ผลของโปรแกรมการฝึกแบบหนักสลับเบาและการฝึกแบบต่อเนื่องที่มีผลต่ออัตรา การใช้ออกซิเจนสูงสุดของนักกีฬาฟุตบอล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบผลระหว่างโปรแกรมการฝึกแบบหนักสลับเบาและการฝึกแบบต่อเนื่อง และเพื่อศึกษาความแตกต่างระหว่างระยะเวลาของการฝึกแบบหนักสลับเบาและการฝึกแบบต่อเนื่องที่มีผลต่ออัตราการใช้ออกซิเจนสูงสุดของนักกีฬาฟุตบอล กลุ่มตัวอย่าง คือ นักกีฬาฟุตบอลชาย โรงเรียนกีฬาจังหวัดสุพรรณบุรี อายุ 14 - 16 ปี จำนวน 45 คน โดยการสุ่มแบบเฉพาะเจาะจงแบ่งกลุ่มตัวอย่างเป็น 3 กลุ่ม ๆ ละ 15 คน โดยการสุ่มตัวอย่างเข้ากลุ่ม คือ กลุ่ม 1 ฝึกตามโปรแกรมการฝึกกีฬาฟุตบอลชาย กลุ่ม 2 ฝึกตามโปรแกรมการฝึกกีฬาฟุตบอลร่วมกับการฝึกแบบหนักสลับเบา กลุ่ม 3 ฝึกตามโปรแกรมการฝึกกีฬาฟุตบอลร่วมกับการฝึกแบบต่อเนื่อง ทำการฝึก 8 สัปดาห์ ๆ ละ 3 วัน ทำการทดสอบค่าเฉลี่ยอัตราการใช้ออกซิเจนสูงสุดของทั้ง 3 กลุ่ม ก่อนการฝึก หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 และหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 นำผลที่ได้มาวิเคราะห์โดยใช้สถิติค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวแบบวัดซ้ำ เปรียบเทียบความแตกต่างเป็นรายคู่โดยใช้วิธีการของ LSD ซึ่งกำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
ผลการวิเคราะห์ค่าเฉลี่ยอัตราการใช้ออกซิเจนสูงสุด
ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของอัตราการใช้ออกซิเจนสูงสุดของทั้ง 3 กลุ่ม ก่อนการฝึก หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 และหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 พบว่า กลุ่ม 1 (2.56 ± 0.11, 2.56 ± 0.11, 2.57 ± 0.08) ใช้น้อยกว่ากลุ่ม 2 (2.56 ± 0.11, 3.00 ± 0.09, 3.46 ± 0.11) และกลุ่ม 3 (2.56 ± 0.07, 2.59 ± 0.07, 2.79 ± 0.10) ตามลำดับ และกลุ่ม 2 ใช้มากที่สุด
ระหว่างกลุ่ม ค่าเฉลี่ยอัตราการใช้ออกซิเจนสูงสุดหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 พบว่า กลุ่ม 1 กับ กลุ่ม 2 และกลุ่ม 2 กับ กลุ่ม 3 แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 พบว่า กลุ่ม 1 แตกต่างกับ กลุ่ม 2 และกลุ่ม 3 อย่างมีนัยสำคัญ และยังพบว่ากลุ่ม 2 กับ กลุ่ม 3 มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
ภายในกลุ่ม ค่าเฉลี่ยอัตราการใช้ออกซิเจนสูงสุดของแต่ละกลุ่มพบว่า กลุ่ม 1 ระหว่างก่อนการฝึก หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 และหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 ไม่แตกต่างกัน ขณะที่กลุ่ม 2 ก่อนการฝึกแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญกับหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 และหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 และพบว่าระหว่างหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 กับหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 นอกจากนี้กลุ่ม 3 ก่อนการฝึกแตกต่างกับหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 และหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 และยังพบว่าหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 กับหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
ผลจากการวิจัยครั้งนี้แสดงให้เห็นว่าการฝึกแบบหนักสลับเบาส่งผลต่ออัตราการใช้ออกซิเจนสูงสุดดีกว่าการฝึกแบบต่อเนื่อง รวมทั้งระยะเวลาการฝึกที่ยาวนาน สามารถพัฒนาความสามารถในการใช้ออกซิเจนสูงสุดได้ดีขึ้น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
Arboleda - Serna, V. H., Feito, Y., Patino - Villada, F. A., Vargas - Romero, A. V., & Arango - Velez, E. F. (2019). Effects of high - intensity interval training compared to moderate - intensity continuous training on maximal oxygen consumption and blood pressure in healthy men: A randomized controlled trial. Biomedica, 39(3).
Chanchai Suksuwan, & Pranom Deerod. (2020). The highest oxygen utilization capacity of physical Thailand national team judoist. Journal of Health, Physical Education and Recreation, 46(1), 212 – 220.
Charoen Krabuanrat. (2014). Science of Coaching. Bangkok: Sintana Copy Center.
Foster, C., Farland, C. V., Guidotti, F., Harbin, M., Roberts, B., Schuette, J., … & Pocari, J. P. (2015). The effects of high intensity interval training vs steady state training on aerobic and anaerobic capacity. J Sports Sci Med, 14(4), 747 - 750.
Jakkrapong Ngammoo. (2014). Physical fitness needs of sepak takraw players (Master’s thesis), Chulalongkorn University.
Krirkwit Phongsri, Amornpan Ajjimaporn, & Supaporn Silalertdetkul. (2015). Concurrent strength and endurance training for intermittent sport athletes. Faculty of Physical Education, 18(2), 1 - 15.
Marisa Poomiphak Na Nongkhai, & Chattrakul Panuthai. (2017). Effects of exercise in altitude simulation on maximal oxygen consumption in athlete of Institute of Physical Education Suphanburi. Journal of Srivanalai Vijai, Ubon Ratchathani Rajabhat University, 7(2), 104 - 114.
Piyapong Saysawat. (2015). Effects of progressive interval training program on body mass index, body composition and maximum oxygen consumption of overweight / obese female college student (Master’s thesis), Burapha University.
Preeyapat Boonhan. (2018). Level of maximal oxygen consumption of students from Institute of Physical Education Yala Campus. Academic Journal of Institute of Physical Education, 10(3), 50 – 55.
Pricha Klinratana. (2017). How to Professionally Sport Coaching. Bangkok: Future Press and Graphic.
Storen, O., Helgerud, J., Saebo, M., Stoa, E. M., Bratland-Sanda, S., Unhjem, R. J., … & Wang, E. (2017). The effect of age on the VO2 max response to high intensity interval training. Med Sci Sports Exercise, 49(1), 78 - 85.
Surachet Kwannai. (2020). The effect of Aerobic dance exercise and bike exercise on maximal oxygen consumption. Journal of Sports Science and Technology, 20(1), 52 - 59.
Tavorn Kamutsri. (2017). Physical Fitness Conditioning (Revised ed.). Bangkok: Media Press.
Wirat Sonchan. (2012). Effects of variations in intensity and duration of interval training programs on maximum oxygen uptake, hemoglobin, anaerobic performance and anaerobic threshold (Master’s thesis), Burapha University.
Wirat Sonchan, & Anek Sootmongkol. (2019). Effects on maximum oxygen uptake and muscular strength during an interval training program for people working within confined spaces. Burapha Journal of Medicine, 6(1), 1 - 9.
