ความสามารถในการดูแล มุมมองด้านบวกในการดูแล และคุณภาพการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง

บทคัดย่อ

ผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงเป็นผู้ที่สูญเสียความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวัน เนื่องจากความบกพร่องด้านร่างกาย จิตใจ อารมณ์ สังคม และเศรษฐกิจ ซึ่งต้องการการดูแลอย่างมีคุณภาพจากบุคคลอื่น การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา เพื่อหาความสัมพันธ์ระหว่างความสามารถในการดูแล มุมมองด้านบวกในการดูแล และคุณภาพการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ดูแลหลักที่รับผิดชอบดูแลผู้ที่มีอายุ 60 ปีขึ้นไป และมีการพึ่งพิงระดับมากถึงพึ่งพิงทั้งหมด จำนวน 88 ราย โดยการคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามข้อมูล  ส่วนบุคคล แบบสังเกตคุณภาพการดูแล แบบประเมินความสามารถในการดูแล และแบบประเมินมุมมองด้านบวกในการดูแล วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และการวิเคราะห์ความสัมพันธ์โดยใช้สถิติสหสัมพันธ์เพียร์สัน (Pearson product moment correlation) และสถิติสหสัมพันธ์สเปียร์แมน (Spearman rank correlation)

          ผลการวิจัย พบว่า 1) คะแนนความสามารถในการดูแล และคะแนนมุมมองด้านบวกในการดูแลของกลุ่มตัวอย่างอยู่ในระดับดี 2) คะแนนคุณภาพการดูแลของกลุ่มตัวอย่างโดยรวมและรายด้านอยู่ในระดับดีที่สุด  3) ความสามารถในการดูแลของกลุ่มตัวอย่างมีความสัมพันธ์ทางลบ กับคุณภาพการดูแลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r = -0.443 และ p-value < 0.001) และ 4) มุมมองด้านบวกในการดูแลของกลุ่มตัวอย่างมีความสัมพันธ์ทางลบกับคุณภาพการดูแลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r = -0.345 และ p-value < 0.01)

        ผลการศึกษาในครั้งนี้สามารถนำไปใช้เป็นข้อมูลพื้นฐานสำหรับบุคลากรทางด้านสุขภาพเพื่อวางแผนปรับปรุงคุณภาพการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง โดยการส่งเสริมความสามารถในการดูแล และมุมมองด้านบวกในการดูแลของผู้ดูแล