ความสามารถของพยาบาลในการประเมินและจัดการอาการหายใจลำบากในผู้ป่วยมะเร็งระยะลุกลาม

บทคัดย่อ

            การวิจัยเชิงพรรณนานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสามารถตามการรับรู้ของพยาบาลในการประเมินและจัดการอาการหายใจลำบากในผู้ป่วยมะเร็งระยะลุกลาม และเปรียบเทียบความสามารถในการประเมินและจัดการอาการหายใจลำบากในผู้ป่วยมะเร็งระยะลุกลาม ตามปัจจัยพื้นฐานของพยาบาล กลุ่มตัวอย่างเป็นพยาบาลวิชาชีพที่ปฏิบัติหน้าที่ดูแลผู้ป่วยมะเร็งที่พักรักษาในโรงพยาบาลจุฬาภรณ์ 85 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลประกอบด้วยแบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล และแบบสอบถามการรับรู้ความสามารถในการประเมินและจัดการอาการในผู้ป่วยมะเร็งระยะลุกลาม เก็บข้อมูลระหว่างเดือนสิงหาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2562 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงบรรยาย Independent t-test / Mann-Whiney U test และOne way ANOVA / Kruskal Wallis

            ผลการศึกษา พบว่า พยาบาลรับรู้ความสามารถในการประเมินและจัดการอาการหายใจลำบากในผู้ป่วยมะเร็งระยะลุกลามทั้งด้านความรู้ ด้านการปฏิบัติ และโดยรวม อยู่ในระดับปานกลาง พยาบาลที่สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทรับรู้ความสามารถด้านความรู้และโดยรวมสูงกว่าพยาบาลที่สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ส่วนการได้รับการอบรม ประสบการณ์การดูแลผู้ป่วยมะเร็ง ประสบการณ์การประเมินและจัดการอาการหายใจลำบาก การมีเครื่องมือในการประเมินอาการและการมีแนวปฏิบัติทางคลินิกในการประเมินและจัดการอาการหายใจลำบาก ไม่มีผลต่อความสามารถในการประเมินและจัดการอาการหายใจลำบากในผู้ป่วยมะเร็งระยะลุกลาม

             การศึกษานี้เสนอแนะให้มีการอบรมเพื่อพัฒนาความสามารถของพยาบาลในการประเมินและจัดการอาการหายใจลำบากในผู้ป่วยมะเร็งระยะลุกลาม ตลอดจนพัฒนาแนวปฏิบัติทางคลินิกในการประเมินและจัดการอาการหายใจลำบากในผู้ป่วยมะเร็งระยะลุกลาม