การพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์ในนักศึกษาพยาบาล
คำสำคัญ:
ความฉลาดทางอารมณ์, นักศึกษาพยาบาลบทคัดย่อ
ความฉลาดทางอารมณ์เป็นความสามารถในการดำรงชีวิตร่วมกับผู้อื่นได้อย่างสร้างสรรค์และมีความสุข บุคคลที่มีความฉลาดทางอารมณ์จะมีความสามารถในการรับรู้อารมณ์และความต้องการของตนเอง รู้จักเห็นใจผู้อื่น มีความรับผิดชอบ มีแรงจูงใจ สามารถตัดสินใจแก้ปัญหา มีสัมพันธภาพที่ดีกับบุคคลอื่น รวมถึงการเป็นคนดี มีคุณค่า มีความพึงพอใจในชีวิต มีความสุขสงบทางใจ และดำเนินชีวิตได้อย่างมีความสุข ผู้ที่มีความฉลาดทางอารมณ์จะมีแรงจูงใจ มีเป้าหมายในชีวิต มีความมุ่งมั่น กล้าคิด และกล้าตัดสินใจแก้ไขปัญหา สามารถใช้ศักยภาพทางเชาว์ปัญญาได้อย่างเต็มศักยภาพ นักศึกษาพยาบาลเป็นผู้ที่ต้องมีความฉลาดทางอารมณ์ เพื่อให้มีคุณลักษณะประจำตัวที่สำคัญต่อการดำเนินชีวิต การพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์ในนักศึกษาพยาบาล มี 3 ด้านคือ 1) การพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์ด้านดี จะช่วยส่งเสริมให้นักศึกษาพยาบาลเป็นผู้ที่มีความสามารถในการควบคุมอารมณ์ และความต้องการของตนเอง รู้จักเห็นใจผู้อื่น และมีความรับผิดชอบต่อส่วนรวม 2) การพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์ด้านเก่ง ช่วยส่งเสริมให้นักศึกษาพยาบาลเป็นผู้ที่รู้จักตนเอง มีแรงจูงใจ สามารถตัดสินใจแก้ไขปัญหาได้อย่างเหมาะสม มีการแสดงออกได้อย่างมีประสิทธิภาพ อีกทั้งมีสัมพันธภาพที่ดีกับบุคคลอื่น และ 3) การพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์ด้านสุข เป็นการส่งเสริมให้นักศึกษามีความสามารถในการดำเนินชีวิตอย่างเป็นสุข มีความภูมิใจในตนเอง พึงพอใจในชีวิต และมีความสุขสงบทางใจ ความฉลาดทางอารมณ์เป็นคุณลักษณะประจำตัวที่จำเป็นอย่างยิ่งสำหรับนักศึกษาพยาบาล ดังนั้นผู้บริหารสถาบันการศึกษา และอาจารย์ผู้สอน ควรตระหนักถึงความสำคัญของความฉลาดทางอารมณ์ และพัฒนาให้เกิดขึ้นในนักศึกษาพยาบาล เพื่อให้มีความพร้อมที่จะออกไปดำเนินชีวิตในสังคมและประกอบวิชาชีพการพยาบาลได้อย่างมีความสุขและประสบความสำเร็จ
เอกสารอ้างอิง
เทอดศักดิ์ เดชคง. (2546). ความฉลาดทางอารมณ์จากทฤษฎีสู่การปฏิบัติ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มติชน.
นะฤเนตร จุฬากาญจน์, จารุวรรณ ไผ่ตระกูล, และ สุนีย์ ละกำปั่น. (2558). การพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์ในวัยรุ่นโดยประยุกต์หลักการคิดแบบพุทธธรรม. วารสารพยาบาลสาธารณสุข. 29(1), 132-143.
ประภาศ ปานเจี้ยง. (2558). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความฉลาดทางอารมณ์และรูปแบบการพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์ของนักศึกษาสถาบันอุดมศึกษาในจังหวัดสงขลา. มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
ปิยธิดา เลื่อนพลับ, และ ฉันทนา กล่อมจิต. (2550). การพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์โดยใช้โปรแกรมฝึกการคิดแบบโยนิโสมนสิการของเยาวชนในศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชนเขต 4 จังหวัดขอนแก่น (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการแนะแนวและให้คำปรึกษา). บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
พรจันทร์ โพธินาค. (2554). ปัจจัยที่ส่งอิทธิพลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนิสิตที่มีผลการเรียนต่ำกว่าเกณฑ์ (วิทยานิพนธ์ สาขาวิชาบริหารการศึกษา). คณะศึกษาศาสตร์, มหาวิทยาลัยบูรพา.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตโต). (2542). พุทธศาสนากับการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระมหาสำนิ วีระศร. (2548). ผลของการใช้เทคนิคการฝึกขันติ วิธีการแผ่เมตตาและวิธีการทำสมาธิที่มีต่อความฉลาดทางอารมณ์ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษามหาบัณฑิต สาขาจิตวิทยาการศึกษา). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
วลัยนารี พรมลา. (2557). ความฉลาดทางอารมณ์ ของนักศึกษาพยาบาลศาสตร์มหาวิทยาลัยเอกชน ในจังหวัดปทุมธานี. วารสารบัณฑิตศึกษา: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา. 2(2), 432-438.
วิมล เอมโอช, บุญเรือน พฤกษ์ศศิธร, และ เยาวเรศ ใจเย็น. (2556). ความฉลาดทางอารมณ์ของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ,16,185-199.
สภาการพยาบาล. (2552). สมรรถนะของพยาบาลวิชาชีพ. สืบค้นจาก www.tnmc.or.th/news/91.
สุกัญญา มีมุ่งกิจ. (2547). ผลการใช้กิจกรรมของโจฮารีวินโดว์ต่อการพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนดาราสมุทร (ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยบูรพา.
สุทัศน์ สุรสหัสสานนท์. (2549). ผลของการพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์โดยประยุกต์ใช้ทักษะชีวิตของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา อำเภอหนองม่วง จังหวัดลพบุรี (ปริญญาสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสุขศึกษาและการส่งเสริมสุขภาพ). บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สุปราณี การพึ่งตน และ วัฒนา บรรเทิงสุข. (2547). ผลการปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานตามแนวสติปัฏฐานสี่ ต่อเชาว์อารมณ์ของนักศึกษาพยาบาล. วิทยาลัยพยาบาลพระปกเกล้า จันทบุรี.
สุรีรัตน์ เตี๋ยอนุกูล. (2553). การศึกษาความฉลาดทางอารมณ์ของนักศึกษาพยาบาล วิทยาลัยเครือข่ายภาคกลาง 2 (วิทยานิพนธ์, สาขาวิชาการพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช). มหาวิทยาลัยบูรพา.
อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา. (2546). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนแบบบูรณาการคุณค่าของความเป็นมนุษย์โดยอิงแนวคิดการเรียนรู้จากการหยั่งรู้ด้วยตนเอง (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน). บัณฑิตวิทยาลัย, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Goleman, D. (1998). Working with Emotional intelligence. New York: Bantam Book.
Markham, T. (2004). Effects of positive emotional refocusing on emotional intelligence and autonomic recovery from stress in high school students. Retrieved from http://proquest.umi.com/pqdweb.
Salovey, P., & Mayers, J. D. (1997). What is emotional intelligence? In emotional development and emotional intelligence: Implications for educators. New York: Basic Book.
Thongsom. P. (2014). The development of indicators of happiness in learning of students in Nursing Science Undergraduate Program under The Ministry of Public Health. Journal of Nursing and Education. 4(1),88-110.
Yimkhlib, S., (2006). Effect of promoting self- esteem by participatory learning process on emotional intelligence among early adolescents in Nonthaburi Province (Unpublished master’s thesis, Master of Science in Public Health). Faculty of Graduate Studies, Mahidol University, Bangkok, Thailand.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารพยาบาลสาร
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใด ๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
