การพัฒนารูปแบบการพยาบาลในการตอบสนองต่อภาวะฉุกเฉินสำหรับผู้ป่วยเด็กของสถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินี

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้ใช้กรอบแนวคิดวิจัยและพัฒนา มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบและศึกษาประสิทธิผลของรูปแบบการพยาบาลในการตอบสนองต่อภาวะฉุกเฉินของผู้ป่วยเด็กสถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินี กลุ่มตัวอย่างเลือกแบบเฉพาะเจาะจง ประกอบด้วย 1) ผู้ป่วยกลุ่มควบคุม 625 คน กลุ่มทดลอง 628 คน 2) พยาบาลวิชาชีพ 46 คน การพัฒนารูปแบบ แบ่งเป็น 4 ระยะร่วมกับประยุกต์ใช้ 3P-PDSA ได้แก่ ระยะที่ 1 วิเคราะห์สถานการณ์และปัจจัยที่ส่งผลต่อการตอบสนองต่อภาวะฉุกเฉินของผู้ป่วยเด็กที่ไม่เหมาะสม โดยการเก็บข้อมูลกลุ่มควบคุม จากเวชระเบียนผู้ป่วยทุกรายที่เข้ารับการรักษาในหอผู้ป่วย 3 แห่ง ระยะที่ 2 ออกแบบพัฒนาเครื่องมือประเมินผู้ป่วยเด็กโดยใช้สัญญาณเตือนภาวะวิกฤต (PEWS) และจัดอบรมการใช้เครื่องมือกับพยาบาลก่อนทดลองกับผู้ป่วยจริงเป็นเวลา 6 เดือน เพื่อให้เกิดความชำนาญ ระยะที่ 3 เปรียบเทียบประสิทธิผลการใช้รูปแบบการตอบสนองต่อภาวะฉุกเฉินของผู้ป่วยเด็ก ระหว่างกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง ระยะที่ 4 ประเมินผลและปรับปรุงให้เหมาะสมกับสถานการณ์และบริบทของหน่วยงาน

ผลการศึกษาพบว่า ได้รูปแบบการพยาบาลในการตอบสนองต่อภาวะฉุกเฉินของผู้ป่วยเด็ก สถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินี ประกอบด้วย การใช้เครื่องมือประเมิน แนวทางการจัดการร่วมกับทีมแพทย์และมีแนวทางการสื่อสารกับทีมสหวิชาชีพได้ถูกต้องชัดเจน  เปรียบเทียบประสิทธิผลของการพยาบาลรูปแบบเดิมกับรูปแบบการพยาบาลในการตอบสนองต่อภาวะฉุกเฉินของผู้ป่วยเด็ก พบว่า 1) การย้ายเข้าหอผู้ป่วยวิกฤตกุมารเวชกรรม (PICU) โดยไม่ได้วางแผนแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P< 0.05)  2) จำนวนการช่วยฟื้นคืนชีพและจำนวนการเสียชีวิตของผู้ป่วยเด็กไม่แตกต่างกันที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ (p > 0.05) โดยใช้สถิติ Fisher’s Exact test 3) พยาบาลวิชาชีพมีความพึงพอใจต่อการใช้รูปแบบประเมินการตอบสนองต่อภาวะฉุกเฉินในระดับมากถึงมากที่สุด

การวิจัยนี้เสนอแนะให้นำรูปแบบการพยาบาลไปใช้ในการตอบสนองต่อภาวะฉุกเฉินในผู้ป่วยเด็ก และ หน่วยบริการสุขภาพอื่นๆ เพื่อลดอัตราการเสียชีวิตต่อไป