การศึกษาศักยภาพเส้นทางการท่องเที่ยวโดยชุมชน กรณีศึกษา ชุมชนศิลาเพชร อำเภอปัว จังหวัดน่าน

ผู้แต่ง

  • สุถี เสริฐศรี คณะมนุษยศาสตร์และการจัดการการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
  • อัจฉรา ศรีลาชัย คณะมนุษยศาสตร์และการจัดการการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
  • พงศ์เสวก เอนกจำนงค์พร คณะมนุษยศาสตร์และการจัดการการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยกรุงเทพ

คำสำคัญ:

ศักยภาพท่องเที่ยวชุมชน, เส้นทางการท่องเที่ยว, ชุมชนศิลาเพชร, น่าน

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาบริบทของชุมชนศิลาเพชร อำเภอปัว จังหวัดน่าน และ 2) ศึกษาศักยภาพเส้นทางการท่องเที่ยวโดยชุมชนของชุมชนศิลาเพชร อำเภอปัว จังหวัดน่าน โดยเก็บข้อมูลจากผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในการทำงานด้านการท่องเที่ยวโดยชุมชน ใช้การสัมภาษณ์เชิงลึก การสังเกตการณ์ และการศึกษาข้อมูลจากแหล่งทุติยภูมิเพื่อนำข้อมูลมาประเมินและวิเคราะห์ ผลการวิจัย พบว่า บริบทและศักยภาพของชุมชนศิลาเพชร อำเภอปัว จังหวัดน่าน มีแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติในพื้นที่ที่มีความน่าสนใจ คือ น้ำตกศิลาเพชร และอุทยานแห่งชาติดอยภูคา ด้านศักยภาพของชุมชนศิลาเพชรมีศักยภาพที่พร้อมต้อนรับนักท่องเที่ยว เช่น ด้านทรัพยากรการท่องเที่ยวที่อยู่ในชุมชน และวัฒนธรรมพื้นถิ่น ศักยภาพด้านการบริการ คือ มีโฮมสเตย์ที่ได้รับมาตรฐานรองรับจำนวน 7 หลังคาเรือน ศักยภาพด้านการบริหารจัดการ มีผู้นำกลุ่มโฮมสเตย์ที่มีความเข้มแข็ง และเป็นบุคคลที่สามารถดึงสมาชิกกลุ่มในชุมชนให้มาทำงานร่วมกันได้ รวมไปถึงศักยภาพด้านการตลาดที่มีนักท่องเที่ยวและกลุ่มบล็อกเกอร์สนใจเข้าไปรีวิวจำนวนมาก แต่ข้อจำกัดด้านการตลาดคือการใช้โซเซียลมีเดียของผู้นำกลุ่มที่เป็นผู้สูงวัยทำให้มีข้อจำกัดในการใช้งาน ส่วนศักยภาพด้านเส้นทางการท่องเที่ยวโดยชุมชนนั้นมี 2 เส้นทาง คือ 1) เส้นทางศึกษาธรรมชาติของชุมชนศิลาเพชร และ 2)เส้นทางการศึกษาวิถีชีวิตชนเผ่าไทลื้อที่นักท่องเที่ยวสามารถเดินทางเข้าไปเยี่ยมชมได้

เอกสารอ้างอิง

การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2540). สรุปคู่มือการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวทางด้านกายภาพ. ม.ป.ท.

การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2561). ททท. เปิดแคมเปญ AMAZING THAILAND GO LOCAL เร่งกระแสท่องเที่ยว 55 เมืองรอง หลังรัฐบาลประกาศลดหย่อนภาษี. https://thai.tourismthailand.org

กิตติศักดิ์ กลิ่นหมื่นไวย. (2561). การศึกษาศักยภาพและสร้างรูปแบบเส้นทางการท่องเที่ยวชุมชนและมัคคุเทศก์ท้องถิ่น การท่องเที่ยวชุมชนเทศบาลตำบาลนาครัว อำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี, 12(28), 85-97.

กุลวรา สุวรรณพิมล. (2548). ความหมายของนักท่องเที่ยว. เพียร์สัน เอ็ดดูเคชั่นอินโดไชน่า.

ชุมพล รอดแจ่ม. (2556). เส้นทางการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี. วิทยาลัยราชพฤกษ์.

ธนะวิทย์ เพียรดี. (2562). การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเปอรานากันในเขตพื้นที่เมืองตะกั่วป่า จังหวัดพังงา. วารสารเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวสู่ความยั่งยืน, 1(2), 8-23.

ประภาศรี เธียรธุมา, ดรรชนี เอมพันธุ์ และนภาพวรรณ ฐานะกาญจน์ พงษ์เขียว. (2565). ศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยวและการรับรู้ของนักท่องเที่ยว กรณีศึกษา อ่าวไร่เลอุทยานแห่งชาติหาดนพรัตน์ธารา-หมู่เกาะพีพี จังหวัดกระบี่. วารสารบริหารธุรกิจศรีนครินทร์วิโรฒ, 13(1), 87-103.

พจนา สวนศรี. (2546). คู่มือการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน. โครงการท่องเที่ยวเพื่อชีวิตและธรรมชาติ โครงการภายใต้มูลนิธิอาสาสมัครเพื่อสังคม.

พรฟ้า สุทธิคุณ. (2567). การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวตามแนวคิดทฤษฎีของวาโร เพ็งสวัสดิ์. วารสารวิชาการการพัฒนาท้องถิ่น วิทยาลัยชุมชนพังงา, 1(1), 14-25.

วิภา ศรีระทุ. (2551). ศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศในอำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์ [สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

ศูนย์วิจัยธนาคารออมสิน. (2562). ท่องเที่ยวโดยชุมชนวิถีสู่ความยั่งยืน. https://www.gsb.or.th/gsbresearch/wp-content/uploads/2019/10/GR_report_travel_info.pdf

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2559). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12. https://www.nesdc.go.th/download/Plan13/Doc/Plan13_DraftFinal.pdf

สำนักพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว. (2550). คู่มือเครือข่ายการท่องเที่ยวโดยชุมชน. ม.ป.พ.

องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (2558). ท่องเที่ยวโดยชุมชน. องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน).

องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (ม.ป.ป.). การท่องเที่ยวโดยชุมชนวิถีไทย เก๋ไก๋อย่างยั่งยืน. https://www.tatreviewmagazine.com/article/community-based-tourism/

Dickinson, J. E., & Lumsdon, L. M. (2010). Slow travel and tourism. Earthscan.

United Nations. (1960). Guidelines on integrated planning for sustainable tourism development. United Nations Publication.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-09-26

รูปแบบการอ้างอิง

เสริฐศรี ส., ศรีลาชัย อ., & เอนกจำนงค์พร พ. (2025). การศึกษาศักยภาพเส้นทางการท่องเที่ยวโดยชุมชน กรณีศึกษา ชุมชนศิลาเพชร อำเภอปัว จังหวัดน่าน. วารสารสังคมวิจัยและพัฒนา, 7(3), 88–104. สืบค้น จาก https://he02.tci-thaijo.org/index.php/JMARD/article/view/272007