Effectiveness of motivational programs in enhancing the work performance of caregivers for dependent elderly in Mueang district, Lampang province
Keywords:
Role performance, Motivational enhancement, Caregivers of dependent elderly, Health care motivationAbstract
This quasi-experimental research aimed to study the effectiveness of a motivational enhancement program on the work role performance of caregivers for dependent elderly in the context of Lampang province, which has fully entered an aging society and faces the issue of 1,289 dependent elderly, but has only 157 currently active caregivers (out of 269 total caregivers, representing 58.36%).
The sample group consisted of caregivers for the dependent elderly in Mueang District, Lampang Province, divided into an experimental group (36 people) and a control group (36 people). The tool used was a motivational enhancement program adapted from Herzberg’s Two-Factor Theory, focusing on Motivators: achievement, recognition, the work itself, responsibility, and advancement. The program activities were implemented 8 times over a period of 8 weeks. Data collection was performed both before and after the experiment, using a health care motivation assessment form and a role performance assessment form. Data were analyzed using descriptive statistics (frequency, percentage, mean, standard deviation) and inferential statistics (Paired t-test and Independent t-test).
The results showed that the experimental group, which received the program, had significantly higher average scores in both health care motivation and role performance at a statistical level of 0.05, and these scores were also significantly higher than those of the control group at the same statistical level. In conclusion, this motivational enhancement program is effective in increasing health care motivation and favorably influencing the appropriate work role performance of caregivers for the dependent elderly. Therefore, it should be applied and adapted for use among caregivers for the dependent elderly in other areas.
References
กองทุนประชากรแห่งสหประชาชาติ. สูงวัยในศตวรรษที่ 21: การเฉลิมฉลองและความท้าทาย บทสรุปสำหรับผู้บริหาร. [อินเทอร์เน็ต]. 2567. [สืบค้นเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม 2567]; เข้าถึงได้จาก: https://www.unfpa.org/sites/default/files/pub-pdf/Thai%20summary_Ageing%20in%20the%2021st%20Century_0.pdf
Health Data Center กระทรวงสาธารณสุข. การคัดกรอง Healthy Ageing. [เข้าถึงเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม 2567), เข้าถึงได้จาก: https://hdcservice.moph.go.th/hdc/reports/report.php?&cat_id=6966b0664b89805a484d7ac96c6edc48&id=bbcb40adb960e0564efba686c316c009.
สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ. (2559). คู่มือสนับสนุนการบริหารจัดการระบบบริการดูแล ระยะยาวด้านสาธารณสุข สำหรับผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง ในระบบหลักประกันสุขภาพ แห่งชาติ. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพฯ: สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ.
อมร ทองลัก. การพัฒนาระบบการดูแลผู้สูงอายุระยะยาวโดยการมีส่วนร่วมของเครือข่าย จังหวัดหนองบัวลำภู วารสารวิชาการสาธารณสุขชุมชน.11(2): 137-150; เมษายน–มิถุนายน, 2568.
จักรี ศรีจารุเมธีญาณ. แรงจูงใจในการทำงาน : ทฤษฎีและการประยุกต์ใช้. วารสารมจร อุบลปริทรรศน์.5(1) :424-436; มกราคม-เมษายน, 2563.
สมภพ ห่วงทอง. ปัจจัยจูงใจในการปฏิบัติงานของผู้ดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง อำเภอบ้านคา จังหวัดราชบุรี. วารสารสภาการสาธารณสุขชุมชน.3(1): 77-90; มกราคม–เมษายน, 2564.
ศิวพร ชุ่มเย็น. ปัจจัยที่ส่งผลต่อการปฏิบัติตามบทบาทการทำงานของผู้ดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง จังหวัดอุตรดิตถ์. (วิทยานิพนธ์สาธารณสุขมหาบัณฑิต). พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร; 2565.
Cohen, J. Statistical Power Analysis for the Behavioral Sciences. (2nd ed.). Hillsdale, New Jersey: Lawrence Erlbaum Associates, 1988.
Gubta KK, Attri JP, Singh, A, Karu H, Karu G. Basic concepts for sample size calculation: Critical step for any clinical trials. Saudi J Anaesth, 10(3), 328-331, 2016.
Herzberg F. Work and the Nature of Man. World Publishing, New York. John Willey & Sons, 1966.
รวิวรรณ กองสอน. แนวทางการเสริมสร้างแรงจูงใจในการปฏิบัติงานของครูในกลุ่มเครือข่ายส่งเสริม10ประสิทธิภาพศูนย์การศึกษาพิเศษ กลุ่มเครือข่ายที่ 9 สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม; 2565.
ประกายมาศ ดอกหอม. ประสิทธิผลของโปรแกรมการเสริมสร้างการรับรู้ความสามารถแห่งตนต่อความรู้ ทัศนคติ และการปฏิบัติการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง ของอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน อำเภอจุน จังหวัดพะเยา. วารสารสาธารณสุขล้านนา, 18(1): 57-67; มกราคม – มิถุนายน, 2565.
เจษฎา อังกาบสี. ประสิทธิผลโปรแกรมส่งเสริมความสามารถของผู้ดูแลผู้ป่วยและผู้สูงอายุที่จำเป็นต้องได้รับการดูแลต่อเนื่องที่บ้าน (Caregiver) ตามทฤษฎีการรับรู้ความสามารถตนเอง. วารสารสุขภาพและการศึกษาพยาบาล, 30(1): 35-48; มกราคม-เมษายน, 2567.
ขนิษฐา ก่อสัมพันธ์กุล. ประสิทธิผลโปรแกรมพัฒนาทักษะผู้ดูแลในการฟื้นฟูสมรรถภาพผู้สูงอายุ ที่อยู่ในภาวะพึ่งพิงเขตอำเภอแม่สอด จังหวัดตาก.วารสารวิทยาศาสตร์สุขภาพและการสาธารณสุขชุมชน, 2(2): 26-37; กรกฎาคม–ธันวาคม, 2562.
