ความสัมพันธ์ระหว่างความเสี่ยงจากการทำงานกับการปฏิบัติด้านการยศาสตร์ ในการทำงานของบุคลากรแผนกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลปทุมธานี

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความเสี่ยงจากการปฏิบัติงานและการปฏิบัติด้านการยศาสตร์ในการทำงาน และ 2) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความเสี่ยงจากการทำงานกับการปฏิบัติด้านการยศาสตร์ในการทำงานของบุคลากรแผนกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลปทุมธานี กลุ่มตัวอย่าง คือ บุคลากรแผนกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลปทุมธานี จำนวน 80 คน โดยการเลือกแบบเจาะจง ระยะเวลาในการวิจัยตั้งแต่เดือนมิถุนายน – กรกฎาคม 2566 เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน
ผลการศึกษา พบว่า 1) ความเสี่ยงจากการปฏิบัติงานของบุคลากรแผนกผู้ป่วยนอกอยู่ในระดับปานกลาง (x̄ =1.84, S.D.=0.43) การปฏิบัติด้านการยศาสตร์ในการทำงานของบุคลากรแผนกผู้ป่วยนอกอยู่ในระดับน้อย ( x̄ =2.47, S.D.=0.62)
2) ความเสี่ยงจากการมีความเครียดและความเมื่อยล้าจากการทำงาน มีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับต่ำกับการปฏิบัติด้านการยศาสตร์ในด้านท่าทาง (r=0.315, p-value=0.004) และด้านการออกแรง (r=0.316, p-value=0.004) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.01 และความรู้ด้านการบำรุงรักษาเครื่องมือและเครื่องจักรไม่ถูกต้อง มีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับต่ำกับการปฏิบัติด้านการยศาสตร์ในด้านท่าทาง (r=0.258, p-value=0.021) ด้านการออกแรง (r=0.222, p-value=0.047) และด้านอิริยาบถ (r=0.242, p-value=0.031) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
สรุป ความเสี่ยงจากการปฏิบัติด้านการยศาสตร์ในการทำงานมักเกิดขึ้นได้เสมอกับบุคลากร ผู้บริหารโรงพยาบาลปทุมธานี ควรมีการฝึกอบรมให้ความรู้กับบุคลากรเพื่อลดความเสี่ยงในการทำงาน จะทำให้ลดการบาดเจ็บจากการทำงานของบุคลากรได้มากขึ้น