ผลของการส่งเสริมการจัดการตนเองต่อคุณภาพชีวิตและอัตราการ กลับมารักษาซ้ำของผู้สูงอายุที่มีภาวะหัวใจล้มเหลว
คำสำคัญ:
การส่งเสริมการจัดการตนเอง, การจัดการตนเอง, คุณภาพชีวิต, อัตราการกลับมารักษาซ้ำ, ผู้สูงอายุที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวบทคัดย่อ
ภาวะหัวใจล้มเหลวเป็นความเจ็บป่วยเรื้อรังที่สำคัญและพบบ่อยในผู้สูงอายุ การจัดการตนเองได้อย่างมีประสิทธิภาพเป็นสิ่งจำเป็นที่ช่วยให้ผู้ป่วยดำเนินชีวิตได้อย่างมีคุณภาพ การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลองแบบสองกลุ่มวัดก่อนและหลัง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการส่งเสริมการจัดการตนเองต่อคุณภาพชีวิตและอัตราการกลับมารักษาซ้ำของผู้สูงอายุที่มีภาวะหัวใจล้มเหลว ที่มารับการรักษาที่ แผนกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลมหาราชนครเชียงใหม่ ระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงสิงหาคม พ.ศ. 255 กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้สูงอายุที่มีภาวะหัวใจล้มเหลว ที่คัดเลือกโดยการสุ่มจากผู้สูงอายุที่มีคุณสมบัติตามที่กำหนดจำนวน 44 ราย สุ่มเข้ากลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง 22 ราย กลุ่มทดลองได้รับการส่งเสริมการจัดการตนเองระยะเวลา 6 สัปดาห์ ๆ ละ 1 ครั้ง ๆ ละ 2 ชั่วโมง 30 นาที ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ การรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามที่ประกอบด้วย แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล แบบสอบถามคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวของมินนิโซต้า และแบบบันทึกการกลับมารักษาซ้ำ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพรรณนา สถิติทดสอบค่าที และสถิติทดสอบค่าซี
ผลการวิจัยพบว่า หลังได้รับการส่งเสริมการจัดการตนเองผู้สูงอายุที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวมีคุณภาพชีวิตดีกว่าก่อนได้รับการส่งเสริมการจัดการตนเองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .001) ผู้สูงอายุที่ได้รับการส่งเสริมการจัดการตนเองมีคุณภาพชีวิตดีกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .001) ส่วนอัตราการกลับมารักษาซ้ำต่ำกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติแต่ไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ (p > .001)
ผลการศึกษาครั้งนี้แสดงให้เห็นว่า การส่งเสริมการจัดการตนเองทำให้คุณภาพชีวิตดีขึ้น และมีแนวโน้มที่จะลดการกลับมารักษาซ้ำ ดังนั้นพยาบาลสามารถนำวิธีการส่งเสริมการจัดการตนเองของการศึกษานี้มาใช้ในการปฏิบัติการพยาบาล เพื่อให้ผู้สูงอายุที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวสามารถดูแลตนเองได้อย่างมีประสิทธิภาพเพื่อป้องกันภาวะแทรกซ้อนที่อาจเกิดขึ้น และมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น
เอกสารอ้างอิง
Barlow, J. H., Wright C. C., Turner A. P., & Bancroft, G. V. (2005). 12-month follow-up study of self-management training for people with chronic disease:Are changes maintained over time?. British Journal of Health Psychology, 10, 589–599.
Chunnawong, K.(2004).Effects of Exercise Self Efficacy on Functional Capacity and Quality of Life in Patients with Heart Failure. Facualty of Nursing. Chiang Mai University. (In Thai)
Ditewing, J. B., Blok, H., Havers, J., & Veenendaal, H. V. (2010). Effectiveness of self-management interventions on mortality, hospital readmissions, chronic heart failure hospitalization rate and quality of life in patients with chronic heart failure: A systematic review. The European Journal of Heart Failure, 6, 643– 652.
Dongbo, F., Hua, F., McGowan, P., Yi-e, S., Lizhen , Z., Huiqin, Y., et al. (2003). Implementation and quantitative evaluation of chronic disease self-management programme in Shanghai, China: randomized controlled trial. Bulletin of the World Health Organization, 81(3), 174-182.
Gardetto, N.J. (2011). Self-management in heart failure: where have we been and where should we go?. Journal of Multidisciplinary Healthcare ,4,39–51.
Institute for Healthcare Improvement. (2009). Effective Interventions to Reduce Hospitalizations :A Survey of the Published Evidence. Fromhttp://www.ihi.org/offerings/Initiatives/STAAR/Documents/STAAR A Survey of the Published Evidence.pdf
Jovicic, A., Holroyd-Leduc, J. M., & Straus, S. E. (2006). Effects of self-management intervention on health outcomes of patients with heart failure: a systematic review of randomized controlled trials. BMC Cardiovascular Disorders, 6(43), 1-8.
Lorig, K. R., Stewart, A., Ritter, P., Gonzalez, V. M., Laurent, D., & Lynch, J. (1996). Outcome Measures for Health Education and Other Health Care Interventions. San Francisco. CA:Sage publication.
Lorig, K. R., Ritter, P., Stewart, A. L., Sobel, D. S., Browm, B. J., Bandura., et al. (2001). Chronic disease self-management program: 2-year health status and health care utilization outcomes. Effective Clinical Practice, 4(6), 256-262.
Lorig, K.R., & Holman, H.R. (2003). Self-management education: History, Definition, Outcomes, And Mechanisms. Annals of Behavioral Medicine, 26(1), 1-7.
McAllister, M., Dunn, G., Payne, K., Davies, L., & Todd, C. (2012). Patient empowerment: The need to consider it as a measurable patient-reported outcome for chronic conditions. Health Services Research,12(157),1-8.
Michie, S., Stralen, M. V., West, R. (2011). The behavior change wheel: A new method for
characterizing and designing behavior change interventions. Implementation Science, 6(42).
Oxenham, H., Sharpe, N. (2002). Cardiovascular aging and heart failure. The European Journal of Heart Failure.5,427–434.
Policy and Strategy Office of the Permanent Secretary for Public Health.(2012). Number and rate of illness per 100,000 populations Classified by illness . Health Policy and Planning Office of the Permanent Secretary for Public Health. (In Thai)
Ritklar, L.(2009).Effectiveness of a self - management program on dyspnea, re-admission, and quality of life in congestive heart failure patients. Master of Nursing (Adult). Thammasat University. (In Thai)
Soomhirun, R.(2009).A Literature Review Related to the Management for Reducing Readmission in Patients with Heart Failure.Taksin Hospital .Bangkok. (In Thai)
Tangwochitsakun, S.(2007).Effect of Self-management Program Quality of Life Among Heart Failure Patient. Master of Nursing (Adult). Chiang Mai University. (In Thai)
World Health Organization. (1998). Development of the World Health Oranization .WHO QOL-BREF Quality of life assessment.Psychological Medicine, 28, 551-558.
World Health Organization. (2011). Global status report on no communicable diseases 2010. Retrieved. Geneva from http://www.who.int/mediacentre/factsheets/fs317/en/.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารพยาบาลสาร
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใด ๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
