ความสัมพันธ์ข้ามแดนทางไกลในช่วงการแพร่ระบาดของโรคโควิด 19: รัฐ อารมณ์ และการสร้างความรู้สึกของการปรากฏอยู่ร่วมกัน

บทคัดย่อ

บทความนี้นำเสนอประสบการณ์ของผู้หญิงไทยที่อยู่ในความสัมพันธ์ข้ามแดนทางไกลในช่วงการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 โดยมีวัตถุประสงค์สำคัญ 2 ประการ คือ เพื่อศึกษาผลของมาตรการจำกัดการเดินทางในช่วงเวลาของการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 ที่มีต่อคู่รักที่อยู่ในความสัมพันธ์ข้ามแดนทางไกล และเพื่อศึกษาถึงการรักษาความสัมพันธ์ข้ามแดนทางไกลในช่วงเวลาดังกล่าว โดยใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้หญิงไทยจำนวน 10 คน และใช้วิธีการคัดเลือกผู้ให้ข้อมูลแบบเฉพาะเจาะจง กล่าวคือ เป็นผู้หญิงไทยที่อยู่ในประสบการณ์ความสัมพันธ์ข้ามแดนทางไกลและไม่สามารถพบเจอกับคู่รักทางไกลของตนเองอันเนื่องมาจากการระบาดของโควิด-19 เป็นเวลาอย่างน้อย 2 ปี

ผลการศึกษาสะท้อนให้เห็นว่า ความเป็นการเมืองของการเคลื่อนย้ายข้ามแดนที่ควบคุมโดยรัฐนั้นส่งผลอย่างชัดเจนต่ออารมณ์และความสัมพันธ์ของคู่รักข้ามแดนทางไกล โดยในช่วงแรกของการแพร่ระบาด คู่รักข้ามแดนทางไกลส่วนใหญ่ต่างก็ยอมรับถึงความชอบธรรมในการควบคุมการเคลื่อนย้ายข้ามแดนของรัฐ อย่างไรก็ตามภายใต้สภาวะของการไม่เคลื่อนย้ายที่ดำรงอยู่ยาวนานเป็นเวลามากกว่า 2 ปีได้แปรเปลี่ยนการยอมรับความชอบธรรมของรัฐในการควบคุมพรมแดนเป็นความรู้สึกสับสน เมื่อต้องเผชิญกับสภาวะความไม่แน่นอนของมาตรการควบคุมพรมแดนในช่วงของการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 ภายใต้สภาวะอารมณ์ที่ไม่มั่นคงและความรู้สึกโหยหาการปรากฏตัวร่วมกันในเชิงกายภาพในช่วงของการแพร่ระบาด ส่งผลให้คู่รักข้ามแดนทางไกลเหล่านี้มีการพูดคุยและค้นหาวิถีทางของการย้ายถิ่นเพื่ออยู่ร่วมกันอย่างถาวรมากขึ้น ภาพจินตนาการของการปรากฏตัวร่วมกันในอนาคตจึงกลายเป็นสิ่งสำคัญที่ทำให้คู่รักเหล่านี้สามารถดำรงความสัมพันธ์ข้ามแดนทางไกลไว้ได้ในช่วงที่สภาวะการปรากฏตัวร่วมกันของคู่รักในมิติกายภาพขาดหายไป