การออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้วรรณคดีไทยเชิงพหุวัฒนธรรมของครูภาษาไทยระดับชั้นมัธยมศึกษา
คำสำคัญ:
กิจกรรมการเรียนรู้, วรรณคดีไทย, พหุวัฒนธรรม, ครูภาษาไทยบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อสำรวจวิธีการออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้วรรณคดีไทยเชิงพหุวัฒนธรรมของครูภาษาไทยระดับชั้นมัธยมศึกษา โดยวิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกจากครูภาษาไทย จำนวน 30 คน ด้วยวิธีการสุ่มตัวอย่างแบบกลุ่ม (Cluster Random Sampling) จากครูภาษาไทยทั้ง 6 ภาค ได้แก่ ภาคเหนือ ภาคกลาง ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคตะวันออก ภาคตะวันตก และภาคใต้ จำนวนภาคละ 5 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ แบบสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth Interview) ซึ่งเป็นแบบคำถามปลายเปิด (Open-ended question) มีค่าความเชื่อมั่น .83
ผลการวิจัย พบว่าวิธีการออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้ของครูภาษาไทยมีความแตกต่างกันตามบริบทของแต่ละพื้นที่ ดังนี้ 1) ภาคเหนือ ใช้วิธีการทัศนศึกษาและใช้สื่อเทคโนโลยี 2) ภาคกลาง ใช้วิธีการทัศนศึกษาและการจัดการเรียนรู้แบบผสมผสาน 3) ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ใช้วิธีการทัศนศึกษา 4) ภาคตะวันออก จัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐานและใช้สื่อเทคโนโลยี 5) ภาคตะวันตก จัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐานและการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือ และ 6) ภาคใต้ จัดการเรียนรู้แบบร่วมมือและวิธีการทัศนศึกษา โดยสามารถจำแนกวิธีการออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้ได้ 5 กลุ่ม ได้แก่ 1) การจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐาน 2) การทัศนศึกษา 3) การจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือ 4) การจัดการเรียนรู้โดยใช้สื่อเทคโนโลยี และ 5) การจัดการเรียนรู้แบบผสมผสาน ซึ่งผลการวิจัยครั้งนี้จะเป็นแนวทางในการจัดการเรียนรู้วรรณคดีไทยเชิงพหุวัฒนธรรมให้แก่ครูภาษาไทยระดับชั้นมัธยมศึกษาเพื่อตอบโจทย์ความหลากหลายทางวัฒนธรรมของผู้เรียนและสังคม
เอกสารอ้างอิง
คมเพชร ฉัตรศุภกุล. (2546). กิจกรรมกลุ่มในโรงเรียน. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพมหานคร: พัฒนศึกษา.
ทิศนา แขมมณี. (2560). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพมหานคร: แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เนติมา บูรพาศิริวัฒน์. (2565). ผลการจัดการเรียนการสอนโดยใช้กลยุทธ์เกมมิฟิเคชันร่วมกับการเรียนโดยใช้ทีมเป็นฐานที่มีต่อความสามารถในการอ่านภาษาเกาหลีของนิสิตวิชาเอกเกาหลีศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา. 33(3), 39-52.
ไพศาล สุวรรณน้อย. (2559). การเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐาน (Problem-based Learning: PBL). เอกสารประกอบการบรรยายโครงการพัฒนาการเรียนการสอน สถาบันพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ฝ่ายวิชาการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. สืบค้นจาก http://ph.kku.ac.th/thai/images/file/km/ pbl-he-58-1.pdf.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2563). สถิติจำนวนนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่เข้ามาในประเทศไทย. สืบค้นจาก http://ittdashboard.nso.go.th/preview.php?id_project=84.
แสนรัก บัวทอง. (2559). การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวรรณคดีของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่จัดการเรียนรู้โดยใช้เกมร่วมกับเพลงพื้นบ้าน. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการสอนภาษาไทย ภาควิชาหลักสูตรและวิธีสอน, มหาวิทยาลัยศิลปากร).
อภิณห์พร สถิตย์ภาคีกุล. (2561). การออกแบบการเรียนการสอน : ทักษะเพื่อความสำเร็จของครู. วารสารนาคบุตรปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช. 10, 107-115.
อรวรรณ อุดมสุข. (2564). ผลการจัดการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐาน (CBL) ร่วมกับสื่ออินโฟกราฟิกที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวรรณคดีไทย เรื่อง กาพย์พระไชยสุริยาของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. (การค้นคว้าอิสระ หลักสูตรศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต, สาขาวิชาการสอนภาษาไทย, มหาวิทยาลัยนเรศวร).
อิษฏาภรณ์ นิยมวงศ์ และฐะณุพงศ์ ศรีกาฬสินธุ์. (2561). นวัตกรรมการสอนของนิสิตครูกับเทคโนโลยีสารสนเทศใน Thailand 4.0. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม. (6)1, 76-83.
Driscoll, J. (2002). The potential of reflective practice to develop individual orthopaedic nursepractitioners and their practice. Journal of Orthopaedic Nursing. 5, 95-103.
Geneva, G. (2010). Culturally responsive teaching. Retrieved from https://books.google.co.th/books?id=rYspC7C-zowC&printsec=frontcover&hl=th&source=gbs_ge_summary_r&cad=0#v=onepage&q&f=false.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 วารสารสังคมวิจัยและพัฒนา

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.