การพัฒนารูปแบบการพยาบาลเจ้าของไข้อย่างเอื้ออาทรตามทฤษฎีสแวนสัน แผนกฉุกเฉิน โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง

บทคัดย่อ

          การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัญหาของรูปแบบการพยาบาลในแผนกฉุกเฉิน 2) สร้างรูปแบบการพยาบาลเจ้าของไข้อย่างเอื้ออาทรตามทฤษฎีสแวนสัน และ 3) ประเมินความเหมาะสมของรูปแบบการพยาบาลเจ้าของไข้ที่พัฒนาขึ้น ผู้ให้ข้อมูลหลักเป็นพยาบาลวิชาชีพปฏิบัติงานในแผนกฉุกเฉินโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง จำนวน 16 คน ประกอบด้วย พยาบาลระดับปฏิบัติการ จำนวน 8 คน พยาบาลระดับผู้จัดการแผนก จำนวน 1 คน พยาบาลระดับหัวหน้าหน่วย จำนวน 1 คน และพยาบาลระดับหัวหน้าเวร จำนวน 6 คน เก็บข้อมูลโดยการสนทนากลุ่มโดยใช้แนวคำถามปลายเปิดและแบบประเมินความเหมาะสมของรูปแบบฯ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหาและคำนวณค่าความเหมาะสมของรูปแบบ

          ผลการวิจัยพบว่า 1) ปัญหาของรูปแบบการพยาบาลในแผนกฉุกเฉิน มี 3 ด้าน ดังนี้ (1) ด้านโครงสร้าง อัตราส่วนของพยาบาลต่อผู้ป่วยไม่เหมาะสม การมอบหมายงานไม่เป็นระบบ บทบาทหน้าที่พยาบาลไม่เอื้อต่อการดูแลอย่างต่อเนื่องตามกระบวนการพยาบาล และระบบการสื่อสารและการจัดตำแหน่งเตียงผู้ป่วยไม่เป็นระบบและไม่เหมาะสม (2) ด้านกระบวนการ การดูแลผู้ป่วยขาดความต่อเนื่องไม่ครบตามกระบวนการพยาบาลและไม่เป็นแบบองค์รวม และ (3) ด้านผลลัพธ์ ความไม่พึงพอใจทั้งของผู้ป่วยและพยาบาล และอุบัติการณ์การเกิดข้อผิดพลาดของระบบการให้บริการ   2) รูปแบบการพยาบาลเจ้าของไข้ที่พัฒนาขึ้นจากการแก้ไขปัญหาที่พบดังกล่าวและบูรณาการแนวคิด 3 ประการ ได้แก่ ระบบการพยาบาลเจ้าของไข้ การดูแลอย่างเอื้ออาทรตามทฤษฎีสแวนสัน และการประเมินคุณภาพการดูแลของโดนาบีเดียน ทั้งด้านโครงสร้างและกระบวนการเน้นการดูแลผู้ป่วยอย่างต่อเนื่องแบบองค์รวมตั้งแต่แรกรับจนกระทั่งจำหน่าย การสื่อสารและการจัดสถานที่อย่างเป็นระบบ ส่วนด้านผลลัพธ์ ประเมินความพึงพอใจของทั้งผู้ป่วยและพยาบาล และรายงานอุบัติการณ์ และ 3) รูปแบบการพยาบาลเจ้าของไข้ที่พัฒนาขึ้น มีความเหมาะสมร้อยละ 92.84

          การศึกษานี้เสนอแนะให้นำรูปแบบที่พัฒนาไปใช้ในแผนกฉุกเฉินเพื่อพัฒนาระบบการบริการพยาบาลให้มีความต่อเนื่อง และมีการติดตามประเมินคุณภาพและประสิทธิผลของโปรแกรมต่อไป