“ประโยชน์ของหน่วยงาน” หลักเกณฑ์ในการควบคุมการออกคำสั่งโยกย้ายข้าราชการ
คำสำคัญ:
คำสั่งโยกย้ายข้าราชการ, ดุลพินิจ, ประโยชน์ของหน่วยงาน, การควบคุมความชอบด้วยกฎหมายบทคัดย่อ
แม้ว่าตามหลักการบริหารราชการแล้วหัวหน้าหน่วยงานสามารถออกคำสั่งต่าง ๆ เพื่อให้การบริหารจัดการองค์กรดำเนินไปด้วยดี รวมถึงการใช้ดุลพินิจในการโยกย้ายข้าราชการได้ตามที่เห็นสมควร แต่คำสั่งโยกย้ายข้าราชการก็ต้องเป็นเช่นเดียวกับการกระทำของฝ่ายปกครองอื่น คือ ต้องอยู่ภายใต้หลักความชอบด้วยกฎหมายและถูกควบคุมตรวจสอบได้ ทั้งนี้ การพิจารณาถึง “ประโยชน์ของหน่วยงาน” เป็นหลักเกณฑ์ประการหนึ่งที่ศาลปกครองในต่างประเทศและศาลปกครองของประเทศไทยใช้ในการตรวจสอบว่าการออกคำสั่งโยกย้ายข้าราชการของฝ่ายปกครองนั้นเป็นไปเพื่อประโยชน์ของหน่วยงานหรือไม่ จึงควรมีการศึกษาว่า ศาลปกครองในแต่ละประเทศวางหลักเกณฑ์เกี่ยวกับ “ประโยชน์ของหน่วยงาน” เพื่อใช้เป็น “เกณฑ์” ในการควบคุมดุลพินิจในการออกคำสั่ง
โยกย้ายข้าราชการไว้อย่างไร อันสามารถนำมาใช้เป็นแนวทางในการควบคุมให้ฝ่ายปกครองนั้นออกคำสั่งโยกย้ายข้าราชการอย่างสมเหตุสมผล ได้สัดส่วน และป้องกันมิให้ฝ่ายปกครองใช้อำนาจตามอำเภอใจอันจะทำให้เกิดผลกระทบต่อสิทธิของข้าราชการ
ผู้ถูกโยกย้ายนั้นเกินสมควร
เอกสารอ้างอิง
กมลชัย รัตนสกาววงศ์. (2544). หลักกฎหมายปกครองเยอรมัน. กรุงเทพฯ: ศูนย์ยุโรปศึกษาแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
คนันท์ ชัยชนะ. (2555). การร้องทุกข์ตามกฎหมายว่าด้วยระเบียบข้าราชการพลเรือนเยอรมัน. วารสารนิติศาสตร์. 41(2), 305-306.
ชาญชัย แสวงศักดิ์. (2560). กฎหมายปกครองเกี่ยวกับงานบริหารงานบุคคลและการดำเนินการทางวินัยของข้าราชการประเภทต่าง ๆ. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
นันทวัฒน์ บรมานันท์. (2560). กฎหมายปกครอง. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
นิติกร ชัยวิเศษ. (2565). ข้อสังเกตเกี่ยวกับสถานะทางกฎหมายของคำสั่งย้ายข้าราชการ, วารสารวิชาการศาลปกครอง. 22(3), 115.
บรรเจิด สิงคะเนติ. (2547). การควบคุมและตรวจสอบการใช้อำนาจรัฐ. สืบค้นเมื่อวันที่ 27 เมษายน 2566, จาก http://public-law.net/publaw/view.aspx?id=241.
บุญศรี มีวงศ์อุโฆษ. (2535). คำอธิบายวิชากฎหมายรัฐธรรมนูญเปรียบเทียบ : รัฐธรรมนูญเยอรมัน. กรุงเทพฯ: โครงการตำราและเอกสารประกอบการสอน คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ประสาท พงษ์สุวรรณ์. (2557). หลักกฎหมายที่สำคัญบางประการในการพิพากษาคดีฟ้องเพิกถอนนิติกรรมทางปกครอง. ใน 60 ปี ความมุ่งมั่นของคน
ตัวตนของอาจารย์วรพจน์. สมคิด เลิศไพฑูรย์. (น. 179 - 199). กรุงเทพฯ: คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พัฒน์พงศ์ อมรวัฒน์. (2559). หลักกฎหมายเกี่ยวกับการดำเนินการทางวินัย. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
พัฒน์พงศ์ อมรวัฒน์. (2557). แนวความคิดว่าด้วย การลงโทษทางวินัยแบบแอบแฝงในคดีบริหารงานบุคคลของประเทศฝรั่งเศส. สืบค้นเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 2565, จาก http://public-law.net/publaw/ view.aspx?id=1933.
มานิตย์ วงศ์เสรี. (2545). คำสั่งโยกย้ายข้าราชการในระบบกฎหมายเยอรมัน. วารสารกฎหมายปกครอง. 20(3), 53-57.
ยงยุทธ อนุกูล. (2533). สถานะและผลทางกฎหมายของหนังสือเวียน แนวปฏิบัติ และมาตรการภายในของฝ่ายปกครอง. (วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์).
วรพจน์ วิศรุตพิชญ์. (2566). ข้อความคิดและหลักการพื้นฐานบางประการของกฎหมายปกครอง. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
วรเจตน์ ภาคีรัตน์. (2549). ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายปกครอง: หลักการพื้นฐานในกฎหมายปกครองและการกระทำทางปกครอง. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
ศุภวัฒน์ สิงห์สุวงษ์. (2545). คำสั่งโยกย้ายข้าราชการในกฎหมายฝรั่งเศส. วารสารกฎหมายปกครอง. 20(3), 64-80.
ศุภวัฒน์ สิงห์สุวงษ์. (2566). สถานะทางกฎหมายของคำสั่งโยกย้ายข้าราชการ: ปัญหาการเป็น “คำสั่งทางปกครอง” และ “คำสั่ง” ที่อาจนำไปฟ้องต่อศาลได้. สืบค้นเมื่อวันที่ 27 เมษายน 2566, จากhttp://web.krisdika.go.th/pdfPage.jsp?type=act&actCode=13855.
ศุลีพร พิศาลบุตร. (2548). คดีปกครองเกี่ยวกับการบริหารงานบุคคลข้าราชการ : ศึกษาเฉพาะกรณีคำสั่งโยกย้ายข้าราชการ. (วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต).
สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์. (2559). รายงานการวิจัยโครงการประเมินองค์กรพิทักษ์ระบบคุณธรรมในราชการพลเรือนสามัญ. เสนอต่อสำนักงานข้าราชการพลเรือน.
เสนาะ ติเยาว์. (2543). การบริหารงานบุคคล. พิมพ์ครั้งที่ 12. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อนุวัฒน์ บุญนันท์. (2554). การควบคุมการใช้ดุลพินิจของฝ่ายปกครองโดยองค์กรตุลาการในระบบกฎหมายอังกฤษและระบบกฎหมายไทย. (วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์).
Bernard S. (1954). French Administrative Law and the Common-Law World. New York: New York University Press.
Jean-Marie A. (1970). The Abuse of Power in French Administrative Law. The American Journal of Comparative Law. 18(3), 549-564.
Leon C. M. (1977). Personnel and Human Resources Administration. 3rd edition. Homewood III: Richard. D. Irwin.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2023 บุญญภัทร์ ชูเกียรติ, สมคิด เลิศไพฑูรย์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.