แนวทางการจัดการชิ้นเนื้อปากมดลูกที่ได้จากหัตถการห่วงไฟฟ้า (LEEP) ในห้องปฏิบัติการจุลพยาธิวิทยาเพื่อให้ได้สไลด์วินิจฉัยที่มีคุณภาพ

บทคัดย่อ

มะเร็งปากมดลูกซึ่งมีสาเหตุหลักจากการติดเชื้อ Human Papillomavirus (HPV) นับเป็นปัญหาสาธารณสุขที่สำคัญในสตรีไทย การวินิจฉัยและรักษาในระยะเริ่มต้นด้วยหัตถการตัดปากมดลูกด้วยห่วงไฟฟ้า (LEEP) ถือเป็นแนวทางมาตรฐานอันจะนำไปสู่การวางแผนการรักษาที่มีประสิทธิภาพและลดโอกาสการกลับเป็นซ้ำของโรค ขึ้นอยู่กับความแม่นยำของการวินิจฉัยทางพยาธิวิทยาเป็นอย่างยิ่ง คุณภาพของสไลด์เนื้อเยื่อที่ได้จากชิ้นเนื้อ LEEP มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อความแม่นยำในการวินิจฉัย ดังนั้น การดำเนินงานในห้องปฏิบัติการพยาธิวิทยาทุกขั้นตอน จึงจำเป็นต้องอยู่ภายใต้การควบคุมคุณภาพอย่างเคร่งครัด เริ่มตั้งแต่การจัดการชิ้นเนื้อด้วยตาเปล่า (gross examination) ซึ่งต้องมีการตรึงสภาพชิ้นเนื้อทันที การแต้มสีหมึกเพื่อระบุทิศทางขอบเขตด้านในและด้านนอก (endocervix และ ectocervix) และการตัดชิ้นเนื้ออย่างถูกวิธี ขั้นตอนการฝังชิ้นเนื้อ (embedding) ต้องใช้เทคนิคเฉพาะเพื่อจัดเรียงชิ้นเนื้อ LEEP ที่มีลักษณะบางให้มีทิศทางที่ถูกต้อง เพื่อให้สามารถประเมินขอบเขตการตัดของรอยโรคได้อย่างสมบูรณ์ ตามด้วยการตัดชิ้นเนื้อ (sectioning) ที่ต้องอาศัยความชำนาญในการวางบล็อกชิ้นเนื้ออย่างเหมาะสมเพื่อตัดให้ได้ความหนาเพียง 3 ไมครอน ก่อนนำไปย้อมสี Hematoxylin และ Eosin (H&E) และตรวจสอบคุณภาพสไลด์ในขั้นตอนสุดท้าย โดยสรุปการควบคุมคุณภาพอย่างพิถีพิถันตลอดกระบวนการทางห้องปฏิบัติการ เป็นหัวใจสำคัญเพื่อให้ได้สไลด์วินิจฉัยที่มีคุณภาพสูงสุด ซึ่งนำไปสู่ผลการวินิจฉัยที่ถูกต้องแม่นยำ และส่งผลโดยตรงต่อประสิทธิภาพการดูแลรักษาผู้ป่วยมะเร็งปากมดลูก