อิทธิพลของการรับรู้ความสามารถของตนเองและแรงจูงใจต่อสมรรถนะด้านวิจัยของบุคลากรในโรงพยาบาลอุดรธานี
คำสำคัญ:
รับรู้ความสามารถของตนเอง, แรงจูงใจ, สมรรถนะด้านวิจัย, บุคลากร, โรงพยาบาลบทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้ เป็นการวิจัยเชิงพรรณนาแบบภาคตัดขวาง (cross-sectional descriptive research) มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอิทธิพลของการรับรู้ความสามารถของตนเองและแรงจูงใจต่อสมรรถนะด้านวิจัยของบุคลากรในโรงพยาบาลอุดรธานี กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาคือ บุคลากรทางการแพทย์และสาธารณสุขกลุ่มวิชาชีพและสหวิชาชีพโรงพยาบาลอุดรธานี จำนวน 166 คน คำนวณขนาดตัวอย่างโดยใช้สูตร Cohen (1988) ใช้การสุ่มแบบชั้นภูมิ (stratified random sampling) เก็บข้อมูลเชิงปริมาณโดยใช้แบบสอบถาม ซึ่งแบบสอบถามได้ผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหา (content validity) จากผู้เชี่ยวชาญ 3 ท่าน ได้ค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) ทุกข้อมีค่ามากกว่า 0.50 และวิเคราะห์ความเที่ยง (reliability) ค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาชของแบบสอบถามทั้งชุด เท่ากับ 0.98 ดำเนินการเก็บรวบรวมข้อมูลระหว่างวันที่ 20 ธันวาคม 2567 – 9 มกราคม 2568 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ สถิติสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน (Pearson’s product moment correlation coefficient) และสถิติการถดถอยพหุเชิงเส้นแบบขั้นตอน (stepwise multiple linear regression) โดยมีการกำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05
ผลการศึกษาพบว่า ภาพรวมระดับการรับรู้ความสามารถของตนเอง อยู่ในระดับปานกลาง มีค่าเฉลี่ย 3.27±0.71 ภาพรวมระดับแรงจูงใจอยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ย 3.71±0.48 และภาพรวมระดับสมรรถนะ
ด้านวิจัยของบุคลากรในโรงพยาบาลอุดรธานีอยู่ในระดับปานกลาง มีค่าเฉลี่ย 3.32±0.79 โดยพบว่า ภาพรวมการรับรู้ความสามารถของตนเองมีความสัมพันธ์ระดับสูงกับสมรรถนะด้านวิจัยของบุคลากรในโรงพยาบาลอุดรธานี (r = 0.770, p<0.001) ภาพรวมแรงจูงใจมีความสัมพันธ์ระดับปานกลางกับสมรรถนะด้านวิจัยของบุคลากรในโรงพยาบาลอุดรธานี (r = 0.623, p<0.001) พบว่าปัจจัย 6 ด้าน ได้แก่ การรับรู้ความสามารถของตนเองด้านการใช้คำพูดชักจูง ปัจจัยค้ำจุนด้านความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล การรับรู้ความสามารถของตนเองด้านประสบการณ์ที่ประสบความสำเร็จ ปัจจัยค้ำจุนด้านเงินเดือนหรือค่าตอบแทน ปัจจัยจูงใจด้านความก้าวหน้าในตำแหน่ง และปัจจัยจูงใจด้านการได้รับการยอมรับนับถือมีส่วนร่วมในการพยากรณ์และมีผลต่อสมรรถนะด้านวิจัยของบุคลากรในโรงพยาบาลอุดรธานี ได้ร้อยละ 71.5 (R2 = 0.715, p<0.001)
เอกสารอ้างอิง
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี พ.ศ. 2561-2580 (ฉบับประกาศราชกิจจานุเบกษา) [Internet]. 2561 [cited 2024 May 18]. Available from: http://nscr.nesdc. go.th/wp-content/ uploads/ 2023/06/NS_PlanOct2018.pdf
สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข กองยุทธศาสตร์และแผนงาน. แผนปฏิบัติราชการกระทรวงสาธารณสุขระยะ 5 ปี (พ.ศ. 2566–2570) [Internet]. 2565 [cited 2024 May 18]. Available from: https://spd. moph.go.th/wp-content/ uploads/ 2023/05/MOPH_plan-66-70-for-web.pdf
สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข กองยุทธศาสตร์และแผนงาน. แผนงาน/โครงการและตัวชี้วัด ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567 กระทรวงสาธารณสุข ฉบับปรับปรุง ครั้งที่ 1 [Internet]. 2566 [cited 2024 May 18]. Available from: https://spd.moph.go.th/ wp-content/uploads/ 2023/12/E-book-plan-kpi-67-final_web-v2-ฉบับปรุงครั้งที่-1-ธค-66.pdf
ปิยวรรณ บุญเพ็ญ, ยุทธนา ไชยจูกุล, ดุษฎี โยเหลา. ตัวแปรทางจิตและสถานการณ์ที่มีอิทธิพลต่อสมรรถนะวิจัยของบุคลากรสายวิชาการในสถาบันอุดมศึกษาไทย. ว.เกษมบัณฑิต 2561;19(พิเศษ):89-105.
ปิยวรรณ บุญเพ็ญ, ยุทธนา ไชยจูกุล, ดุษฎี โยเหลา. สมรรถนะวิจัยและตัวแปรที่เกี่ยวข้องกับการทำวิจัยให้ประสบความสำเร็จ: กรณีศึกษานักวิจัยในมหาวิทยาลัยวิจัยแห่งชาติ. ว.เกษมบัณฑิต 2561;19(1):73-88.
Bandura A. Self-efficacy: The exercise of control. New York: W.H. Freeman and Company; 1997.
Herzberg F, Mausner B, Snyderman BB. The motivation to work. New Brunswick: Transaction Publishers; 1993.
โรงพยาบาลอุดรธานี. แผนปฏิบัติราชการ ระยะ 5 ปี (พ.ศ. 2566–2570) โรงพยาบาลอุดรธานี. อุดรธานี: โรงพยาบาลอุดรธานี; 2566.
โรงพยาบาลอุดรธานี. Service Profile กลุ่มงานพัฒนาทรัพยากรบุคคล. อุดรธานี: โรงพยาบาลอุดรธานี; 2567.
โรงพยาบาลอุดรธานี กลุ่มงานพัฒนาทรัพยากรบุคคล. รายงานผลการสำรวจปัจจัยที่มีผลต่อการทำวิจัยให้ประสบความสำเร็จ. อุดรธานี: โรงพยาบาลอุดรธานี; 2565.
โรงพยาบาลอุดรธานี. ข้อมูลบุคลากรโรงพยาบาลอุดรธานี. อุดรธานี: โรงพยาบาลอุดรธานี; 2567.
Cohen J. Statistical power analysis for behavior science. 2nd ed. New York: Academic; 1988.
อนัญฐ์ณิศา มณีวงศ์, นฤมล เอื้อมณีกูล, สุรินธร กลัมพากร, วันเพ็ญ แก้วปาน. ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อสมรรถนะด้านการวิจัยของพยาบาลสาธารณสุขในเขตภาคกลาง. ว.พยาบาลสาธารณสุข 2559;30(3):1-15.
อรุณ จิรวัฒน์กุล. สถิติทางวิทยาศาสตร์สุขภาพเพื่อการวิจัย. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: วิทยพัฒน์; 2558.
Likert R. The human organization: Its management and values. New York: McGraw-Hill; 1967.
สำเริง จันทรสุวรรณ, สุวรรณ บัวทวน. ระเบียบวิจัยทางสังคมศาสตร์. ขอนแก่น: ภาควิชาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัย ขอนแก่น; 2547.
Elifson KW, Runyon RP, Haber A. Fundamentals of social statistics. 2nd ed. New York: McGraw-Hill; 1990.
ณัฐพงศ์ ยิ่งรักพันธุ์, ชัยฤกษ์ แก้วพรหมมาลย์. อิทธิพลของการรับรู้ความสามารถของตนเองและคุณภาพชีวิตการทำงานที่ส่งผลต่อความผูกพันต่อองค์กรของกองพันทหารปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยานที่ 6 กรมทหารปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยานที่ 1. ว.สมาคมนักวิจัย 2563;25(3):34.
Liu X, Krutkrongphan S. The influence of self-efficacy on the work performance of teachers in rural primary schools in Jiaxi Town. Procedia of Multidisciplinary Research 2023;1(12): 34.
วิรมณ นุชเนื่อง, จุฑามาศ ทวีไพบูลย์วงษ์. อิทธิพลของการรับรู้ในความสามารถของตนเองและความพึงพอใจในการทำงานที่มีต่อการพัฒนาตนเองของผู้ประกอบอาชีพวิศวกรรมในสถานประกอบการกลุ่มอุตสาหกรรมยานยนต์ในพื้นที่นิคมอุตสาหกรรมแหลมฉบัง. ว.วิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ มหาวิทยาลัย ขอนแก่น 2560;10(1):140-162.
กรวุธ อุติเนตร, ทัศพร ชูศักดิ์, พรรณี บัญชรหัตถกิจ. ปัจจัยที่มีผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของบุคลากรสาธารณสุขที่ถ่ายโอนภารกิจเข้าสู่องค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรสาคร. ว.โรงพยาบาลสิงห์บุรี. 2567;33(2):B97-107.
ศิรินภา ภูชาดา, มกราพันธ์ จูฑะรสก, ประจักร บัวผัน. แรงจูงใจและปัจจัยแห่งความสำเร็จที่มีผลต่อความสุขในการทำงานของนักวิชาการสาธารณสุขในโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล จังหวัดขอนแก่น. ว.วิจัยสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น 2566;16(2):74-96.
เทพอินทร เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา, สุวิทย์ อุดมพาณิชย์. แรงจูงใจที่มีผลต่อการปฏิบัติงานตามสมรรถนะหลักของนักวิชาการสาธารณสุขที่ปฏิบัติงานในโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล จังหวัดร้อยเอ็ด. ว.วิจัยสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัย ขอนแก่น 2562;12(1):42-51.
เปรมากร หยาดไธสง, ประจักร บัวผัน. แรงจูงใจและปัจจัยแห่งความสำเร็จที่มีผลต่อการปฏิบัติงานป้องกันและควบคุมโรคโควิด-19 ของเจ้าหน้าที่สาธารณสุขในโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล จังหวัดร้อยเอ็ด. ว.วิจัย มข. (ฉบับบัณฑิตศึกษา) 2565;22(2):175-188.
นิภาพรรณ ลิ้มเทียมรัตน์. ปัจจัยที่มีผลต่อการทำงานวิจัยของบุคลากรในโรงพยาบาลบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี. ว.วิจัยเพื่อการส่งเสริมสุขภาพและคุณภาพชีวิต 2564;1(2):31-42.
ศันสนีย์ วงค์ม่วย, วิทัศน์ จันทรโพธิ์ศร. แรงจูงใจที่มีผลต่อสมรรถนะประจำกลุ่มงานของนักวิชาการสาธารณสุขที่ปฏิบัติงานในโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล จังหวัดเพชรบูรณ์. ว.วิจัยสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น 2556;6(3):46-54.
ศิราณี เสนานุช, ประจักร บัวผัน. แรงจูงใจที่มีผลต่อสมรรถนะหลักของนักวิชาการสาธารณสุขที่ปฏิบัติงานในโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล จังหวัดเลย. ว.วิจัยและพัฒนาระบบสุขภาพ 2560;10(1):63-73.
Bouphan P, Srichan R. Factors affecting the research for solving health problem of health personnel at sub-district health promoting hospitals. Procedia-Social and Behavioral Sciences 2017;237:1097-1104.
สุภัทธา สุขวิเศษ, ชนะพล ศรีฤาชา. แรงจูงใจและการสนับสนุนจากองค์การที่มีผลต่อการจัดการความรู้ในการดูแลผู้ป่วยของบุคลากรโรงพยาบาลชุมชนแม่ข่าย จังหวัดชัยภูมิ. ว.วิจัยสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น 2562;12(1):32-40.
ผกามาศ เจียกสูงเนิน, ธนินท์รัฐ รัตนพงศ์ภิญโญ. วัฒนธรรมองค์กร คุณภาพชีวิตในการทำงาน และการรับรู้ความสามารถตนเองที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของบุคลากรเพื่อความสำเร็จขององค์กร. ว.นวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย 2566;5(3):519-532.
ธีระ เทิดพุทธธรรม, ไพรวัลย์ มะณู. อิทธิพลของการบริหารเวลา การเห็นคุณค่าในตนเอง การรับรู้ความสามารถในตนเองที่มีต่อความสุขในการทำงาน. ว.รัชต์ภาคย์ 2565;16(44):192–203.
อริสา สำรอง, สมรรถพงศ์ ขจรมณี. การรับรู้ความสามารถของตนเอง ความคิดสร้างสรรค์แบบนวัตกรรมที่ส่งผลต่อพฤติกรรมสร้างสรรค์นวัตกรรมในการทำงานของพนักงานมหาวิทยาลัยสายวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏแห่งหนึ่ง. ว.เครือข่ายส่งเสริมการวิจัยทางมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ 2564;4(3):1–15.
วันนิวัต เต็งสุวรรณ, ธีรพัฒน์ วงศ์คุ้มสิน, งามลมัย ผิวเหลือง. การรับรู้ความสามารถในตนเอง การเสริมสร้างพลังอำนาจ และความสุขในการทำงานของบุคลากรสำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ. ว.รังสิตบัณฑิตศึกษาในกลุ่มธุรกิจและสังคมศาสตร์ 2563;6(2):15–27.
พิราวรรณ หนูเสน, สุวรรณี แรงครุฑ, สัญชัย ทองสุขใส. ปัจจัยที่ส่งผลต่อการทำงานวิจัยของบุคลากรสายสนับสนุน คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล. เวชบันทึกศิริราช 2562;12(2):87–94.
บุษกรทิพย์ มะตูม, แอนน์ จิระพงษ์สุวรรณ, สุนีย์ ละกำปั่น, ดุสิต สุจิรารัตน์. ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับสมรรถนะด้านการวิจัยของพยาบาลวิชาชีพที่ปฏิบัติงานในศูนย์บริการสาธารณสุข สำนักอนามัย กรุงเทพมหานคร. ว.เกื้อการุณย์ 2563;27(2):7–19.
สุจิตน์ ไหมชุม. สมรรถนะการพัฒนางานประจำสู่งานวิจัยของบุคลากรสาธารณสุขสายวิชาชีพในโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล จังหวัดสงขลา. ว.บัณฑิตศึกษาเพื่อการเรียนรู้ตลอดชีวิต 2567;1(2):51–67.
ณัฐพล โยธา, ประจักร บัวผัน, สุรชัย พิมหา. ปัจจัยแห่งความสำเร็จและบรรยากาศองค์การที่มีผลต่อการทำวิจัยเพื่อแก้ปัญหาสาธารณสุขของนักวิชาการสาธารณสุขในโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล จังหวัดขอนแก่น. ว.วิจัย มข. (ฉบับบัณฑิตศึกษา) 2562;19(1):149–160.
อิสรีย์ พันธ์เหนือ, สมใจ พุทธาพิทักษ์ผล, สุวรรณา บุญยะลีพรรณ. สมรรถนะด้านการวิจัยของพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลชุมชน. ว.การพยาบาลและการดูแลสุขภาพ 2562;37(1):80–87.
ฉวีวรรณ ทองทาสี. ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับสมรรถนะของบุคลากรสังกัดสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดลพบุรี. ว.โรงพยาบาลสิงห์บุรี 2566;32(1):29-40.
สุวัฒน์ โคตรสมบัติ. ความสัมพันธ์ระหว่างแรงจูงใจในการปฏิบัติงานกับสมรรถนะการปฏิบัติงานของบุคลากรเพื่อพัฒนาองค์กรให้มีคุณภาพ. ว.วิชาการกรมสนับสนุนบริการสุขภาพ 2566;19(1):29-36.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
การละเมิดลิขสิทธิ์ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้ส่งบทความโดยตรง
ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของผู้นิพนธ์ ขอสงวนสิทธิ์มิให้นำเนื้อหา ทัศนะ หรือข้อคิดเห็นใด ๆ ของบทความในวารสารไปเผยแพร่ทางการค้าก่อนได้รับอนุญาตจากกองบรรณาธิการ อย่างเป็นลายลักษณ์อักษร
