การศึกษาความเป็นไปได้ในการใช้แนวปฏิบัติการพยาบาลเพื่อเริ่มการเคลื่อนไหวร่างกายโดยเร็วในผู้ป่วยวิกฤต

บทคัดย่อ

        การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองแบบกลุ่มเดียววัดซ้ำ เพื่อศึกษาความเป็นไปได้ในการนำแนวปฏิบัติการพยาบาลเพื่อเริ่มการเคลื่อนไหวร่างกายโดยเร็วในผู้ป่วยวิกฤตไปใช้ วัดผลลัพธ์การดูแลผู้ป่วยและความพึงพอใจของผู้ป่วยและพยาบาลหลังใช้แนวปฏิบัติ กลุ่มตัวอย่างเป็นพยาบาลประจำหอผู้ป่วยวิกฤตจำนวน 82 รายและผู้ป่วยในหอผู้ป่วยวิกฤตของโรงพยาบาลรามาธิบดีจำนวน 14 ราย ได้รับการปฏิบัติตามแนวปฏิบัติ เก็บข้อมูล 2 เดือน ด้วยแบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคลของพยาบาล แบบบันทึกข้อมูลการเจ็บป่วยของผู้ป่วย แบบประเมินความเป็นไปได้ในการนำแนวปฏิบัติไปใช้ แบบสอบถามความพึงพอใจของพยาบาลและผู้ป่วย วิเคราะห์ผลการวิจัยโดยใช้สถิติบรรยายได้แก่ ความถี่ พิสัย ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เปรียบเทียบสัดส่วนการเกิดความดันโลหิตต่ำเมื่อเปลี่ยนท่าด้วยสถิติแมคนีม่า (McNemar’s test) และเปรียบเทียบความแข็งแรงของกล้ามเนื้อหายใจด้วยสถิติทดสอบวิลคอกซัน (Wilcoxon Signed Ranks test)

        ผลการวิจัย พบว่าแนวปฏิบัติมีความเป็นไปได้ในการนำไปใช้และมีความปลอดภัย ผู้ป่วยพึงพอใจในระดับปานกลาง และพยาบาลพึงพอใจระดับมากถึงมากที่สุด ผู้ป่วยไม่เกิดความดันโลหิตต่ำเมื่อเปลี่ยนท่า ภายหลังใช้แนวปฏิบัติผู้ป่วยมีความแข็งแรงของกล้ามเนื้อหายใจเพิ่มขึ้นกว่าก่อนใช้แนวปฏิบัติ และร้อยละ 57.14 ของผู้ป่วยสามารถทำกิจกรรมจากระดับผู้อื่นช่วยเหลือเป็นระดับที่ผู้ป่วยกระทำด้วยตนเองได้

        ข้อเสนอแนะ ควรนำแนวปฏิบัติการพยาบาลเพื่อเริ่มการเคลื่อนไหวร่างกายโดยเร็วในผู้ป่วยวิกฤตไปใช้จัดอบรมให้ความรู้แก่พยาบาลเพื่อให้มีความมั่นใจในการปฏิบัติ และส่งเสริมให้เป็นแนวปฏิบัติสำหรับโรงพยาบาลต่อไป เพื่อเพิ่มคุณภาพการดูแลผู้ป่วย