ภาวะผู้นำด้านความปลอดภัยของหัวหน้าหอผู้ป่วย และวัฒนธรรมความปลอดภัย ตามการรับรู้ของพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลทั่วไป ภาคใต้
คำสำคัญ:
หัวหน้าหอผู้ป่วย, วัฒนธรรมความปลอดภัย, ภาวะผู้นำด้านความปลอดภัยบทคัดย่อ
หัวหน้าหอผู้ป่วยเป็นผู้บริหารทางการพยาบาลระดับต้น ที่มีบทบาทสำคัญในการดำเนินนโยบายการจัดการด้านความปลอดภัยอย่างเป็นระบบ การวิจัยเชิงพรรณนาหาความสัมพันธ์นี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับภาวะผู้นำด้านความปลอดภัยของหัวหน้าหอผู้ป่วย วัฒนธรรมความปลอดภัยตามการรับรู้ของพยาบาลวิชาชีพ และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำด้านความปลอดภัยของหัวหน้าหอผู้ป่วย และวัฒนธรรมความปลอดภัยตามการรับรู้ของพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลทั่วไป ในภาคใต้ กลุ่มตัวอย่าง 132 คน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม QR code ประกอบด้วย 3 ส่วน ดังนี้ (1) แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป (2) แบบสอบถามเกี่ยวกับวัฒนธรรมความปลอดภัยผู้ป่วย (3) แบบสอบถามเกี่ยวกับภาวะผู้นำความปลอดภัยของหัวหน้าหอผู้ป่วย วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และสถิติ Spearman’s rank correlation coefficient
ผลการวิจัยพบว่า ระดับภาวะผู้นำด้านความปลอดภัยของหัวหน้าหอผู้ป่วย โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (M = 4.31, SD = 0.51) ด้านที่มีคะแนนเฉลี่ยสูงสุด คือ การเป็นผู้สอนงานด้านความปลอดภัย (M = 4.34, SD = 0.61) วัฒนธรรมความปลอดภัยโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (M = 4.31, SD = 0.51) ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด คือ วัฒนธรรมการสื่อสาร (M = 4.36, SD = 0.60) สำหรับความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำความปลอดภัยของหัวหน้าหอผู้ป่วย และวัฒนธรรมความปลอดภัยตามการรับรู้ของพยาบาลวิชาชีพโรงพยาบาลทั่วไป ในภาคใต้ พบว่า มีความสัมพันธ์เชิงบวกในระดับสูงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (rs = .778, p < .01)
ผู้บริหารทางการพยาบาล สามารถนำผลการวิจัยไปใช้ในการส่งเสริมให้เกิดวัฒนธรรมความปลอดภัย โดยมุ่งพัฒนาภาวะผู้นำด้านความปลอดภัยของหัวหน้าหอผู้ป่วย
เอกสารอ้างอิง
Burns, N., & Grove, S. K. (2005). The practice of nursing research: Conduct, critique, and utilization (5th ed.). Elsevier Saunders.
Carolynn, B. (2025). What is safety leadership? (And 8 ways to promote it). Indeed Career Development. https://www.indeed.com/career-advice/career-development/safety-leadership
Congchinsatthiti, P. (2019). Characteristics of head nurse as perceived by health care team at police general hospital. Journal of The Royal Thai Army Nurses, 20(2), 225-232. (in Thai)
Cooper, M. D. (2000). Towards a model of safety culture. Safety Science, 36(2), 111–136. https://doi.org/10.1016/S0925-7535(00)00035-7
Cooper, M. D. (2010). Safety leadership. https://www.behavioral-safety.com/behavior-based-safety-solution-center/safety-coaching-and-training/safety-leadership
Healthcare Accreditation Institute (Public Organisation). (2022). Annual report 2022. Decembery. Healthcare Accreditation Institute.
Healthcare Accreditation Institute (Public Organisation), (2023). Strategy for driving policy implementation on patient, public health personnel and people Phase 2 (2024-2027) (Patient, Personnel and People Safety (3P Safety)). Ministry of Public Health. https://backend.ha.or.th/fileupload/DOCUMENT/00201/15afd03d-b50e-44a6-98ba-5ee82c5e445e.pdf (in Thai)
Jantiya, S. (2020). A structural equation model of the relationship among safety leadership, safety management, safety culture on safety performance of head nurses at regional hospitals under Ministry of Public Health [Doctor dissertation, Christian University of Thailand]. http://library.christian.ac.th/thesis/document/T043876.pdf
Muwannasin, H., Putkheaw, S., Sahmaae, N., Jehheng, F., Nawsuwan, K., & Singweratham, N. (2023). Development of incidence and adverse event management model under 9 standards for the safety of patients and public health personnel. Journal of Council of Community Public Health, 5(2), 12–24. (in Thai)
National Reporting and learning System. (2024). Incident reports. National Reporting and learning System.
Nuchanart, C., & Boriraj, J. (2020). Factors affecting safety culture of steel industry operators in Wha Eastern industrial estate (Map Ta Phut) Rayong Province. Journal of Graduate School of Commerce-Burapha Review, 15(2), 106-120. (in Thai)
Nursing Division, Ministry of Public Health, (2017). Guidelines for succession planning for the nursing profession based on good governance principles. Suetawan Publishing.
Reason, J. (1997). Managing the risks of organizational accidents. Ashgate.
Reason, J. (1998). Achieving a safe culture: Theory and practice. Work & Stress, 12(3), 293–306. https://doi.org/10.1080/02678379808256868
Reason, J. (2000). Human error: Models and management. BMJ, 320, 768. https://doi.org/10.1136/bmj.320.7237.768
Silanoi, L., & Chindaprasert, K. (2019). The Use of Rating Scale in quantitative research on social sciences, humanities, hotel and tourism study. Journal of Management Science, Ubon Ratchathani University, 8(15), 112-126. (in Thai)
Srisatidnarakul, B. (2020). Effect size, power analysis, optimal sample size calculations using G*Power software. Chulalongkorn University Press. (in Thai)
Tharaphiromrak, S. (2021). Guideline on safety management of emergence ward nursing personnel of a Government Hospital in Bangkok. The Journal of Research and Academics, 4(3), 137-146. (in Thai)
Wei, S. Y., & Kuo, Y. K. (2023). The relationship among safety leadership, risk perception, safety culture, and safety performance: Military volunteer soldiers as a case study. Frontiers in Psychology, 14(1), 1000331. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2023.1000331
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 พยาบาลสาร มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารพยาบาลสาร
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใด ๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
