ผลของการให้สุขภาพจิตศึกษาครอบครัวต่อความรุนแรงของอาการทางจิตในผู้ป่วยจิตเภทที่ใช้สารแอมเฟตามีน

ผู้แต่ง

  • อณิมา จันทรแสน คณะพยาบาลศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
  • เพ็ญพักตร์ อุทิศ คณะพยาบาลศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
  • สุนิศา สุขตระกูล คณะพยาบาลศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

คำสำคัญ:

ผู้ป่วยจิตเภทที่ใช้สารแอมเฟตามีน, สุขภาพจิตศึกษาครอบครัว, ความรุนแรงของอาการทางจิต

บทคัดย่อ

วัตถุประสงค์: การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบความรุนแรงของอาการทางจิตใน ผู้ป่วยจิตเภทที่ใช้สารแอมเฟตามีนก่อนและ หลังการให้สุขภาพจิตศึกษาครอบครัว และ 2) เปรียบเทียบความรุนแรงของอาการทางจิตใน ผู้ป่วยจิตเภทที่ใช้สารแอมเฟตามีน ระหว่างกลุ่ม ที่ได้รับการให้สุขภาพจิตศึกษาครอบครัวกับกลุ่ม ที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ

วิธีการศึกษา: กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ป่วยจิตเภท ที่ใช้สารแอมเฟตามีนและครอบครัว ซึ่งมีคุณสมบัติ ตามเกณฑ์จำนวน 40 คน ผู้ป่วยจิตเภทได้รับการจับคู่ ด้วยคะแนนความรุนแรงของอาการทางจิต แล้วถูก สุ่มเข้ากลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 20 คน กลุ่มทดลองได้รับการให้สุขภาพจิตศึกษาครอบครัว ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ 1) โปรแกรมการให้ สุขภาพจิตศึกษาครอบครัวซึ่งผู้วิจัยพัฒนาขึ้น ประกอบด้วยกิจกรรม 9 กิจกรรม ได้แก่ การสร้าง สัมพันธภาพกับผู้ป่วย ผู้ดูแล และสมาชิกใน ครอบครัว การให้ความรู้เกี่ยวกับโรคร่วมจิตเภท และการใช้สารแอมเฟตามีน การให้ความรู้เรื่อง การรักษาด้วยยาและการฝึกทักษะจัดยาด้วยตนเอง การพัฒนาทักษะการสื่อสารภายในครอบครัว การ พัฒนาทักษะการแสดงออกทางอารมณ์ที่เหมาะสม ภายในครอบครัว การให้ความรู้และพัฒนาทักษะ เรื่องอาการเตือน การป้องกันอาการกำเริบและการ จัดการกับอาการกำเริบ การพัฒนาทักษะการเผชิญ ความเครียด เทคนิคการผ่อนคลายความเครียด และกิจกรรมก่อนการจำหน่ายและการติดตามหลัง จำหน่าย 2) แบบวัดความรุนแรงของอาการทางจิต PANSS-T 3) แบบวัดความรู้เกี่ยวกับการดูแลผู้ป่วย จิตเภทของญาติ และ 4) แบบวัดความรู้เกี่ยวกับ โรคจิตเภทของผู้ป่วยจิตเภท เครื่องมือชุดที่ 3 และ 4 มีค่าความเที่ยง (KR-20) เท่ากับ .95 และ .94 ตามลำดับ

ผลการศึกษา: 1) ความรุนแรงของอาการ ทางจิตในผู้ป่วยจิตเภทที่ใช้สารแอมเฟตามีนหลัง การให้สุขภาพจิตศึกษาครอบครัวต่ำกว่าก่อนการให้สุขภาพจิตศึกษาครอบครัวอย่างมีนัยสำคัญทาง สถิติที่ระดับ .05 2) หลังการทดลอง ความรุนแรง ของอาการทางจิตในผู้ป่วยจิตเภทที่ใช้สาร แอมเฟตามีนหลังได้รับสุขภาพจิตศึกษาครอบครัว ต่ำกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติอย่างมี นัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับ .05

Downloads

Download data is not yet available.

References

กรมสุขภาพจิต. (2555). จำนวนผู้ป่วยจิตเวชจำแนกตามกลุ่มโรค. ในรายงานประจำปี กรมสุขภาพจิต ปีงบประมาณ 2555. กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข.

ทานตะวัน แย้มบุญเรือง. (2540). ผลของการใช้โปรแกรมก่อนจำหน่ายของผู้ป่วยและครอบครัวผู้ป่วยจิตเภท. วิทยานิพนธ์ พยาบาลศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชาการพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช, บัณฑิตวิทยาลัย, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ธนา นิลชัยโกวิทย์, นิพัทธิ์ กาญจนธนาเลิศ, มานิต ศรีสุรภานนท์, และสเปญ อุ่นอนงค์. (2550). Positive and Negative Syndrome Scale ฉบับภาษาไทย (PANSS-T) (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: แจนเซ่น-ซีแลก.

เพชรี คันธสายบัว. (2553). โปรแกรมบำบัดทางการพยาบาลสำหรับผู้ป่วยโรคร่วมจิตเวชและยาเสพติด. กรุงเทพมหานคร: สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา.

มาลี แจ่มพงษ์, ทวีศิลป์ วิษณุโยธิน, บุญชัย นวมงคลวัฒนา. (2551). ทัศนคติประชาชนไทยต่อผู้ป่วยทางจิต. วารสารโรงพยาบาลศรีธัญญา, 19, 18.
โรงพยาบาลสวนสราญรมย์. (2542). คู่มือปฏิบัติงาน: การดูแลผู้ป่วยจิตเวชที่บ้านสำหรับผู้ปฏิบัติงาน. สุราษฎ์ธานี: โรงพิมพ์สุวรรณอักษร.

สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา. (2556). สารสนเทศสถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา. สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา.

สมภพ เรืองตระกูล. (2557). คู่มือจิตเวชศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพมหานคร: เรือนแก้ว การพิมพ์.

Barbee, J. G., Clark, P. D., Carpazano, M. S., Heintz, G. C., & Kehoe, C. E. (1989). Alcohol and substance abuse among schizophrenic patients presenting to an emergency psychiatric service. Journal of Nervous and Mental Disease, 177, 400-407.

Dixon, L.B., Stewart, B., Burland., J., Delahanty, J., Lucksted, A., & Hoffman, M., (2001). Pilot study of the effectiveness of the Family-to- Family Education Program. Psychiatric Services, 52, 965-967.

Francell, G. C. (1998). Family perception of burden of care for chronic mentally ill relative. Hospital and Community Psychiatric, 39(12), 1296 - 1300.

Kavanagh, D. J., Waghorn, G., Jenner, L., Chant, D.C., Carr, V., Evans, M., et al. (2004). Demographic and clinical correlates of comorbid substance use disorders in psychosis: multivariate analyses from an epidemiological sample. Schizophrenia Research, 66, 115-124.

Kay, S. R., Fiszbein, A., & Opler, L. A. (1987). The Positive and Negative Syndrome Scale (PANSS) for Schizophrenia. Schizophrenia Bulletin,13, 261-276.

Lieberman, J., Sheiman, B. B., & Kinon, B. J. (1997). Neurochemical sensitization in the pathophysiology of schizophrenia: deficits and dysfunction in neuronal regulation and plasticity. Neuropsychopharmacology, 7, 205-229.

Lincoln, T. M., Wilhelm, K., & Nestoriuc, Y. (2007). Effectiveness of psychoeducation for relapse, symptoms, knowledge, adherence and functioning in psychotic disorders: A meta-analysis. Schizophrenia Research, 96, 232-245.

Mueser, K. T., Glynn, S. M., Cather, C., Zarate, R., Fox, L., Feldman, J., et al. (2009). Family intervention for co-occurring substance use and severe psychiatric disorders: participant characteristics and correlates of initial engagement and more extended exposure in a randomized controlled trial. Addictive Behaviors, 34(10), 867 - 877.

Mueser, K. T., Glynn, S. M., Cather, C., Xie, H., Zarate, R., Smith, L. F., et al. (2012). A randomized controlled trial of family intervention for co-occurring substance use and severe psychiatric disorders. Schizophrenia Bulletin, 39(3), 658-672.

Mueser, K. T., Yarnold, P. R., Levinson, D. F., Singh, H., Bellack, A. S., Kee, K., et al. (1990). Prevalence of substance abuse in schizophre¬nia: Demographic and clinical correlates. Schizophrenia Bull, 16(1), 31-35.

O’Farrell, T. J., & Fals-Stewart, W. (2000). Behavioral couples therapy for alcoholism and drug abuse. Journal of substance abuse Treatment, 18, 51-54

Talamo, A., Centorrino, F., Tondo, L., Dimitri, A., Hennen, J., & Baldessarini, R. J. (2006). Comorbidity substance-use in schizophrenia: Relation to positive and negative symptoms. Schizophrenia Research, 86, 251-255.

Sharif, F., Shygan, M., & Mani, A. (2012). Effect of psycho-educational intervention for family members on caregiver burdens and psychiatric symptoms in patient with schizophrenia in Shiraz, Iran. BMC Psychiatric, 12, 1-9.

World Health Organization. (2013). Schizophrenia. Retrieved January 4, 2014, from http:// www.who.int/topics/ schizophrenia/en/

Downloads

เผยแพร่แล้ว

2019-12-27