การประยุกต์ใช้แนวคิดนวตกรรมการดูแลโรคเรื้อรังขององค์การอนามัยโลก เพื่อการดูแลโรคเบาหวานตามบทบาทพยาบาลวิชาชีพ ในระบบบริการสุขภาพปฐมภูมิ
Article Sidebar
เผยแพร่แล้ว:
ส.ค. 31, 2019
คำสำคัญ:
บทบาทพยาบาลวิชาชีพ นวตกรรมการดูแลโรคเรื้อรัง ระบบบริการสุขภาพปฐมภูมิ
Main Article Content
บทคัดย่อ
โรคเรื้อรังเป็นปัญหาสำคัญของสาธารณสุขทั่วโลกซึ่งรวมทั้งประเทศไทย แนวคิดนวตกรรมการดูแลโรคเรื้อรังขององค์การอนามัยโลก (WHO’s Innovative Care for Chronic Conditions Framework) เป็นรูปแบบการดูแลที่องค์การอนามัยโลกพัฒนาขึ้นเพื่อให้เหมาะสมกับบริบทของแต่ละพื้นที่แต่ละประเทศ ผ่านการดูแล 3 ระดับ คือ ระดับของผู้ป่วยและครอบครัว ระดับระบบบริการสุขภาพและชุมชน และระดับนโยบาย ผลการประยุกต์ใช้ในพื้นที่ภาคเหนือ พบว่าพยาบาลวิชาชีพในระบบบริการสุขภาพระดับปฐมภูมิได้แสดงบทบาทในฐานะผู้พิทักษ์ผลประโยชน์ ผู้ให้ความรู้ ผู้ปฏิบัติให้บริการและผู้ประสานงาน แสดงให้เห็นว่าพยาบาลวิชาชีพในระบบบริการสุขภาพระดับปฐมภูมิเน้นการบริการเชิงรุกเป็นสำคัญ
Article Details
รูปแบบการอ้างอิง
ประดิษฐ์สถาพร ช., จรูญศักดิ์ เ., & โกศัลวัฒน์ ศ. (2019). การประยุกต์ใช้แนวคิดนวตกรรมการดูแลโรคเรื้อรังขององค์การอนามัยโลก เพื่อการดูแลโรคเบาหวานตามบทบาทพยาบาลวิชาชีพ ในระบบบริการสุขภาพปฐมภูมิ. ราชธานีนวัตกรรมทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 2(4), 1–8. สืบค้น จาก https://he02.tci-thaijo.org/index.php/JRIHS/article/view/213303
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ
ความคิดเห็นและข้อเสนอแนะใดๆ ที่นำเสนอในบทความเป็นของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว โดยบรรณาธิการ กองบรรณาธิการ และคณะกรรมการวารสารราชธานีนวัตกรรมทางวิทยาศาสตร์สุขภาพไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องแต่อย่างใด มหาวิทยาลัยราชธานี บรรณาธิการ และกองบรรณาธิการจะไม่รับผิดชอบต่อข้อผิดพลาดหรือผลที่เกิดขึ้น จากการใช้ข้อมูลที่ปรากฏในวารสารฉบับนี้
เอกสารอ้างอิง
กอบกุล ยศณรงค์. (2555). การพัฒนาระบบการดูแลผู้ป่วยเบาหวานสู่ระบบบริการระดับปฐมภูมิในเครือข่ายบริการสุขภาพ อ.ปัว จ.น่าน. วารสารระบบสาธารณสุข, 6(2), 279-291.
ชณิตา ประดิษฐ์สถาพร. (2559). การพัฒนาระบบสุขภาพชุมชนด้านการป้องกันเบาหวานด้วยอาหารวิถีล้านนา: ประมวลบทความวิชาการ. พันธกิจสัมพันธ์มหาวิทยาลัยกับสังคม สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
พเยาว์ ผ่อนสุข และสิรินทร์ยา พูลเกิด. (2561). การศึกษาประสิทธิภาพ และความคุ้มทุนทาง เศรษฐศาสตร์ของมาตรการลดการบริโภคโซเดียมโดยใช้โปรแกรม One Health Tool. แผนงานวิจัยนโยบายอาหารและโภชนาการ เพื่อการสร้างเสริมสุขภาพ. สืบค้นจาก http://www.fhpprogram.org/media/pdfs/reports/0188923f8632a5d36c0914f17dd53a0e.pdf
มณฑิชา รักศิลป์. (2561). ต้นทุนประสิทธิผลของโปรแกรมสร้างเสริมสุขภาพร่วมกับการใช้กลุ่ม ช่วยเหลือตนเองเพื่อป้องกันโรคอ้วนในอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน อำเภอเลิกนกทา จังหวัดยโสธร. วารสารการพยาบาล และการดูแลสุขภาพ, 36(3), 127-136.
วิชัย เอกพลกร และคณะ. (2559). การสำรวจสุขภาพประชาชนไทยโดยการตรวจร่างกายครั้งที่ 5 พ.ศ.2557. กรุงเทพฯ: อักษรกราฟฟิคแอนด์ดีไซน์.
สุทธีพร มูลศาสตร์, ชมนาด พจนามาตร์ และนิชธาวัลย์ ถาวร. (2560). การจัดการการดูแลผู้ป่วยโรคไม่ติดต่อเรื้อรังในชุมชนที่มีความหลากหลายวัฒนธรรม เขตพื้นที่ชายแดนภาคเหนือของประเทศไทย. วารสารพยาบาลสาธารณสุข, 31(1), 145-161.
สุพัตรา ศรีวณิชชากร. (2560). สถานการณ์การป่วยและตายด้วยโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง (โรคเบาหวานชนิดที่ 2) ในประเทศไทยระยะ 5 ปี (2553-2557). วารสารควบคุมโรค, 43(4), 379-391.
Barr, V.J., Robinson, S., Marin-Link, B., Underhill, L. & Dotts, A. (2003). The Expanded Chronic Care Model: An integration of concepts and strategies from population health promotion and Chronic Care Model. Healthcare Quarterly, 7(1)73-82. doi:10.12927/hcq.2003.16763
Department of Non-Communicable Disease. (2017). Annual report 2017. Bangkok: Ausorn Graphic Publishing House.
Ekpenyon, C.E. (2019). Relationship between Insulin Resistance and Metabolic Syndrome Clusters: Current Knowledge. ACTA SCIENTIFIC MEDICAL SCIENCES, 3(3), 99-104.
Jaspers, L., Colpani, V., Chaker, L. Van der Lee, S.J., Muka, T., Imo, D., Mendis, S., Franco, O.H. (2015). The global impact of non-communicable diseases on households and impoverishment: A systematic review. Eur J Epidemiol, 30, 163–188. DOI 10.1007/s10654-014-9983-3.
Lyra, R., Silva, R.D.S., Junior, R.M.M., Matos, M.V.C., Cezar, N.J.B., Fernandes, V.O., et al. (2012). High prevalence in Brazilian Northeast population of low education and income level, ang its association with obesity and metabolic syndrome. Assoc Med, 58, 209-14.
Pan American Health Organization. (2013). Innovative Care for Chronic Conditions: Organizing and delivering high quality care for chronic noncommunicable diseases in the Americas. Washington: Pan American Health Organization.
Weihua, X., Minghui, T., & Yanju, Z. (2018). The relationship between insulin resistance, adiponectin and C-reactive protein and vascular endothelial injury in diabetic patients with coronary heart disease. Exp Ther Med, 16(3), 2022-2026.
Wagner, E.H., Austin, B.T., Davis, C., Hindmarsh, M., Schaefer, J. & Bonomi, A. (2001). Improving chronic illness care: Translating evidence into action. Health Aff (Millwood), 20(6), 64-78.
World Health Organization. (2018). Noncommunicable diseases country profiles 2018.Geneva: World Health Organization.Retrieved from
https://www.who.int/nmh/publications/ncd-profiles-2018/en/
ชณิตา ประดิษฐ์สถาพร. (2559). การพัฒนาระบบสุขภาพชุมชนด้านการป้องกันเบาหวานด้วยอาหารวิถีล้านนา: ประมวลบทความวิชาการ. พันธกิจสัมพันธ์มหาวิทยาลัยกับสังคม สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
พเยาว์ ผ่อนสุข และสิรินทร์ยา พูลเกิด. (2561). การศึกษาประสิทธิภาพ และความคุ้มทุนทาง เศรษฐศาสตร์ของมาตรการลดการบริโภคโซเดียมโดยใช้โปรแกรม One Health Tool. แผนงานวิจัยนโยบายอาหารและโภชนาการ เพื่อการสร้างเสริมสุขภาพ. สืบค้นจาก http://www.fhpprogram.org/media/pdfs/reports/0188923f8632a5d36c0914f17dd53a0e.pdf
มณฑิชา รักศิลป์. (2561). ต้นทุนประสิทธิผลของโปรแกรมสร้างเสริมสุขภาพร่วมกับการใช้กลุ่ม ช่วยเหลือตนเองเพื่อป้องกันโรคอ้วนในอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน อำเภอเลิกนกทา จังหวัดยโสธร. วารสารการพยาบาล และการดูแลสุขภาพ, 36(3), 127-136.
วิชัย เอกพลกร และคณะ. (2559). การสำรวจสุขภาพประชาชนไทยโดยการตรวจร่างกายครั้งที่ 5 พ.ศ.2557. กรุงเทพฯ: อักษรกราฟฟิคแอนด์ดีไซน์.
สุทธีพร มูลศาสตร์, ชมนาด พจนามาตร์ และนิชธาวัลย์ ถาวร. (2560). การจัดการการดูแลผู้ป่วยโรคไม่ติดต่อเรื้อรังในชุมชนที่มีความหลากหลายวัฒนธรรม เขตพื้นที่ชายแดนภาคเหนือของประเทศไทย. วารสารพยาบาลสาธารณสุข, 31(1), 145-161.
สุพัตรา ศรีวณิชชากร. (2560). สถานการณ์การป่วยและตายด้วยโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง (โรคเบาหวานชนิดที่ 2) ในประเทศไทยระยะ 5 ปี (2553-2557). วารสารควบคุมโรค, 43(4), 379-391.
Barr, V.J., Robinson, S., Marin-Link, B., Underhill, L. & Dotts, A. (2003). The Expanded Chronic Care Model: An integration of concepts and strategies from population health promotion and Chronic Care Model. Healthcare Quarterly, 7(1)73-82. doi:10.12927/hcq.2003.16763
Department of Non-Communicable Disease. (2017). Annual report 2017. Bangkok: Ausorn Graphic Publishing House.
Ekpenyon, C.E. (2019). Relationship between Insulin Resistance and Metabolic Syndrome Clusters: Current Knowledge. ACTA SCIENTIFIC MEDICAL SCIENCES, 3(3), 99-104.
Jaspers, L., Colpani, V., Chaker, L. Van der Lee, S.J., Muka, T., Imo, D., Mendis, S., Franco, O.H. (2015). The global impact of non-communicable diseases on households and impoverishment: A systematic review. Eur J Epidemiol, 30, 163–188. DOI 10.1007/s10654-014-9983-3.
Lyra, R., Silva, R.D.S., Junior, R.M.M., Matos, M.V.C., Cezar, N.J.B., Fernandes, V.O., et al. (2012). High prevalence in Brazilian Northeast population of low education and income level, ang its association with obesity and metabolic syndrome. Assoc Med, 58, 209-14.
Pan American Health Organization. (2013). Innovative Care for Chronic Conditions: Organizing and delivering high quality care for chronic noncommunicable diseases in the Americas. Washington: Pan American Health Organization.
Weihua, X., Minghui, T., & Yanju, Z. (2018). The relationship between insulin resistance, adiponectin and C-reactive protein and vascular endothelial injury in diabetic patients with coronary heart disease. Exp Ther Med, 16(3), 2022-2026.
Wagner, E.H., Austin, B.T., Davis, C., Hindmarsh, M., Schaefer, J. & Bonomi, A. (2001). Improving chronic illness care: Translating evidence into action. Health Aff (Millwood), 20(6), 64-78.
World Health Organization. (2018). Noncommunicable diseases country profiles 2018.Geneva: World Health Organization.Retrieved from
https://www.who.int/nmh/publications/ncd-profiles-2018/en/
