การพัฒนาและผลของโปรแกรมการแก้ปัญหาเพื่อลดอาการซึมเศร้าในผู้ป่วยโรคซึมเศร้า ที่มารับบริการในโรงพยาบาลพระศรีมหาโพธิ์

ผู้แต่ง

  • พันธ์ทิพย์ โกศัลวัฒน์ โรงพยาบาลพระศรีมหาโพธิ์
  • ดาราวรรณ ต๊ะปินตา คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
  • หทัยรัตน์ ปฏิพัทธ์ภักดี โรงพยาบาลพระศรีมหาโพธิ์
  • จินตนา ลี้จงเพิ่มพูน โรงพยาบาลพระศรีมหาโพธิ์

บทคัดย่อ

วัตถุประสงค์: เพื่อพัฒนาและทดสอบผลของโปรแกรมการแก้ปัญหาต่อการลดอาการซึมเศร้าและการหายทุเลาของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าที่มารับบริการในโรงพยาบาลพระศรีมหาโพธิ์

วิธีการศึกษา: เป็นการวิจัยและพัฒนากระบวนการเริ่มจาก 1) การวิเคราะห์สถานการณ์การบำบัดผู้ป่วยโรคซึมเศร้าในโรงพยาบาล 2) การพัฒนาต้นแบบโปรแกรมการบำบัดด้วยการแก้ปัญหา (Problem Solving Therapy : PST) และ3) การประเมินโปรแกรมที่พัฒนาขึ้นโดยนำไปใช้ในผู้ป่วยโรคซึมเศร้าที่ไม่ได้รับยาต้านเศร้าจำนวน 17 คน ผลลัพธ์หลักในการประเมินโปรแกรมคือ อาการซึมเศร้า ซึ่งประเมินด้วยแบบประเมินอาการซึมเศร้า 9Q และ HRSD-17 ก่อนและหลังการบำบัดทันที 1 เดือน และ 3 เดือน จากนั้นนำไปใช้ควบคู่กับยาต้านเศร้า ในระบบบริการทั้งผู้ป่วยนอกและผู้ป่วยในของโรงพยาบาลพระศรีมหาโพธิ์เป็นเวลา 1 ปี และประเมินผลการนำไปใช้ วิเคราะห์ด้วยสถิติเชิงพรรณนา และ paired t test

ผลการศึกษา: โปรแกรมการแก้ปัญหาสำหรับผู้ป่วยโรคซึมเศร้ามี 7 ครั้ง พบว่า สามารถทำให้อาการซึมเศร้าของผู้ป่วยลดลงได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยค่าเฉลี่ยความแตกต่างของคะแนน 9Q และ HRSD-17 หลังสิ้นสุดโปรแกรมบำบัดทันที ติดตาม 1 เดือน และ 3 เดือน ลดลงจากก่อนบำบัดคือ 9Q = 8.23 (95%CI = 6.89-9.57), 8.70 (95%CI = 7.30-10.11), 8.88 (95%CI =7.49-10.26) และ HRSD-17 = 8.18 (95%CI =5.62-10.74), 8.53 (95%CI = 6.17-10.29), 9.42 (95%CI = 7.41-11.53) ตามลำดับ อัตราการหายหลังสิ้นสุดโปรแกรมบำบัดทันที ติดตาม 1 เดือน และ 3 เดือน จากคะแนน 9Q เท่ากันคือ 88.23% และจากคะแนน HRSD-17 อัตราการหายเพิ่ม  ขึ้นคือ 82.35%, 88.23% และ 94.12% ตามลำดับ ซึ่งผู้ป่วยสามารถปรับมุมมองต่อปัญหาใหม่เป็นการแก้ปัญหาอย่างมีเหตุมีผลได้ เมื่อนำไปใช้ในระบบบริการผู้ป่วยโรคซึมเศร้าของโรงพยาบาลพระศรีมหาโพธิ์พบว่า ผู้ป่วยที่ได้รับโปรแกรมการแก้ปัญหาควบคู่กับยาต้านเศร้า มีอัตราการหายทุเลาเพิ่มขึ้นภายใน 8 สัปดาห์ ระยะเวลาการรับไว้รักษาในโรงพยาบาลสั้นกว่าระยะเวลารับไว้รักษาเฉลี่ยรวมของผู้ป่วยในโรคซึมเศร้าทั้งหมดที่รับไว้รักษาในโรงพยาบาลสรุป: โปรแกรมการแก้ปัญหาสำหรับผู้ป่วยโรคซึมเศร้าสามารถลดอาการซึมเศร้าในผู้ป่วยโรคซึมเศร้าจนหายทุเลาได้ และสามารถนำไปใช้ในระบบบริการผู้ป่วยโรคซึมเศร้าในโรงพยาบาลพระศรีมหาโพธิ์จึงเป็นอีกทางเลือกหนึ่งของการบำบัดทางสังคมจิตใจที่มีประสิทธิผลในการรักษาโรคซึมเศร้าในโรงพยาบาลพระศรีมหาโพธิ์

Downloads

Download data is not yet available.

References

Hoptman, M. J. (2008). Microstructural white matter abnormalities and remission of geriatric depression. Microstructural White Matter Abnormalities and Remission of Geriatric Depression. American Journal of Psychiatry, 165(2), 238-244. doi: 10.1176/appi.ajp.2007.07050744

Alexopoulos, G. S., Raue, P. J., Kiosses, D. N., Mackin, R. S., Kanellopoulos, D., McCulloch, C., & Areán, P. A. (2011). Problem Solving Therapy and Supportive Therapy in Older Adults with Major Depression and Executive Dysfunction:Effect on Disability. Archives of general psychiatry, 68(1), 33-41. doi: 10.1001/archgenpsychiatry.2010.177

Arean, P., Hegel, M., Vannoy, S., Fan, M.-Y., & Unuzter, J. (2008). Effectiveness of Problem-Solving Therapy for Older, Primary Care Patients With Depression:Results From the IMPACT Project. The Gerontologist, 48(3), 311-323. doi:10.1093/geront/48.3.311.

Bell, A. C., & D’Zurilla, T. J. (2009). Problem solving therapy for depression: A meta analysis. Clinical Psychology Review, 29(4), 348-353. doi: https://doi.org/10.1016/j.cpr.2009.02.003

Cape, J., Whittington, C., Buszewicz, M., Wallace, P., & Underwood, L. (2010). Brief psychological therapies for anxiety and depression in primary care: meta-analysis and meta-regression. BMC Medicine, 8, 38-38. doi: 10.1186/1741-7015-8-38

Cuijpers, P., Van Straten, A., & Warmerdam, L. (2007). Problem solving therapies for depression: A meta-analysis. European Psychiatry, 22(1), 9-15. doi:https://doi.org/10.1016/j.eurpsy.2006.11.001

D’Zurilla, T. J., & Nezu, A. M. (2007). Problem solving therapy: a positive approach to clinical intervention. Newyork: Springer publishing company.

Eskin, M., Ertekin, K., & Demir, H. (2008). Efficacy of a Problem-Solving Therapy for Depression and Suicide Potential in Adolescents and Young Adults. Cognitive Therapy and Research, 32(2), 227-245. doi: 10.1007/s10608-007-9172-8

Gellis, Z. D., & Kenaley, B. (2007). Problem-Solving Therapy for Depression in Adults: A Systematic Review. Research on Social Work Practice, 18(2), 117-131.doi: 10.1177/1049731507301277

George S. Alexopoulos, M. D., Christopher F. Murphy, P. D., Faith M. Gunning-Dixon, P. D., Vassilios Latoussakis, M. D., Dora Kanellopoulos, B. S., Sibel Klimstra, M. D., . . . Matthew J. Hoptman, P. D. (2008). Microstructural White Matter Abnormalities and Remission of Geriatric Depression. American Journal of Psychiatry, 165(2), 238-244. doi: 10.1176/appi.ajp.2007.07050744

Kessler, R. C., & Bromet, E. J. (2013). The epidemiology of depression across cultures. Annual review of public health, 34, 119-138. doi: 10.1146/annurev-publhealth-031912-114409

Kongsuk, T., Arunpongpaisal, S., Loiha, S., Maneeton, N., Wannasawek, K., Leejongpermpoon, J., et al. (2007). Development and validity of 9 questions for assessment of depressive symptom in Thai I-san community. Presented at the 6th Annual International Mental Health Conference, Bangkok, Thailand.

Lotrakul, M., Sukanich, P., & Sukying, C. (1996). The Reliability and Validity of Thai version of Hamilton Rating Scale for Depression. Journal of the Psychiatric Association of Thailand, 41(4), 235-246.

Nezu, A. M., Nezu, C. M., & Clark, M. A. (2008). Risk factors in depression. San Diego: Elsevier.

Randall, J. R., Walld, R., Finlayson, G., Sareen, J., Martens, P. J., & Bolton, J. M. (2014). Acute Risk of Suicide and Suicide Attempts Associated With Recent Diagnosis of Mental Disorders: A Population-Based, Propensity Score–Matched Analysis. Canadian Journal of Psychiatry, 59(10), 531-538.

Train The Brain Forum Committee. (1994). Thai Geraitric Depression Scale. Siriraj Hospital Gazette, 46, 1-9.

Downloads

เผยแพร่แล้ว

2018-04-30