ผลลัพธ์ด้านการใช้งานของการใส่เครื่องช่วยฟังโดยใช้ แบบประเมินนานาชาติผลการใช้เครื่องช่วยฟังฉบับภาษาไทย

บทคัดย่อ

ที่มาของปัญหา: การสูญเสียการได้ยิน เป็นภาวะที่เกิดได้ในประชากรทุกช่วงอายุและเป็นปัญหาที่สำคัญเพราะทำให้ผู้ป่วยติดต่อสื่อสารกับผู้อื่นลำบาก การฟื้นฟูสมรรถภาพทางการได้ยินโดยการใส่เครื่องช่วยฟังจะทำให้ผู้ป่วยสื่อสารได้ดีขึ้นและมีคุณภาพชีวิตดีขึ้น การประเมินผลลัพธ์หลังการใช้เครื่องช่วยฟังจะสามารถนำมาใช้เป็นแนวทางพัฒนาการดูแลผู้ป่วยกลุ่มนี้ได้

วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาผลลัพธ์ด้านการใช้งานของการใส่เครื่องช่วยฟังในผู้พิการทางการได้ยิน โดยใช้แบบประเมินนานาชาติผลการใช้เครื่องช่วยฟังฉบับภาษาไทย และปัจจัยที่มีผลต่อผลลัพธ์ด้านการใช้งาน

วัสดุและวิธีการ: การศึกษานี้เป็นการวิจัยแบบตัดขวาง เก็บข้อมูลจากอาสาสมัครที่เป็นผู้พิการทางการได้ยิน ที่ได้รับเครื่องช่วยฟังจากแผนกโสต ศอ นาสิก โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยบูรพา ตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ.2561 ถึงเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2562 โดยใช้แบบประเมินนานาชาติผลการใช้เครื่องช่วยฟังฉบับภาษาไทยซึ่งอาสาสมัครเป็นผู้ประเมินตนเองและข้อมูลจากเวชระเบียนผู้ป่วย มีการเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง 2 ช่องทาง ได้แก่ การสัมภาษณ์แบบตัวต่อตัวหรือการสัมภาษณ์ทางโทรศัพท์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาและสถิติเชิงวิเคราะห์ด้วย Logistic regression

ผลการศึกษา: อาสาสมัครทั้งหมดจำนวน 158 ราย (ชาย 80 ราย และหญิง 78 ราย) อายุเฉลี่ย 71.4 ปี จากแบบประเมินพบว่าร้อยละ 57.6 ของอาสาสมัครมีความพึงพอใจในการใช้เครื่องช่วยฟังมาก ร้อยละ 38.0 พึงพอใจปานกลาง และร้อยละ 4.4 ไม่พึงพอใจ ส่วนปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับคะแนนจากแบบประเมินอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติได้แก่ ระดับของการสูญเสียการได้ยินซึ่งแสดงเป็น Pure-tone average (PTA) ความสามารถในการแยกแยะเสียงพูด (speech discrimination score, SDS) และเครื่องช่วยฟังรูปแบบสั่งทำขนาดเล็กใส่ในหู ทั้งนี้อาสาสมัครร้อยละ 58.2 ระบุว่าได้ยินชัดขึ้นเล็กน้อยถึงปานกลางหลังใส่เครื่องช่วยฟัง และเพียงร้อยละ 37.0 ใช้เครื่องช่วยฟังนานกว่า 8 ชั่วโมงต่อวัน

สรุป: ควรกระตุ้นให้ใส่เครื่องช่วยฟังเป็นเวลานานขึ้นในแต่ละวัน และแนะนำให้ใช้เครื่องช่วยฟังชนิดสั่งทำขนาดเล็กใส่ในหูโดยพิจารณาระดับการได้ยินของผู้ป่วยประกอบ เพื่อเพิ่มความพึงพอใจในการใช้เครื่องช่วยฟัง