“ประโยชน์ของหน่วยงาน” หลักเกณฑ์ในการควบคุมการออกคำสั่งโยกย้ายข้าราชการ

ผู้แต่ง

  • บุญญภัทร์ ชูเกียรติ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
  • สมคิด เลิศไพฑูรย์ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

คำสำคัญ:

คำสั่งโยกย้ายข้าราชการ, ดุลพินิจ, ประโยชน์ของหน่วยงาน, การควบคุมความชอบด้วยกฎหมาย

บทคัดย่อ

แม้ว่าตามหลักการบริหารราชการแล้วหัวหน้าหน่วยงานสามารถออกคำสั่งต่าง ๆ เพื่อให้การบริหารจัดการองค์กรดำเนินไปด้วยดี รวมถึงการใช้ดุลพินิจในการโยกย้ายข้าราชการได้ตามที่เห็นสมควร แต่คำสั่งโยกย้ายข้าราชการก็ต้องเป็นเช่นเดียวกับการกระทำของฝ่ายปกครองอื่น คือ ต้องอยู่ภายใต้หลักความชอบด้วยกฎหมายและถูกควบคุมตรวจสอบได้ ทั้งนี้ การพิจารณาถึง “ประโยชน์ของหน่วยงาน” เป็นหลักเกณฑ์ประการหนึ่งที่ศาลปกครองในต่างประเทศและศาลปกครองของประเทศไทยใช้ในการตรวจสอบว่าการออกคำสั่งโยกย้ายข้าราชการของฝ่ายปกครองนั้นเป็นไปเพื่อประโยชน์ของหน่วยงานหรือไม่ จึงควรมีการศึกษาว่า ศาลปกครองในแต่ละประเทศวางหลักเกณฑ์เกี่ยวกับ “ประโยชน์ของหน่วยงาน” เพื่อใช้เป็น “เกณฑ์” ในการควบคุมดุลพินิจในการออกคำสั่ง
โยกย้ายข้าราชการไว้อย่างไร อันสามารถนำมาใช้เป็นแนวทางในการควบคุมให้ฝ่ายปกครองนั้นออกคำสั่งโยกย้ายข้าราชการอย่างสมเหตุสมผล ได้สัดส่วน และป้องกันมิให้ฝ่ายปกครองใช้อำนาจตามอำเภอใจอันจะทำให้เกิดผลกระทบต่อสิทธิของข้าราชการ
ผู้ถูกโยกย้ายนั้นเกินสมควร

เอกสารอ้างอิง

กมลชัย รัตนสกาววงศ์. (2544). หลักกฎหมายปกครองเยอรมัน. กรุงเทพฯ: ศูนย์ยุโรปศึกษาแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

คนันท์ ชัยชนะ. (2555). การร้องทุกข์ตามกฎหมายว่าด้วยระเบียบข้าราชการพลเรือนเยอรมัน. วารสารนิติศาสตร์. 41(2), 305-306.

ชาญชัย แสวงศักดิ์. (2560). กฎหมายปกครองเกี่ยวกับงานบริหารงานบุคคลและการดำเนินการทางวินัยของข้าราชการประเภทต่าง ๆ. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.

นันทวัฒน์ บรมานันท์. (2560). กฎหมายปกครอง. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.

นิติกร ชัยวิเศษ. (2565). ข้อสังเกตเกี่ยวกับสถานะทางกฎหมายของคำสั่งย้ายข้าราชการ, วารสารวิชาการศาลปกครอง. 22(3), 115.

บรรเจิด สิงคะเนติ. (2547). การควบคุมและตรวจสอบการใช้อำนาจรัฐ. สืบค้นเมื่อวันที่ 27 เมษายน 2566, จาก http://public-law.net/publaw/view.aspx?id=241.

บุญศรี มีวงศ์อุโฆษ. (2535). คำอธิบายวิชากฎหมายรัฐธรรมนูญเปรียบเทียบ : รัฐธรรมนูญเยอรมัน. กรุงเทพฯ: โครงการตำราและเอกสารประกอบการสอน คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ประสาท พงษ์สุวรรณ์. (2557). หลักกฎหมายที่สำคัญบางประการในการพิพากษาคดีฟ้องเพิกถอนนิติกรรมทางปกครอง. ใน 60 ปี ความมุ่งมั่นของคน

ตัวตนของอาจารย์วรพจน์. สมคิด เลิศไพฑูรย์. (น. 179 - 199). กรุงเทพฯ: คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

พัฒน์พงศ์ อมรวัฒน์. (2559). หลักกฎหมายเกี่ยวกับการดำเนินการทางวินัย. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.

พัฒน์พงศ์ อมรวัฒน์. (2557). แนวความคิดว่าด้วย การลงโทษทางวินัยแบบแอบแฝงในคดีบริหารงานบุคคลของประเทศฝรั่งเศส. สืบค้นเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 2565, จาก http://public-law.net/publaw/ view.aspx?id=1933.

มานิตย์ วงศ์เสรี. (2545). คำสั่งโยกย้ายข้าราชการในระบบกฎหมายเยอรมัน. วารสารกฎหมายปกครอง. 20(3), 53-57.

ยงยุทธ อนุกูล. (2533). สถานะและผลทางกฎหมายของหนังสือเวียน แนวปฏิบัติ และมาตรการภายในของฝ่ายปกครอง. (วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์).

วรพจน์ วิศรุตพิชญ์. (2566). ข้อความคิดและหลักการพื้นฐานบางประการของกฎหมายปกครอง. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.

วรเจตน์ ภาคีรัตน์. (2549). ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายปกครอง: หลักการพื้นฐานในกฎหมายปกครองและการกระทำทางปกครอง. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.

ศุภวัฒน์ สิงห์สุวงษ์. (2545). คำสั่งโยกย้ายข้าราชการในกฎหมายฝรั่งเศส. วารสารกฎหมายปกครอง. 20(3), 64-80.

ศุภวัฒน์ สิงห์สุวงษ์. (2566). สถานะทางกฎหมายของคำสั่งโยกย้ายข้าราชการ: ปัญหาการเป็น “คำสั่งทางปกครอง” และ “คำสั่ง” ที่อาจนำไปฟ้องต่อศาลได้. สืบค้นเมื่อวันที่ 27 เมษายน 2566, จากhttp://web.krisdika.go.th/pdfPage.jsp?type=act&actCode=13855.

ศุลีพร พิศาลบุตร. (2548). คดีปกครองเกี่ยวกับการบริหารงานบุคคลข้าราชการ : ศึกษาเฉพาะกรณีคำสั่งโยกย้ายข้าราชการ. (วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต).

สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์. (2559). รายงานการวิจัยโครงการประเมินองค์กรพิทักษ์ระบบคุณธรรมในราชการพลเรือนสามัญ. เสนอต่อสำนักงานข้าราชการพลเรือน.

เสนาะ ติเยาว์. (2543). การบริหารงานบุคคล. พิมพ์ครั้งที่ 12. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

อนุวัฒน์ บุญนันท์. (2554). การควบคุมการใช้ดุลพินิจของฝ่ายปกครองโดยองค์กรตุลาการในระบบกฎหมายอังกฤษและระบบกฎหมายไทย. (วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์).

Bernard S. (1954). French Administrative Law and the Common-Law World. New York: New York University Press.

Jean-Marie A. (1970). The Abuse of Power in French Administrative Law. The American Journal of Comparative Law. 18(3), 549-564.

Leon C. M. (1977). Personnel and Human Resources Administration. 3rd edition. Homewood III: Richard. D. Irwin.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2023-12-27

รูปแบบการอ้างอิง

ชูเกียรติ บ., & เลิศไพฑูรย์ ส. (2023). “ประโยชน์ของหน่วยงาน” หลักเกณฑ์ในการควบคุมการออกคำสั่งโยกย้ายข้าราชการ. วารสารสังคมวิจัยและพัฒนา, 5(4), 24–43. สืบค้น จาก https://he02.tci-thaijo.org/index.php/JMARD/article/view/263849