ผลการใช้แนวปฏิบัติทางการพยาบาลในการหย่าเครื่องช่วยหายใจในผู้ป่วยวิกฤตศัลยกรรม

บทคัดย่อ

การหย่าเครื่องช่วยหายใจในผู้ป่วยวิกฤตศัลยกรรมเป็นกระบวนการสำคัญที่ต้องอาศัยการประเมินความพร้อมอย่างเป็นระบบ การหย่าเครื่องช่วยหายใจที่เร็วเกินไป อาจส่งผลให้เกิดภาวะการหย่าเครื่องช่วยหายใจล้มเหลว และ     ต้องใส่ท่อช่วยหายใจซ้ำ แต่หากหย่าเครื่องช่วยหายใจล่าช้าจะเพิ่มความเสี่ยงต่อภาวะปอดอักเสบจากการใช้เครื่องช่วยหายใจ (VAP) และนอนโรงพยาบาลนานขึ้น การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการใช้แนวปฏิบัติทางการพยาบาลในการหย่าเครื่องช่วยหายใจต่อระยะเวลาในการใช้เครื่องช่วยหายใจ ระยะเวลาการหย่าเครื่องช่วยหายใจ และความพึงพอใจของพยาบาลวิชาชีพ โดยศึกษาผู้ป่วยวิกฤติศัลยกรรม 150 ราย แบ่งเป็นกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง กลุ่มละ 75 ราย วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนาและสถิติ Independent t-test และการวิเคราะห์ระยะเวลาจนเกิดเหตุการณ์ด้วย Kaplan-Meier และ log-rank test

          ผลการศึกษา พบว่า กลุ่มทดลองอายุเฉลี่ย 67.85 ±13.40 เป็นชาย 52 คน (ร้อยละ 69.3) หญิง 23 คน (ร้อยละ 30.7) กลุ่มควบคุม อายุเฉลี่ย 66.42 ±12.15 เป็นชาย 49 คน (ร้อยละ 65.3) หญิง 26 คน (ร้อยละ 34.7) การผ่าตัดที่พบมากที่สุดคือผ่าตัดหลอดเลือดกลุ่มทดลอง จำนวน 35 คน (ร้อยละ 46.7) กลุ่มควบคุม จำนวน 33 คน (ร้อยละ 44.0) ระยะเวลาเฉลี่ยในการใส่เครื่องช่วยหายใจของกลุ่มทดลองเท่ากับ 46.80 ± 15.35 ชั่วโมง ซึ่งน้อยกว่ากลุ่มควบคุมที่มีค่าเฉลี่ย 74.50 ± 22.10 ชั่วโมง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .001) และระยะเวลาการหย่าเครื่องช่วยหายใจของกลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ย 8.45 ± 3.12 ชั่วโมง น้อยกว่ากลุ่มควบคุมซึ่งมีค่าเฉลี่ย 15.20 ± 7.45 ชั่วโมง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .001) กลุ่มทดลองสามารถหย่าเครื่องช่วยหายใจสำเร็จภายใน 8 ชั่วโมง คิดเป็นร้อยละ 69.3 และภายใน 24 ชั่วโมง คิดเป็นร้อยละ 98.6 โดยไม่พบอุบัติการณ์การใส่ท่อช่วยหายใจซ้ำ พยาบาลวิชาชีพมีความพึงพอใจต่อการใช้แนวปฏิบัติการหย่าเครื่องช่วยหายใจในระดับมากที่สุด ( x̄ = 4.80, SD = 0.40) โดยเฉพาะด้านความปลอดภัยและความสะดวกในการปฏิบัติงาน

          สรุปผลการศึกษา แนวปฏิบัติทางการพยาบาลในการหย่าเครื่องช่วยหายใจสามารถช่วยลดระยะเวลาในการใส่เครื่องช่วยหายใจและระยะเวลาการหย่าเครื่องช่วยหายใจได้อย่างมีประสิทธิภาพ และเพิ่มความพึงพอใจของพยาบาลวิชาชีพ จึงควรส่งเสริมให้มีการนำแนวปฏิบัติดังกล่าวไปใช้ในหน่วยงานที่ดูแลผู้ป่วยวิกฤติด้านศัลยกรรมอย่างต่อเนื่อง