แนวทางการพัฒนากลยุทธ์การตลาดท่องเที่ยวสำราญทางน้ำ จังหวัดนครพนม
คำสำคัญ:
การตลาดท่องเที่ยว, กลยุทธ์การตลาดท่องเที่ยว, การท่องเที่ยวสำราญทางน้ำ, ส่วนผสมการตลาดท่องเที่ยว 8P’s , การวิเคราะห์สภาพแวดล้อมภายในและภายนอกองค์กรบทคัดย่อ
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาสภาพทั่วไปในการจัดการการท่องเที่ยวสำราญทางน้ำ วิเคราะห์สภาพแวดล้อมภายในและนอกที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาการท่องเที่ยว จังหวัดนครพนม และเสนอกลยุทธ์การตลาดเพื่อเป็นแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวสำราญทางน้ำ จังหวัดนครพนม โดยใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกจากกลุ่มตัวอย่างผู้ให้ข้อมูลสำคัญ โดยวิธีการเลือกแบบเจาะจง จำนวน 14 คน การสนทนากลุ่มย่อย ร่วมกับผลการศึกษาเชิงปริมาณ จากผลการศึกษาพฤติกรรมนักท่องเที่ยว 400 คนที่เดินทางมาท่องเที่ยวสำราญทางน้ำนครพนม และใช้การวิเคราะห์ SWOT และ TOWS Matrix ในการกำหนดกลยุทธ์การตลาดท่องเที่ยว พบว่า แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวสำราญทางน้ำจังหวัดนครพนม คือ การดำเนินกลยุทธ์การตลาดสินค้าแบบมุ่งเน้นความแตกต่างของที่ตั้งจังหวัดริมแม่น้ำโขง และเพิ่มความหลายหลายของกิจกรรมการท่องเที่ยวทางน้ำ กลยุทธ์การกำหนดราคาที่เหมาะสมคุณภาพและประสบการณ์ที่ได้รับกลยุทธ์การส่งเสริมการตลาดที่เน้นการสื่อสารภาพลักษณ์การท่องเที่ยวที่น่าประทับใจผ่านการสื่อสารที่ทันสมัย และส่งเสริมการเสนอขายการท่องเที่ยวสำราญทางน้ำรูปแบบพิเศษร่วมกับการจองที่พักแรม กลยุทธ์ช่องทางการจัดจำหน่ายที่ตรงกับพฤติกรรมของกลุ่มเป้าหมาย กลยุทธ์ผู้ให้บริการ การฝึกทักษะและอบรมพนักงาน เพื่อสร้างความประทับใจและความพึงพอใจแก่นักท่องเที่ยว กลยุทธ์กระบวนการส่งมอบสินค้าและบริการ ที่ง่ายสะดวกรวดเร็วสามารถตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงของตลาดและพฤติกรรมนักท่องเที่ยว กลยุทธ์สิ่งแวดล้อมทางกายภาพที่เน้นการนำเสนอความเป็นเมืองริมน้ำที่มีวิถีชีวิตที่เรียบง่าย เนิบช้า และวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธ์ และกลยุทธ์การผลิตรายการโปรแกรมนำเที่ยวร่วมกับสถานที่ท่องเที่ยวเพื่อนำเสนอขายเป็นโปรแกรมการท่องเที่ยวสำราญทางน้ำ
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2566 - 2570). สืบค้นจาก http://article_20230418122435.pdf (mots.go.th).
ประจวบ จันทร์หมื่น. (2565). การบูรณาการแผนการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์สังคมและวัฒนธรรม ในพื้นที่ลุ่มน้ำโขงไทย-ลาว จังหวัดนครพนมถึงจังหวัดอุบลราชธานีและแขวงคำม่วนถึงแขวงจำปาสัก. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยนครพนม. 12(1), 82-95.
ปัฐมาภรณ์ พงษ์ไพบูลย์ ชัยพล หอรุ่งเรือง และปริญ ลักษิตามาศ. (2563). รูปแบบกลยุทธ์การตลาดเพื่อการสร้างสรรค์สินค้าของที่ระลึกสำหรับการท่องเที่ยวไทย ในมุมมองนักท่องเที่ยวต่างชาติอาเซียน. Academic Journal of Thailand National Sports University. 12(3), 58-71.
มนตรี คำวัน และ คู่บุญ จารุมณี. (2560). โอกาสและความท้าทายของการพัฒนานครพนมเป็นเมืองท่องเที่ยวริมฝั่งแม่น้ำโขง. วารสารการเมืองการปกครอง. 7(3), 163-178.
ฤดี เสริมชยุต. (2563). กลยุทธ์การส่งเสริมการตลาดสำหรับการท่องเที่ยวชุมชน. วารสารสังคมวิจัยและพัฒนา. 2(4), 51-61.
ศิวธิดา ภูมิวรมุนี. (2561). แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดนครพนม, (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฏีบัณฑิต, สาขาการจัดการการท่องเที่ยว, มหาวิทยาลัยพะเยา).
สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดนครพนม. (2561). สถิตินักท่องเที่ยวจังหวัดนครพนม. สืบค้นจาก http://www.nakhonphanom.mots.go.th/graph_views.php?graph_id=41.
สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2563). โครงการจัดทำข้อมูลตามตัวชี้วัด ตามแผนแม่บทภายใต้ยุทธศาสตร์ชาติ ประเด็นการท่องเที่ยว (พ.ศ. 2561 – 2580). สืบค้นจาก http://www. article_20220222135024.pdf (mots.go.th).
สุประภา สมนักพงษ์. (2560). แนวโน้มและตลาดการท่องเที่ยว 4.0 ประเทศไทย. Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ. 10(3), 2055-2068.
Abbas, E. W. (2021). Portrait of Tourism Based on River Tourism in Banjarmasin. The Kalimantan Social Studies Journal. 3(1), 18-26.
Dolnicar, S. & Ring, A. (2014). Tourism Marketing Research - Past, Present and Future. Annals of Tourism Research. 47, 31-47.
Fachrudin H. T., & Lubis M.D. (2016). Planning for Riverside Area as Water Tourism Destination to Improve Quality of Life Local Residents, Case Study: Batuan–Sikambing River, Medan, Indonesia. Procedia - Social and Behavioral Sciences. 234, 434-441.
Goeldner, J. R. & Ritchie, B. (2012). Tourism: Principles, Practices, Philosophies. 12th ed. Hoboken, N.J.: JOHN WILEY & SONS.
Kotler, P. T. & Armstrong, G. (2014). Principles of Marketing. 15th ed. Harlow, UK: Pearson.
Kotler, P., Bowen, J., Makens, J. & Baloglu, S. (2017). Marketing for Hospitality and Tourism. 7th ed. Malaysia: Pearson Education Limited.
Kotler, P., Armstrong, G., Wong, V., & Saunders, J. (2008). Principles of Marketing. Prentice Hall, London.
Łapko, A., & Panasiuk, A. (2019). Water tourism as a recipient of transport services on the example of Szczecin. Transportation Research Procedia. 39, 290-299.
Misiura, S. (2006). Heritage Marketing. Oxford: Butterworth-Heinemann.
Morrison, A. M. (2019). Marketing and Managing Tourism Destination. 2nd ed. New York: Routledge.
The American Marketing Association. (2017). Definitions of Marketing. Retrieved from https://www.ama.org/the-definition-of-marketing-what-is-marketing.
Van Balen, M., Dooms, M., & Haezendonck, E. (2014). River Tourism Development: The Case of the Port of Brussels. Research in Transportation Business & Management. 13, 71-79.
Victor T. C. Middleton, A. F. (2009). Marketing in travel and tourism. 4th ed. Jordan Hill, Oxford: Routledge.
Weaver, D. & Lawton, L. (2010). Tourism Management. 4th ed. Milton Qld: John Wieley & Sons, Australia.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 วารสารสังคมวิจัยและพัฒนา
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
