บทบาทและคุณค่าของสื่อสาธารณะไทย
คำสำคัญ:
บทบาท, คุณค่า, สื่อสาธารณะ, บทบาทสื่อสาธารณะ, คุณค่าสื่อสาธารณะบทคัดย่อ
การศึกษาบทบาทและคุณค่าของสื่อสาธารณะไทย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับของบทบาทและคุณค่าสื่อสาธารณะไทย ทำการศึกษาและวิเคราะห์ข้อมูลจากผลการสำรวจขององค์กรสื่อสาธารณะ โดยใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูปทางสถิติ ผลการศึกษาพบว่าสื่อสาธารณะไทยสามารถทำบทบาทหน้าที่การเป็นสื่อได้ดีกว่าสื่อช่องอื่น ๆ เล็กน้อย โดยทำได้ดีกว่าทั้งบทบาทเชิงหลักการและบทบาทเชิงเนื้อหา ซึ่งบทบาทด้านความเป็นอิสระ และด้านความเป็นกลางและให้สิ่งที่เป็นประโยชน์ เป็นบทบาทที่สื่อสาธารณะที่ทำได้ดีกว่าช่องอื่น ๆ มากที่สุด และสื่อสาธารณะสามารถสะท้อนคุณค่าให้กับประชาชนได้ดีกว่าสื่อช่องอื่น ๆ เล็กน้อยในทุกด้าน โดยคุณค่าด้านวัฒนธรรมที่สร้างสรรค์ เป็นด้านที่ประชาชนสะท้อนว่าสื่อสาธารณะทำได้ดีกว่าสื่อช่องอื่น ๆ มากที่สุด ซึ่งสื่อสาธารณะสามารถนำไปพัฒนาให้สอดคล้องกับความต้องการของประชาชนได้ตรงจุด รวมไปถึงการนำผลที่ได้ไปแก้ไขหรือพัฒนาต่อยอดได้ในการดำเนินกิจการให้เทียบเท่าหรือดีกว่าสื่อช่องอื่น ๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา แก้วเทพ. (2547). การศึกษาสื่อสารมวลชนด้วยทฤษฎีวิพากษ์. กรุงเทพฯ: เลิฟ แอนด์ลิฟ.
คณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ. (2557). โครงการประเมินคุณภาพเนื้อหารายการในกิจการกระจายเสียงและกิจการโทรทัศน์. สืบค้นเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2565 จาก https://broadcast.nbtc.go.th/data/academic/file/
pdf.
ชนัญสรา อรนพ ณ อยุธยา. (2558). ฟรีทีวีกับบทบาท หน้าที่ ความรับผิดชอบต่อประโยชน์สาธารณะ:บทสังเคราะห์ผลการศึกษาของมีเดียมอนิเตอร์ พ.ศ.2548-2558. วารสารนิเทศศาสตร์ธุรกิจบัณฑิตย์. 9(2), 91-112.
ฐิตินันท์ พงษสุทธิรักษ์ และวีระยุทธ กาญจน์ชูฉัตร. (ม.ป.ป.). สื่อสาธารณะ : แนวคิด บทบาท และความเป็นไปได้ในประเทศไทย1 (บทสรุปสําหรับผู้บริหาร). สืบค้นเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2565 จาก https://www.thaibja.org/wp-content/uploads/2015/09/publicmedia_A.Thitinun.pdf.
ณัฐกานต์ แก้วขำ และยุบล เบ็ญจรงค์กิจ. (2564). บทบาทของอุตสาหกรรมสื่อโทรทัศน์ในภูมิทัศน์ของสื่อใหม่ภายใต้ระบบเศรษฐกิจดิจิทัล. วารสารนิเทศศาสตร์. 39(1), 107-120.
นิธิตา สิริพงศ์ทักษิณ และนฤมล ทับจุมพล. (2554). การเมืองในนโยบายสื่อสาธารณะขององค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย. วารสารวิจัย มข. (บศ.) 11 (2), 71-82.
ปกป้อง จันวิทย์. (2560). 10 ปี สื่อสาธารณะในสังคมไทย. สืบค้นเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน 2565 จาก https://www.the101.world/10-years-of-thaipbs.
พระราชบัญญัติองค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย พ.ศ.2551. (14 มกราคม 2551). ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่ 125 ตอนที่ 8ก. หน้า 45-69.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2540. (11 ตุลาคม 2540). ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่ 114
ตอนที่ 55ก. หน้า 1-99.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2550. (24 สิงหาคม 2550). ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่ 124
ตอนที่ 47ก. หน้า 1-127.
รัศมี มณีนิล. (2552). คู่มือสามัญประจำบ้านเพื่อการเลือกชมรายการโทรทัศน์ ฉบับครอบครัว. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: เครือข่ายครอบครัวเฝ้าระวังและสร้างสรรค์สื่อ.
สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย. (2564). โครงการสำรวจความเห็นสาธารณะ ความคาดหวังของประชาชนไทยต่อสื่อสาธารณะในอนาคต. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย.
สมชาย สุวรรณบรรณ. (ม.ป.ป.). สื่อสาธารณะสร้างสังคมคุณภาพ : มองบีบีซี เทียบทีวีไทย. สืบค้นเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน 2565 จาก https://www.thaibja.org/?p=1905.
สลิลทิพย์ เลิศพงศ์ภาภรณ์. (2554). ความรู้ ทัศนคติและพฤติกรรมการปฏิบัติงานของพนักงาน สถานีโทรทัศน์ Thai PBS ในเรื่องความรับผิดชอบต่อสังคม (CSR) ของสื่อสาธารณะ. (วิทยานิพนธ์วารสารศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์).
สำนักข่าวอิศรา. (2561). อานันท์ ปันยารชุน:คุณค่าสื่อสาธารณะในศตวรรษที่ 21. สืบค้นเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน 2565 จาก https://www.isranews.org/content-page/item/71165-media-71165.html.
สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ. (2566). ผู้ได้รับอนุญาตให้บริการโทรทัศน์ภาคพื้นดินในระบบดิจิตอล. สืบค้นเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม 2566 จาก https://broadcast.nbtc.go.th/tv-tvwave-tv_digitallic.
องค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย. (2566). ความเป็นมา. สืบค้นเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน 2565 จาก https://org.thaipbs.or.th/organization/history.
องค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย. (2566). วิสัยทัศน์ / พันธกิจ / ค่านิยม. สืบค้นเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน 2565 จาก https://org.thaipbs.or.th/organization/vision.
องค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย. (2565). โครงการพัฒนาเครื่องมือและกลุ่มตัวอย่างเพื่อการสำรวจของไทยพีบีเอส ในการประเมินการเข้าถึงและบทบาทสื่อสาธารณะ. กรุงเทพฯ: ศูนย์วิจัยและพัฒนาสื่อสาธารณะ องค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย, 2565. (เอกสารไม่ได้ตีพิมพ์).
อิทธิพล ปรีติประสงค์. (2550). เกณฑ์ในการพิจารณาความสร้างสรรค์ในรายการโทรทัศน์ ละคร โฆษณา ในรายการสำหรับสตรีและครอบครัว. สถาบันแห่งชาติเพื่อการพัฒนาเด็ก และครอบครัว มหาวิทยาลัยมหิดล.
เอื้อจิต วิโรจน์ไตรรัตน์. (2550). การศึกษาและเฝ้าระวังสื่อเพื่อสุขภาวะของสังคม (Media Monitor). แผนงานพัฒนานโยบายสาธารณะเพื่อคุณภาพชีวิตที่ดี (มสช.) และสำนักงานกองทุนสนับสนุนการเสริมสร้างสุขภาพ (สสส.).
Bozeman, B. (2007). Public Values and Public Interest: Counterbalancing Economic Individualism (Kindle Edition). Georgetown University Press.
Graham, A. & Davies, G. (1997). Broadcasting, Society and Policy in the Multimedia Age. London: John Libbey Media.
Porter, M. E. (1998). Competitive Advantage: Creating and Sustaining Superior Performance. New York: The Free Press.
Siune, K. (1986). Broadcasting: Point of Departure in McQuail, D. and Suine, K. (Eds.), New Media Politics: Comparative Perspectives in Western Europe. London: Sage.
Stephen P. O. (2010). The New Public Governance?: Emerging Perspectives on the Theory and Practice of Public Governance. London: Routledge.
UNDP (2004). Supporting Public Broadcasting: Learning from Bosnia and Herzegovina’s Experience. Retrieved November 21, 2022, from http://goo.gl/itIiaG.
UNESCO. (2005). Public Service Broadcasting: A best practices sourcebook. Retrieved November 20, 2022, from https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000141584.
World Radio and Television Council. (2000). PUBLIC BROADCASTING: WHY? HOW? 2000. Retrieved November 21, 2022, from https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000124058.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2023 อินทราณี ศรีบุญเรือง
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
