ผลของการนอนหลับต่อภาวะความดันโลหิตสูงในวัยผู้ใหญ่: การศึกษาอภิมาน

บทคัดย่อ

การนอนหลับเป็นกระบวนการทางชีวภาพที่มีความสำคัญต่อการทำงานของร่างกายรวมถึงระบบหัวใจและหลอดเลือด รวมถึงการควบคุมสมดุลการทำงานของฮอร์โมนต่าง ๆ ของร่างกาย  การนอนที่มีคุณภาพไม่เพียงแต่ช่วยให้ร่างกายฟื้นฟูและคงสภาวะสมดุล (homeostasis) ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ในทางตรงกันข้าม การนอนหลับที่ไม่เพียงพอ ส่งผลต่อการกระตุ้นระบบประสาทซิมพาเธติก (sympathetic overactivity) เพิ่มระดับคอร์ติซอล และทำให้การควบคุมความดันโลหิตผิดปกติได้ หลายการศึกษาพบว่าการนอนหลับที่ไม่เพียงพอ สามารถเพิ่มความเสี่ยงของภาวะความดันโลหิตสูง (hypertension) ซึ่งเป็นปัจจัยเสี่ยงสำคัญของโรคหัวใจและหลอดเลือด การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ผลของการนอนหลับต่อระดับความดันโลหิตในกลุ่มวัยผู้ใหญ่ โดยการรวบรวมงานวิจัยที่มีการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการนอนหลับและความดันโลหิตสูงจากฐานข้อมูลวิชาการ ตั้งแต่ ค.ศ. 2015 ถึงเดือนมกราคม 2025 โดยคัดเลือกการศึกษาที่มีการวัดผลของระยะเวลาการนอนหลับที่มีต่อระดับความดันโลหิตสูงทำการวิเคราะห์โดย Inverse Variance Weighting และประเมินอคติ publication bias

ผลการศึกษา จากการศึกษาวิจัยจำนวน 10 ฉบับที่ครอบคลุมกลุ่มตัวอย่างมากกว่า 1 ล้านคน พบว่าการนอนหลับที่ดี คือการนอนในช่วง 7-8 ชั่วโมงต่อคืน มีความสัมพันธ์กับระดับความดันโลหิตที่เหมาะสม และกลุ่มที่นอนหลับน้อยกว่า 6 ชั่วโมงต่อคืน มีความเสี่ยงต่อความดันโลหิตสูงเพิ่มขึ้น

สรุป ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า นอนหลับน้อยกว่า 6 ชั่วโมงต่อคืน มีความเสี่ยงต่อภาวะความดันโลหิตสูงเพิ่มขึ้น การส่งเสริมสุขภาพการนอนด้วยการปรับพฤติกรรมด้านสุขภาพจึงเป็นกลยุทธ์สำคัญในการป้องกันโรคความดันโลหิตสูงและโรคหัวใจและหลอดเลือดในระยะยาว