การศึกษาศักยภาพเส้นทางการท่องเที่ยวโดยชุมชน กรณีศึกษา ชุมชนศิลาเพชร อำเภอปัว จังหวัดน่าน
คำสำคัญ:
ศักยภาพท่องเที่ยวชุมชน, เส้นทางการท่องเที่ยว, ชุมชนศิลาเพชร, น่านบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาบริบทของชุมชนศิลาเพชร อำเภอปัว จังหวัดน่าน และ 2) ศึกษาศักยภาพเส้นทางการท่องเที่ยวโดยชุมชนของชุมชนศิลาเพชร อำเภอปัว จังหวัดน่าน โดยเก็บข้อมูลจากผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในการทำงานด้านการท่องเที่ยวโดยชุมชน ใช้การสัมภาษณ์เชิงลึก การสังเกตการณ์ และการศึกษาข้อมูลจากแหล่งทุติยภูมิเพื่อนำข้อมูลมาประเมินและวิเคราะห์ ผลการวิจัย พบว่า บริบทและศักยภาพของชุมชนศิลาเพชร อำเภอปัว จังหวัดน่าน มีแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติในพื้นที่ที่มีความน่าสนใจ คือ น้ำตกศิลาเพชร และอุทยานแห่งชาติดอยภูคา ด้านศักยภาพของชุมชนศิลาเพชรมีศักยภาพที่พร้อมต้อนรับนักท่องเที่ยว เช่น ด้านทรัพยากรการท่องเที่ยวที่อยู่ในชุมชน และวัฒนธรรมพื้นถิ่น ศักยภาพด้านการบริการ คือ มีโฮมสเตย์ที่ได้รับมาตรฐานรองรับจำนวน 7 หลังคาเรือน ศักยภาพด้านการบริหารจัดการ มีผู้นำกลุ่มโฮมสเตย์ที่มีความเข้มแข็ง และเป็นบุคคลที่สามารถดึงสมาชิกกลุ่มในชุมชนให้มาทำงานร่วมกันได้ รวมไปถึงศักยภาพด้านการตลาดที่มีนักท่องเที่ยวและกลุ่มบล็อกเกอร์สนใจเข้าไปรีวิวจำนวนมาก แต่ข้อจำกัดด้านการตลาดคือการใช้โซเซียลมีเดียของผู้นำกลุ่มที่เป็นผู้สูงวัยทำให้มีข้อจำกัดในการใช้งาน ส่วนศักยภาพด้านเส้นทางการท่องเที่ยวโดยชุมชนนั้นมี 2 เส้นทาง คือ 1) เส้นทางศึกษาธรรมชาติของชุมชนศิลาเพชร และ 2)เส้นทางการศึกษาวิถีชีวิตชนเผ่าไทลื้อที่นักท่องเที่ยวสามารถเดินทางเข้าไปเยี่ยมชมได้
เอกสารอ้างอิง
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2540). สรุปคู่มือการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวทางด้านกายภาพ. ม.ป.ท.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2561). ททท. เปิดแคมเปญ AMAZING THAILAND GO LOCAL เร่งกระแสท่องเที่ยว 55 เมืองรอง หลังรัฐบาลประกาศลดหย่อนภาษี. https://thai.tourismthailand.org
กิตติศักดิ์ กลิ่นหมื่นไวย. (2561). การศึกษาศักยภาพและสร้างรูปแบบเส้นทางการท่องเที่ยวชุมชนและมัคคุเทศก์ท้องถิ่น การท่องเที่ยวชุมชนเทศบาลตำบาลนาครัว อำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี, 12(28), 85-97.
กุลวรา สุวรรณพิมล. (2548). ความหมายของนักท่องเที่ยว. เพียร์สัน เอ็ดดูเคชั่นอินโดไชน่า.
ชุมพล รอดแจ่ม. (2556). เส้นทางการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี. วิทยาลัยราชพฤกษ์.
ธนะวิทย์ เพียรดี. (2562). การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเปอรานากันในเขตพื้นที่เมืองตะกั่วป่า จังหวัดพังงา. วารสารเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวสู่ความยั่งยืน, 1(2), 8-23.
ประภาศรี เธียรธุมา, ดรรชนี เอมพันธุ์ และนภาพวรรณ ฐานะกาญจน์ พงษ์เขียว. (2565). ศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยวและการรับรู้ของนักท่องเที่ยว กรณีศึกษา อ่าวไร่เลอุทยานแห่งชาติหาดนพรัตน์ธารา-หมู่เกาะพีพี จังหวัดกระบี่. วารสารบริหารธุรกิจศรีนครินทร์วิโรฒ, 13(1), 87-103.
พจนา สวนศรี. (2546). คู่มือการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน. โครงการท่องเที่ยวเพื่อชีวิตและธรรมชาติ โครงการภายใต้มูลนิธิอาสาสมัครเพื่อสังคม.
พรฟ้า สุทธิคุณ. (2567). การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวตามแนวคิดทฤษฎีของวาโร เพ็งสวัสดิ์. วารสารวิชาการการพัฒนาท้องถิ่น วิทยาลัยชุมชนพังงา, 1(1), 14-25.
วิภา ศรีระทุ. (2551). ศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศในอำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์ [สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ศูนย์วิจัยธนาคารออมสิน. (2562). ท่องเที่ยวโดยชุมชนวิถีสู่ความยั่งยืน. https://www.gsb.or.th/gsbresearch/wp-content/uploads/2019/10/GR_report_travel_info.pdf
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2559). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12. https://www.nesdc.go.th/download/Plan13/Doc/Plan13_DraftFinal.pdf
สำนักพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว. (2550). คู่มือเครือข่ายการท่องเที่ยวโดยชุมชน. ม.ป.พ.
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (2558). ท่องเที่ยวโดยชุมชน. องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน).
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (ม.ป.ป.). การท่องเที่ยวโดยชุมชนวิถีไทย เก๋ไก๋อย่างยั่งยืน. https://www.tatreviewmagazine.com/article/community-based-tourism/
Dickinson, J. E., & Lumsdon, L. M. (2010). Slow travel and tourism. Earthscan.
United Nations. (1960). Guidelines on integrated planning for sustainable tourism development. United Nations Publication.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารสังคมวิจัยและพัฒนา

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.