นวัตกรรมทางสังคมที่ส่งผลต่อการจัดการทรัพยากรมนุษย์ประเภทผู้พิการตามแนวทางของผู้ประกอบการองค์กรเอกชน ในเขตกรุงเทพมหานคร
คำสำคัญ:
นวัตกรรมทางสังคม, การจัดการทรัพยากรมนุษย์, ผู้พิการ, ผู้ประกอบการองค์กรเอกชนบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับปัจจัยนวัตกรรมทางสังคมและปัจจัยการจัดการทรัพยากรมนุษย์สำหรับคนพิการ และ (2) ศึกษานวัตกรรมทางสังคมที่มีผลต่อการจัดการทรัพยากรมนุษย์ประเภทคนพิการตามแนวทางของผู้ประกอบการองค์กรเอกชน ในเขตกรุงเทพมหานคร โดยใช้วิธีวิจัยแบบผสมผสาน กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารและเจ้าหน้าที่ฝ่ายทรัพยากรมนุษย์จาก 333 องค์กร และผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 5 คน เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถามและแนวคำถามในการสัมภาษณ์ ที่ผ่านการตรวจสอบคุณภาพ (IOC = 0.67–1.00, Cronbach's Alpha = 0.783) สถิติที่ใช้ ได้แก่ สถิติเชิงพรรณนา และสถิติเชิงอนุมานโดยใช้การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการศึกษาพบว่า (1) องค์กรให้ความสำคัญกับระดับปัจจัยนวัตกรรมทางสังคมและปัจจัยการจัดการทรัพยากรมนุษย์สำหรับคนพิการในองค์กรเอกชนเขตกรุงเทพมหานคร ในระดับมาก และ (2) นวัตกรรมทางสังคม ประกอบด้วย การพัฒนาทักษะและความรู้ วัฒนธรรมองค์กรที่เปิดกว้าง สภาพแวดล้อมการทำงานที่เหมาะสม การสร้างเครือข่ายและพันธมิตร และการใช้เทคโนโลยีที่มีผลต่อการจัดการทรัพยากรมนุษย์ประเภทคนพิการตามแนวทางของผู้ประกอบการองค์กรเอกชนในเขตกรุงเทพมหานคร อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ผลจากการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบขั้นสามารถทำนายตัวแปร Y ได้ร้อยละ 77.5 ทั้งนี้ ควรมีแนวทางนวัตกรรมทางสังคมมาใช้ในการบริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์ช่วยให้องค์กรสามารถสร้างความเท่าเทียมและเพิ่มประสิทธิภาพของพนักงานคนพิการได้ อย่างไรก็ตาม ความสำเร็จของการจ้างงานคนพิการนั้นขึ้นอยู่กับการพัฒนาทักษะและความรู้ การสร้างวัฒนธรรมองค์กรที่เปิดกว้าง และการปรับสภาพแวดล้อมการทำงานที่เหมาะสม
เอกสารอ้างอิง
กมลพร กัลยาณมิตร และจิรประภา อัครบวร. (2565). การส่งเสริมการจ้างงานคนพิการในองค์กรเอกชน. วารสารการบริหารทรัพยากรมนุษย์, 10(2), 55–72.
กรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ. (2565). สถิติคนพิการในประเทศไทย. กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
กรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ. (2567). รายงานสถานการณ์การจ้างงานคนพิการในประเทศไทย พ.ศ. 2567. กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2560). แผนพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการแห่งชาติ ฉบับที่ 5 (พ.ศ. 2560-2564). กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
Best, J. W., & Kahn, J. V. (1993). Research in education (7th ed.). Allyn & Bacon.
Bonaccio, S., Connelly, C. E., Gellatly, I. R., Jetha, A., & Ginis, K. A. M. (2020). The participation of people with disabilities in the workplace across the employment cycle: Employer concerns and research evidence. Journal of Business and Psychology, 35(2), 135-158.
Cajaiba-Santana, G. (2014). Social innovation: Moving the field forward. Technological Forecasting and Social Change, 82, 42-51.
Cajaiba-Santana, G., & Luu, H. M. (2022). Social innovation and employment opportunities for persons with disabilities. Journal of Business Ethics, 178(3), 451–468.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing (5th ed.). Harper & Row.
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2019). Multivariate data analysis (8th ed.). Cengage Learning.
Heinze, R. G., & Naegele, G. (2022). Flexible care systems for the elderly: Social innovation in action. Ageing International, 47(1), 101-120.
Israel, G. D. (1992). Determining sample size. University of Florida Cooperative Extension Service, Institute of Food and Agriculture Sciences, EDIS.
Kulkarni, M., & Lengnick-Hall, M. L. (2013). Obstacles to success in the workplace for people with disabilities: A review and research agenda. Human Resource Development Review, 13(2), 158–180. https://doi.org/10.1177/1534484313485229
Marome, W., & Shaw, R. (2021). Urban resilience and community empowerment: A case study of social innovation in Bangkok. In R. Shaw, A. Daniere, & S. Chatterjee (Eds.), Urban disasters and resilience in Asia (pp. 47-60). Butterworth-Heinemann.
Mulgan, G. (2019). Social innovation: How societies find the power to change. Policy Press.
Nachmias, S., & Caven, V. (Eds.). (2019). Inequality and organisational practice: Employment relations. Palgrave Macmillan. https://doi.org/10.1007/978-3-030-11647-7
Noe, R. A., Hollenbeck, J. R., Gerhart, B., & Wright, P. M. (2021). Fundamentals of human resource management. McGraw-Hill Education.
Nowell, L. S., Norris, J. M., White, D. E., & Moules, N. J. (2017). Thematic analysis: Striving to meet the trustworthiness criteria. International Journal of Qualitative Methods, 16(1), 1–13.
Patton, M. Q. (2015). Qualitative research & evaluation methods: Integrating theory and practice (4th ed.). SAGE Publications.
Praditphet, N., & Kamnuansilpa, P. (2018). Innovating social innovation: A case study of urban development in Bangkok. Kasetsart Journal of Social Sciences, 39(2), 230-235.
Schur, L., Nishii, L., Adya, M., Kruse, D., Bruyère, S. M., & Blanck, P. (2020). Accommodating employees with and without disabilities. Human Resource Management, 59(2), 139-153.
Singh, K. (2019). Quantitative social research methods. SAGE Publications.
Suwanaketsa, N., Rungreangkulkij, S., & Yimyam, S. (2023). Inclusive employment practices for persons with disabilities in Thailand. Asia Pacific Journal of Social Work and Development, 33(1), 56-74.
World Health Organization & World Bank. (2011). Social innovation for disability inclusion: A global perspective. World Health Organization. https://www.who.int/publications/i/item/9789241564182
Zhou, Y., Wu, C.-H., Zou, M., & Williams, M. (2020). When is the grass greener on the other side? A longitudinal study of the joint effect of occupational mobility and personality on the honeymoon–hangover experience during job change. Journal of Organizational Behavior, 42(4), 41–61. https://doi.org/10.1002/job.2491
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารสังคมวิจัยและพัฒนา
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
