ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อภาวะการสวมหมวกนิรภัยของนักศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาภาวะการสวมหมวกนิรภัยของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม และศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อภาวะการสวมหมวกนิรภัยของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม ประชากรคือ นักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม จำนวน 11,909 คน โดยคำนวณขนาดตัวอย่างได้ 392 คน มีการสุ่มตัวอย่างหลายขั้นตอนและรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถาม ระยะเวลาในการศึกษาตั้งแต่เดือนตุลาคม 2562 ถึงเดือนมีนาคม 2563 และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ร้อยละ, ค่าเฉลี่ย, ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ สถิติสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน 

                ผลการวิจัย พบว่า นักศึกษามีความรู้เกี่ยวกับการใช้หมวกนิรภัยอยู่ในระดับปานกลาง คะแนนเฉลี่ยเท่ากับ 7.66 (S.D.= 1.48) เจตคติเกี่ยวกับการใช้หมวกนิรภัยอยู่ในระดับปานกลาง ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 2.15 (S.D.=0.50) ปัจจัยด้านการรับรู้ อยู่ในระดับดี  โดยมีค่าเฉลี่ย 2.69 (S.D.=0.46) และภาวะการสวมหมวกนิรภัยเป็นประจำ ค่าเฉลี่ย 2.59 (S.D.=0.49) ปัจจัยด้านสังคมอยู่ระดับบางครั้ง ค่าเฉลี่ย 2.26 (S.D.=0.50) และผลการศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อภาวะการสวมหมวกนิรภัยของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม พบว่า ปัจจัยด้านเจตคติ ปัจจัยด้านการรับรู้ และปัจจัยด้านสังคม มีความสัมพันธ์ต่อภาวะการสวมหมวกนิรภัย อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05

                ดังนั้นเพื่อให้เกิดแนวทางการส่งเสริมและพัฒนาอย่างเป็นระบบ ควรมีการรณรงค์และประสัมพันธ์อย่างต่อเนื่องเกี่ยวกับการสวมหมวกนิภัย เพื่อส่งผลให้เกิดการขับขี่อย่างปลอดภัย โดยเน้นการมีส่วนร่วมทั้งผู้บริหาร คณาจารย์และนักศึกษา อาทิ เช่น การสร้างกิจกรรมร่วมกัน สร้างข้อตกลงและกฎระเบียบในการปฏิบัติให้เป็นแนวทางเดียวกัน ซึ่งจะส่งผลให้มหาวิทยาลัยเป็นมหาวิทยาลัยสวมหมวกนิรภัย 100 % ส่งผลต่อการลดการอุบัติเหตุต่อไปได้