกูล. (ม.ป.ป.). การสร้างแบบวัดจิตพิสัย. คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏลําปาง.
ศิริชัย กาญจนวาสี. (2545). สถิติประยุกต์สําหรับการวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 3), กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศิริชัย พงษ์วิชัย. (2551). การวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วยคอมพิวเตอร์ (พิมพ์ครั้งที่ 19), กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศิรินันท์ วรรัตนกิจ (2545), การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยบางประการกับความรับผิดชอบต่อตนเองและส่วนรวมของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โดยใช้วิธีวิเคราะห์แบบสหสัมพันธ์คาโนนิคอล ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาการวิจัยและสถิติทางการศึกษาบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
ส. วาสนา ประวาลพฤกษ์, เอกสารประกอบการเรียนวิชาวัดผล 522 การวิเคราะห์องค์ประกอบ กาฬสินธุ์: ประสานการพิมพ์.
สมบูรณ์ ชิตพงศ์. (2535), การสร้างเครื่องมือวัดผลด้านจิตพิสัยในจิตวิทยาและสังคมพื้นฐานการวัดและประเมินผลการศึกษา, นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สํานักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2536), มาตรฐานโรงเรียน. กรุงเทพฯ : สํานักนิเทศและพัฒนาการศึกษา.
สํานักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2542 ก) การพัฒนาด้านจิตพิสัยของผู้เรียน. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค
สํานักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2542 ข), พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พุทธศักราช 2542. กรุงเทพฯ: คุรุสภาลาดพร้าว
สํานักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2545). แผนการศึกษาแห่งชาติ พุทธศักราช 2545-2549. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
สํานักงานปฏิรูปการศึกษา. (2543), พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พุทธศักราช 2542. กรุงเทพฯ: คุรุสภาลาดพร้าว.
สําเนียง ศิลป์ประกอบ. (2540), ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ความรับผิดชอบต่อการเรียนและความเชื่อมั่นในตนเองของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่เรียนวิชาสังคมศึกษาด้วยแบบเรียน สําเร็จรูปกับที่ เรียนด้วยการสอนของครู, ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาเทคโนโลยีการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สุภรัตน์ ขันธพัฒน์. (2544). ศึกษาความงามในพระบรมราโชวาทพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช พ.ศ. 2530-2540 ปริญญานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาไทยศึกษา บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยทักษิณ.
เสนอ ภิรมจิตรผ่อง. (2547). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียน. คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี,
โสภาพร เสนีย์โสตร. (2551). แบบวัดคุณลักษณะที่พึงประสงค์ด้านความมีวินัย และความรับผิดชอบของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 สังกัดสํานักงานเขตพื้นที่การศึกษาเลย เขต 1. ปริญญานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการวิจัยและประเมินผลการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย.
อมรวรรณ แก้วผ่อง. (2542). การเปรียบเทียบผลของกิจกรรมกลุ่มและการให้คําปรึกษาแบบกลุ่มที่มีต่อการให้เหตุผลเชิงจริยธรรมด้านความรับผิดชอบต่อตนเอง ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 แนะแนว บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒประสานมิตร.
อรวรรณ พาณิชปฐมพงศ์. (2542). ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยบางประการกับพฤติกรรมด้านความมีวินัยในตนเองของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาการวิจัยและสถิติทางการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
อุดมพร อมรธรรม. (2549), ปรัชญาการศึกษาในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว, กรุงเทพฯ: แสงดาว.
อุบล แก้วหัวไทร. (2542). การพัฒนาแบบทดสอบวัดความมีวินัยในตนเอง แบบสถานการณ์ที่เป็นภาษาและแบบสถานการณ์ที่เป็นภาพการ์ตูน ที่มีรูปแบบคําถามต่างกัน, ปริญญานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยทักษิณ.
Good, C. V. (1973). Dictionary of education (3 rd ed). New York: McGraw Hill Book.
Li, M. K. (2004). Academic and social motivation in New Zealand European, Chimese and Pacific Island University student. Retrieved July 23, 2009, from http//www. Aaceedu.au/99pap/lai99254 htm
Peck, R. F. & Havinghurt, R. J. (1963). Child development and personality. New York: John Willey & Sons.
Sanford, N. (1970). Twenty five years of higher education. California: Hossey Base.
Smith, H. C. (1968). Personality development. New York: Mc Graw Hill Book.
Wigginw, J. S., et sl. (1971). The psychology of personality. Massachusetts: Addison-Wesly.
