การใช้ประโยชน์จาก ดิจิทัล ซอร์ฟ เพาว์เวอร์ เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงกีฬาฟุตบอลในท้องถิ่น

Main Article Content

Worasing Somakate

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้วัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลและสื่อสังคมออนไลน์ที่ส่งผลกระทบต่อการเพิ่มความน่าสนใจของการท่องเที่ยวเชิงกีฬาฟุตบอลในท้องถิ่น 2) ระบุกลยุทธ์ดิจิทัลที่มีประสิทธิภาพในการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงกีฬาฟุตบอลในท้องถิ่น และ 3) เปรียบเทียบผลกระทบของตัวแปรทางลักษณะประชากรศาสตร์ต่อการรับรู้และการมีส่วนร่วมของนักท่องเที่ยวในกิจกรรมเชิงกีฬาฟุตบอลในท้องถิ่น การวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาแบบผสมผสาน (Mixed Methods) ที่รวมการวิเคราะห์เชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ โดยเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างนักท่องเที่ยว ผู้จัดการทีมฟุตบอล นักการตลาดดิจิทัล และผู้ประกอบการธุรกิจท้องถิ่น รวมทั้งสิ้น 300 คน การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณใช้แบบสอบถามที่มีความเชื่อถือได้สูง (ค่าความเชื่อมั่น Cronbach’s Alpha = 0.85) และข้อมูลเชิงคุณภาพได้จากการสัมภาษณ์เชิงลึก สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ประกอบด้วยการวิเคราะห์การถดถอย (Regression Analysis), การวิเคราะห์ความแปรปรวน (ANOVA), และการทดสอบค่าเฉลี่ย (t-test)


ผลการวิจัย แสดงให้เห็นว่าการใช้สื่อดิจิทัลและสื่อสังคมออนไลน์ เช่น เฟสบุ๊ค (Facebook), อินสตาแกรม (Instagram), ทวิตเตอร์ (Twitter) และ ยูทูบ (YouTube) มีบทบาทสำคัญในการทำให้กิจกรรมฟุตบอลในท้องถิ่นมีความน่าสนใจและเพิ่มการมีส่วนร่วมของนักท่องเที่ยว ค่าเฉลี่ยความพึงพอใจต่อการใช้สื่อดิจิทัลอยู่ที่ 3.03 ซึ่งแสดงถึงระดับความพึงพอใจปานกลางถึงสูง นอกจากนี้ ผลการวิจัยพบว่ากลยุทธ์ดิจิทัลที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดคือ การใช้ช่องทางสื่อสังคมออนไลน์ เพื่อสร้างเนื้อหาเชิงโต้ตอบและการถ่ายทอดสดการแข่งขันฟุตบอล ซึ่งสามารถเพิ่มการรับรู้และการมีส่วนร่วมของนักท่องเที่ยวได้อย่างมีนัยสำคัญ ในด้านตัวแปรทางประชากรศาสตร์ พบว่าอายุและรายได้มีผลต่อการรับรู้และการมีส่วนร่วมในกิจกรรมท่องเที่ยวเชิงกีฬาฟุตบอล กลุ่มที่มีอายุระหว่าง
18-35 ปี มีการตอบสนองต่อสื่อดิจิทัลและเข้าร่วมกิจกรรมท่องเที่ยวเชิงกีฬาฟุตบอลมากกว่ากลุ่มอายุที่สูงกว่า นอกจากนี้ กลุ่มที่มีรายได้ปานกลางมีแนวโน้มที่จะมีส่วนร่วมกับกิจกรรมฟุตบอลในท้องถิ่นมากกว่ากลุ่มรายได้ต่ำ ผลการวิจัยนี้สะท้อนให้เห็นถึงบทบาทสำคัญของ ดิจิทัล ซอร์ฟ เพาว์เวอร์ (Digital Soft Power) ในการพัฒนากลยุทธ์ที่มีประสิทธิภาพสำหรับการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงกีฬาฟุตบอลในท้องถิ่น ทั้งยังส่งเสริมให้เกิดการกระตุ้นเศรษฐกิจและการพัฒนาภาพลักษณ์ของท้องถิ่นอย่างยั่งยืน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
Somakate, W. (2026). การใช้ประโยชน์จาก ดิจิทัล ซอร์ฟ เพาว์เวอร์ เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงกีฬาฟุตบอลในท้องถิ่น. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ, 18(1), 245–258. สืบค้น จาก https://he02.tci-thaijo.org/index.php/TNSUJournal/article/view/269537
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

Buhalis, D., & Amaranggana, A. (2015). Smart tourism destinations enhancing tourism experience through personalization of services. In Information and communication technologies in tourism 2015 (pp. 377 - 389). Springer, Cham.

Chaffey, D., & Ellis-Chadwick, F. (2019). Digital marketing: Strategy, implementation, and practice (7th ed.). Pearson.

Gantz, W., & Lewis, N. (2014). Foundations of sport communication. Routledge.

Hinch, T., & Higham, J. (2011). Sport tourism: A framework for research. International Journal of Tourism Research, 3(1), 45-58.

Holt, D. B. (2004). How brands become icons: The principles of cultural branding. Harvard Business School Press.

Kaplan, A. M., & Haenlein, M. (2010). Users of the world, unite! The challenges and opportunities of social media. Business Horizons, 53(1), 59-68. https://doi.org/10.1016/j.bushor.2009.09.003

Nye, J. S. (2004). Soft power: The means to success in world politics. Public Affairs.

Pulizzi, J. (2012). Content marketing: Think like a publisher—How to use content to market online and in social media. McGraw-Hill.

Richards, G., & Wilson, J. (2006). Developing creativity in tourist experiences: A solution to the serial reproduction of culture? Tourism Management, 27(6), 1209-1223.

Tuten, T. L., & Solomon, M. R. (2017). Social media marketing (3rd ed.). Sage.

Yamane, T. (1967). Statistics: An introductory analysis (2nd ed.). Harper and Row, New York.