ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์และร่วมทำนายพฤติกรรมการป้องกันอุบัติเหตุของผู้สูงอายุในจังหวัดอุบลราชธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นเชิงพรรณนา (Descriptive Research) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์และความสามารถในการร่วมกันทำนายของ ความรู้เกี่ยวกับอุบัติเหตุและการป้องกัน การรับรู้ภาวะสุขภาพและการยอมรับการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย การสนับสนุนของครอบครัว การได้รับบริการทางการแพทย์และสาธารณสุขต่อพฤติกรรมการป้องกันอุบัติเหตุของผู้สูงอายุในจังหวัดอุบลราชธานี กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้สูงอายุจำนวน 290 คน โดยใช้สูตรของ Lemeshow et al. (2006.) ใช้วิธีการสุ่มแบบหลายขั้นตอน (Multi-Stage Random Sampling) เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสัมภาษณ์และทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา เปรียบเทียบความแตกต่างและหาความสัมพันธ์ด้วยสถิติเชิงวิเคราะห์ คือ T-test One way ANOVA Pearson’s correlation และ Stepwise Multiple Regression Analysis ผลการวิจัยพบว่า 1. ผู้สูงอายุมีความรู้เกี่ยวกับอุบัติเหตุและการป้องกันอยู่ในระดับสูง คิดเป็นร้อยละ 85.2 พฤติกรรมการป้องกันอุบัติเหตุ การสนับสนุนของครอบครัว และการได้รับบริการทางการแพทย์และสาธารณสุข อยู่ในระดับมาก (= 2.596, S.D. = 0.651) ( = 2.833, S.D.=0.461) และ( = 2.731, S.D.=0.607) ตามลำดับ ส่วนการรับรู้ภาวะสุขภาพและการยอมรับการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย อยู่ในระดับปานกลาง (= 1.998, S.D. = 0.478) 2. ผู้สูงอายุที่มีเพศ อายุ โรคประจำตัว และประสบการณ์การเกิดอุบัติเหตุที่ต่างกัน มีพฤติกรรมการป้องกันอุบัติเหตุไม่แตกต่างกัน (p>0.05) ส่วนผู้สูงอายุที่มีกิจกรรมประจําวันต่างกัน มีพฤติกรรมการป้องกันอุบัติเหตุแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 โดยผู้สูงอายุที่มีกิจกรรมประจำวันทำงานบ้านมีระดับพฤติกรรมการป้องกันอุบัติเหตุที่ดีที่สุด ( = 2.899, S.D. =0.165) 3. ความรู้เกี่ยวกับอุบัติเหตุและการป้องกัน การรับรู้ภาวะสุขภาพและการยอมรับการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย การสนับสนุนของครอบครัว การได้รับบริการทางการแพทย์และสาธารณสุข มีความสัมพันธ์ทางบวกกับพฤติกรรมการป้องกันอุบัติเหตุ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 (r = .411, .204, .387และ .291ตามลำดับ) 4. ความรู้เกี่ยวกับอุบัติเหตุและการป้องกัน การรับรู้ภาวะสุขภาพและการยอมรับการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย การสนับสนุนของครอบครัว การได้รับบริการทางการแพทย์และสาธารณสุข เป็นตัวแปรที่มีความสัมพันธ์ในรูปเชิงเส้นและสามารถร่วมกันทำนายพฤติกรรมการป้องกันอุบัติเหตุของผู้สูงอายุ ได้ร้อยละ 40.2 (R2 = .402) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ 0.05
Article Details
ความคิดเห็นและข้อเสนอแนะใดๆ ที่นำเสนอในบทความเป็นของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว โดยบรรณาธิการ กองบรรณาธิการ และคณะกรรมการวารสารราชธานีนวัตกรรมทางวิทยาศาสตร์สุขภาพไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องแต่อย่างใด มหาวิทยาลัยราชธานี บรรณาธิการ และกองบรรณาธิการจะไม่รับผิดชอบต่อข้อผิดพลาดหรือผลที่เกิดขึ้น จากการใช้ข้อมูลที่ปรากฏในวารสารฉบับนี้
เอกสารอ้างอิง
กรมสุขภาพจิต. (2560). “วัยชรา” เสี่ยงหกล้มสูง BDMS จัดระบบดูแลลดภาวะวิกฤต. สืบค้นจาก https://www.dmh.go.th.
กระทรวงสาธารณสุขไทย. (2560). ผู้สูงอายุไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานสาธารณสุข.
ฐิติมา คุ้มสืบสาย. (2550). พฤติกรรมการป้องกันอุบัติเหตุในผู้สูงอายุในตำบลห้วยพูลอําเภอ นครชัยศรี จังหวัดนครปฐม. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาจิตวิทยา ชุมชน,มหาวิทยาลัยศิลปากร).
ณภาภัช พุทธรักษา. (2560). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการป้องกันอุบัติเหตุของคนพิการทางการเคลื่อนไหวในอำเภอบ้านค่าย จังหวัดระยอง. วารสารคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 25(1), 61-73.
ธนวรรษน์ สำกำปัง. (2557). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการเกิดอุบัติเหตุในผู้สูงอายุ จังหวัดขอนแก่น. สำนักงานป้องกันควบคุมโรค, 18(1), 61-69.
นิทรา กิจธีระวุฒิวงษ์. (2559). ปัจจัยที่มีอิทธิผลต่อพฤติกรรมสุขภาพของผู้สูงอายุที่อาศัยในชุมชน. 11(1), 71. สืบค้นจาก www.tci-thaijo.orgtci-thaijo.org
พรทิพย์ มาลาธรรม. (2552). ความสัมพันธ์ระหว่างแรงสนับสนุนจากครอบครัวและแรงสนับสนุนจากเพื่อนกับความพึงพอใจในชีวิตของผู้สูงอายุในชนบท จังหวัดฉะเชิงเทรา. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาพยาบาลศาสตร์,มหาวิทยาลัยมหิดล).
มนพัทธ์ อารัมภ์วิโรจน์. (2557). ความสัมพันธ์ระหว่างระดับความรู้ของผู้ป่วยเกี่ยวกับภาวะเสี่ยง และความรุนแรงของโรคกระดูกพรุน กับพฤติกรรมป้องกันภาวะกระดูกพรุนในกลุ่มเสี่ยงพื้นที่ 5 จังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. จุฬาลงกรณ์เวชสาร, 58(5), 497-510.
วีรศักดิ์ เมืองไพศาล. (2557). การจัดการภาวะฉุกเฉินสำหรับผู้สูงอายุ. กรุงเทพฯ: สมาคมพฤฒาวิทยาและเวชศาสตร์ผู้สูงอายุไทย.
สมจิตร หนุเจริญกุล. (2552). การพยาบาลทางอายุรศาสตร์ เล่ม 3 (ฉบับปรับปรุงแก้ไข ครั้งที่ 4) (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพฯ: ภาควิชาพยาบาลศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาล รามาธิบดี มหาวิทยาลัย มหิดล.
สุเทพ ธรรมะตระกูล. (2552). การวิจัยและพัฒนาการส่งเสริมสุขภาพผู้สูงอายุ ในจังหวัดเพชรบูรณ์. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาชุมชน, มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์).
Hosmer, Davidw; Stanley Lemeshow. (2006). Applied Logistic Regression (2 nd ed). New York: Chichester,Wiley.
